มาถึงตลาดนัดสารถีหนุ่มก็จอดรถในลานจอดที่ใกล้กับทางเข้าที่สุด ขณะที่ฉันกำลังปลดเข็มขัดนิรภัยออก ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อจู่ ๆ คนตัวโตก็ยื่นมือมาล็อกประตูไว้ "มีอะไรเหรอ" "อยากจูบ วันนี้ไม่ได้จูบเลย" ดวงตาคมมองฉันหงอย ๆ เหมือนคนขาดพลัง"ไม่ได้ เดี๋ยวติดไข้" ฉันปฏิเสธอย่างจริงจัง จะไม่ไหวหวั่นคล้อยตามหมาตัวโตนี่แน่นอน"ติดก็ติดไปสิ ไม่เศร้าเท่าไม่ได้จูบเมียหรอก" "...เด็กนี่" "ขอบคุณนะครับ" ไม่รู้ทำไมถึงเอ่ยขอบคุณ ยังไม่ทันได้ถามก็ดันถูกริมฝีปากหยักจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวจนต้องกลืนคำถามกลับไปที่ลำคอ จูบที่นุ่มนวลและอ่อนโยน ไม่ใช่แบบเร่าร้อนเวลาอยู่บนเตียงมันก็ให้ความรู้สึกดีไปอีกแบบแฮะ หรือเป็นเพราะ...เขา เป็นเพราะอันหลงเองที่ทำให้ฉันหลง End Netrapat part ดวงตาเฉี่ยวค่อย ๆ ปรือขึ้นมากระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัสเล็กน้อย ความรู้สึกเบาหวิวไปทั้งตัว โล่งไปหมดจนน่าสงสัย เธออยู่ที่นี่ได้อย่างไร...นี่มันห้องของน้องชายเธอไม่ผิดแน่ จำได้ว่าเหตุการณ์สุดท้ายคือหนีออกมาจากห้องแล็บของราช หมอที่คอยดูแลตระกูลของเธอ จากนั้นภาพสุดท้ายที่จำได้ลาง ๆ คงเป็นควันที่โขมงจากตัวรถหลังจากพุ่งชนกับเสาไฟฟ้าจน
最後更新 : 2026-06-01
