All Chapters of เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ: Chapter 11 - Chapter 20

"สร้อยคอเธอสวยจัง" ฉันลองทักดู เพราะไม่กล้าถามจู่โจมมากนัก เออใช่สินึกออกแล้ว! ฉันนึกได้ว่าสร้อยคอแบบนี้มันเหมือนกับสร้อยคอของพี่สวยซึ่งเป็นเบาะแสเดียวในการตามหาความทรงจำในตอนที่ยังเป็นมนุษย์ของเธอ "ของตระกูลครับ ม๊าให้มา" "สวยจัง" ลวดลายมีความเหมือนของพี่สวยเป๊ะเลย! แล้วถ้าเป็นของตระกูลแสดงว่าก็จะมีแค่คนในตระกูลเท่านั้นที่มีน่ะสิ "ผมให้พี่ได้ทุกอย่าง แต่ขอยกเว้นสร้อยคอไว้นะ" "เราไม่ได้อยากได้ เราแค่ชม เราไม่อยากได้ของคนอื่นหรอก" ฉันก็ไม่นึกว่าเขาจะตีเจตนาชมเชยของฉันไปในทางนั้น "ให้ผมจับแก้มดิ เดี๋ยวให้จับสร้อย" "นี่ก็มีข้อแลกเปลี่ยนเก่งจังเลยนะ!" "ใครจะยอมเสียเปรียบล่ะครับ พี่เธอ " "ไม่ล่ะ แค่จะชม ไม่ได้อยากจับอยากได้หรอกนะ สบายใจได้" "อยู่กับพี่แล้วสบายใจมาก มีเคล็ดลับพิเศษอะไรหรือเปล่าที่ทำให้คนคนหนึ่งอยู่ด้วยแล้วมีความสุข" เขาถามด้วยท่าทีจริงจังแต่ยังคงรอยยิ้มไว้บนหน้าบาง ๆ เวลาอยู่กับฉันเหมือนเขาจะยิ้มตลอดเวลาเลย แต่เวลาหน้านิ่งเขาก็ดูดุอะ หรือบางทีเขาอาจจะเข้าหาเพราะว่าชอบฉันจริงๆ คงไม่ได้เป็นแบบพวกที่เขาไปต่อยตีมาเมื่อวาน "ไม่มี อาจจะเพราะนายตั้งจุดโฟก

ฉันก็ไม่เคยเอะใจมากก่อนเลย จนถึงตอนนี้ก็เพิ่งมารู้สึกได้ว่าทุกอย่างมันแปลกมาก "ถูกต้องยัยหนู มันเหมาะเจาะไปนะที่เธอจะถูกเล่นงานในวันคืนเดือนดับถ้าหากไม่มีคนวางแผนมาอยู่แล้ว""แต่..ฉันจำอะไรไม่ได้แบบนี้ จะกลับร่างได้จริง ๆ เหรอเขม""อย่างน้อยขอแค่มีเบาะแสของคนในสร้อยคอเธอก็พอ ฉันว่ายังไงหล่อนก็ทำได้ นี่ยังมียัยจิ๋วเพื่อนมนุษย์ของพวกเรา ไหนจะยัยโอ๋กับไอ้เลิฟอีก อย่าหมดหวัง""เรียกพี่สาวจ๋าซะรู้เลยนะว่ารักใครมากกว่ากัน" "ก็นิดนึงอะหล่อน ลำไยยัยเลิฟ แต่ถ้ารีบหน่อยก็ดีนะ เราไม่รู้ว่าร่างกายของยัยสวยแท้จริงยังสมบูรณ์มากแค่ไหน ฉันไม่อยากเห็นยัยนี่ทำหน้าเศร้า ๆ เหม่อลอยเวลามีดวงวิญญาณมาลาไปเกิด กลับไปมีชีวิตเถอะสวย การเป็นผีแบบฉันมันทรมานเธอก็รู้'" วัฏจักรของคนในอีกโลกหนึ่งก็ใช้ชีวิตแบบพวกเรา แต่มันก็ทุกข์ทรมานมากกว่า ฉันเองก็เสียใจทุกครั้งที่ต้องเห็นพี่เขมหายไปในวันพระเพื่อไปชดใช้กรรมตอนที่ตาย หรือแม้แต่กอไหมที่ต้องมาคอยมองด๋กวัยเดียวกันเล่นด้วยกันแต่เธอเข้าไปร่วมวงไม่ได้ ตอนมีชีวิตถูกใจร้ายใส่ขนาดไหน พอตายไปก็เป็นวิญญาณที่ถูกหมางเมิน"พรุ่งนี้ จ๋าจะไปลองแอบถามจากอันหลง!"ฉันให้สัญญากับพ

