All Chapters of เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ: Chapter 41 - Chapter 50

"แล้วนายเปิดใจให้เราเต็มที่แน่ใช่ไหม กลัวอะไรอยู่หรือเปล่า" "ทำไมดูออก" ผมรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เธอพูดเหมือนรู้ทันผมทุกอย่าง ทั้งที่ผมพยามเก็บมันไว้ให้ลึกที่สุด แต่ก็ไม่เคยหลุดรอดจากสายตาของเธอเลยกลัวสิ กลัวว่าถ้าเธอรู้ความจริง เธอจะไปจากผม"ท่าทางเธอมันออกนะ" "พี่รู้ไหมว่าผมเลว" และผมกำลังเลวใส่เธอ"เป็นลูกหมาตัวโตของเราอยู่ดี" เธอว่าพลางลูบหัวผมด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ทว่าผมกลับรู้สึกผิดอยู่เต็มอก รู้ดีว่าสิ่งที่ทำมันมรผลประโยชน์แอบแฝง ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าจะทำให้เรื่องมันยุ่งยากซับซ้อนไปทำไม "พี่ดูไม่สนใจอดีตของผมเลย..." "นายจมกับอดีตเพราะมันไม่ดีนี่ เธอคงกลัวว่าเราจะรับนายไม่ได้อย่างงู้นอย่างงี้ เราเลยไม่อยากสนใจอดีตของนาย เพราะนายคงไม่ต้องการ ต่อให้นายจะบอกว่าตัวเองเลวแบบนั้นแบบนี้ แต่เราเองก็ไม่ใช่คนปกติเหมือนกัน สมน้ำสมเนื้อกันดีเนอะ" "น่ารักจังครับ" ทั้งความจริงใจและความหวังดีที่ส่งมาผ่านสายตา มันทำให้ความกลัวในใจของผมมันคลายลงไปมาก มีหรือที่เนตราพัชร์คนนี้จะไม่ฟังผม จบแล้ว หยาง อัน

หยาง หมิง เป็นบรรพบุรุษของตระกูลผมที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน รู้เพียงว่าท่านชื่ออะไรและมีผลงานอะไรบ้าง แต่ผมไม่เคยเห็นหน้าเลย วันของตระกูลผมก็ไม่เคยเห็นรูปท่านมาก่อนเช่นกัน "พวกเขาในตอนนี้เป็นยังไงบ้างเหรอครับ" ผมถามต่อด้วยความอยากรู้ หากกอไหมเด็กในรูปเป็นมรดกตกทอดของครอบครัวเธอจ๋า แสดงว่าเด็กคนนี้...ก็คงตายไปแล้ว จากที่ผมยังครึ่ง ๆ กลาง ๆ กับโลกของวิญญาณนั้น เหตุการณ์วันนี้ก็เริ่มให้ผมรู้สึกแปลกใจและเริ่มเชื่อมันมากขึ้น หรือแม้แต่เรื่องภพชาติ ก็ดูเกี่ยวโยงกันไปหมด "ทั้งสามคนเสียไปแล้วน่ะ ตาเคยไปร่วมงานศพเพราะพี่สาวของคุณเนตรดาราเป็นคนเชิญ ตาไม่รู้ว่าเพราะอะไรคุณหยางหมิงถึงเสีย...รู้เพียงแค่