"ใครอะ!? โหยยย นอยว่ะ พลังเลิฟได้เปรียบกว่าพวกเราทุกคนสุด ๆ อยากใส่ใจ อยากรู้อยากเห็น ไม่ลงไม่เล่ากันเลยนะจิ๋วจ๋า" "เงื่อนไขก็ต่างกันไปหมด มานงมานอยอะไรคะไอโอ๋ นี่อย่ามาพาข้ามท็อปปิคนะ" "เค้าว่าโอ๋กับเลิฟต้องหิวแน่ ๆ เค้าทำกับข้าวไว้รอแล้ววว" ฉันถอนกอดออกแล้วชิงเดินนำไปที่ห้องครัว "ดูมันเปลี่ยนเรื่อง" "เห็นใช่ไหมเลิฟ! น้องเราชอบเขาไหม ครั้งแรกเลยนะเนี่ยยยที่มีคนมาจีบยัยจิ๋วของเรา! ยัยจิ๋วของเรากำลังจะมีความรัก!! ตื่นเต้นอะ!" "ไม่เชิงชอบ น่าจะแค่แอบหวั่นไหว พลังในตัวมันไม่เปลี่ยนสีขนาดนั้น ขอรอเห็นหน้าคนที่จีบแบบชัด ๆ ก่อน ถ้าเป็นคนที่ใช่ ด้ายแดงมันขึ้นตั้งแต่ยังไม่รักกันนั่นแหละ" "สายตาจับผิดของเลิฟเนี่ย...พี่สาวหวงน้องชัด ๆ " "ก็ไม่รู้สินะ ใครทำไอจ๋าเสียใจ เค้าจะตามไปราวีมันให้ประสาทแดกตายเลย" แค่ได้ยินสิ่งที่พี่สาวทั้งสองคนคุยกันก็เสียวสันหลังวาบแทนอันหลง เลิฟเป็นคนพูดจริงทำจริงด้วย คำขู่ของเลิฟคือคำเตือนที่ไม่ควรมีโอกาสทำผิดเด็ดขาด ก่อนทานข้าวฉันก็จุดธูปเพื่อเรียกพี่เขม กอไหมและพี่สวยมากินข้าว พวกเราสามคนพี่น้องนั่งกินข้าวแล้วก็พูดคุยกันเหมือนทุกวัน ฉันพยายามหลี

".....นึกว่าเป็นลูกครึ่งไทย เขาเป็นเชื้อสายจีนแท้เลยเหรอ..." ฉันเห็นเขาพูดไทยชัดแจ๋วเหมือนเกิดที่ไทย โตที่ไทยและใช้ภาษาไทยเป็นหลัก "เสี้ยวไทย เพราะแม่ของเขาเป็นลูกครึ่งจีนฝรั่งเศษมีเสี้ยวไทย แม่เขาเกิดที่ไทยนะโตที่ไทยด้วย ก่อนจะไปเป็นดารา นางแบบที่จีน ดังมากกก สวยสุด ๆ อะ แต่ตอนนี้พ่อเขามาทำธุรกิจที่ไทย ตอนแรกเป็นพี่ชายเขาดูแล ทีนี้พี่ชายก็เสียไปด้วยอุบัติเหตุนี่แหละ" "นี่ว่าที่น้องเขยของโอ๋เหรอเนี่ย หล่อจริง แต่น่ากลัวอะดูดุจัง" ยังไม่ทันไรกอดโอ๋ก็เรียกว่าน้องเขยไปแล้ว ฉันก็นึกว่าพี่ ๆ จะหวงฉันมากกว่านี้ นี่อะไรกันแทบจะใส่พานถวายให้อยู่แล้ว! ยิ่งได้รู้ประวัติก็ยิ่งทำให้ฉันรู้ลังเลไม่น้อย เจาเป็นถึงลูกชายผู้มีอิทธิพล เป็นเหมือนมาเฟียที่อายุน้อยคนหนึ่ง แล้วฉันเป็นใครกันเขาถึงได้มาสนใจ หรือว่ามีอะไรแอบแฝงงั้นเหรอ? ฉันมีประโยชน์อะไรให้เขาสนใจกันนะ ฉันต้องการใช้ชีวิตสงบ ๆ ลำพังมีแค่เรื่องผีที่อยู่รอบข้างก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว อีกอย่างฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าอันหลงเข้าหาฉันด้วยความบริสุทธิ์ใจจริง ๆ แต่เรื่องความรู้สึกฉันก็ห้ามเขาจีบไม่ได้อีก "เหมือนลูกหมามากกว่า" ฉันพูดแทรกขึ้นมาเบา ๆ แ

"ย้อมผมบ่อยจังนะ นี่ไง!เราถึงจำไม่ได้ไง" "หึ พี่ชอบสีอะไร" "ทำไม?" "เผื่อเอาไปย้อมแล้วพี่ชอบผมบ้าง" "งั้นไม่บอก เดี๋ยวนายเอาไปทำจริง" "ฮ่า ๆ ผมไม่รู้จะทำสีไหนแล้ว สีเขียวดีไหม?" ผมมีแพลนจะเปลี่ยนสีผมตัวเองเพราะเริ่มเบื่อสีนี้แล้ว ปกติก็แค่ย้อมให้พ่อด่าเล่น ๆ เฉย ๆ เผื่อตาแก่นั่นความดันขึ้นจะได้หัวใจวายตายเร็ว ๆ สักที "ชอบสีจี๊ด ๆ เหรอ?" "ผมเคยย้อมแดงเพราะคิดว่าพี่จะเตะตาผมบ้าง" ผมพูดด้วยรอยยิ้ม จ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นี้...ยิ่งมองก็เผลอใจเต้นแรงขึ้นมาซะได้ อยากจับมาจูบ ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้วะแค่ผู้หญิงธรรมดาทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้กับเธอ...หรือเป็นแค่เพราะผมสนใจเธองั้นเหรอ "บอกตามตรงว่าเราไม่ได้สนใจ เราไม่คุ้นด้วยเพราะเราอ่านแต่หนังสือ อยากทำสีไหนก็ทำเถอะ ถ้านายชอบนะ" เธอตอบกลับอย่างไม่สนใจนักพลางกินแซนด์วิชในมืออย่างเอร็ดอร่อย "ผมเชื่อ ขนาดตอนนี้พี่ยังเอาแต่กินจนไม่สนใจผมแล้วเลย" ผู้หญิงคนอื่นมองผมตาไม่กระพริบ และยังอยากเข้าหาใจจะขาด ทว่าคนตรงหน้านี้กลับเห็นของกินดีกว่าผมเสียอีก "หืม? ให้เราสนใจอะไร? เราไม่ได้เมินนายนี่ อยากกินด้วยเหรอ เราเหลือชิ้นนึงนะ กินไหม?" เธอถ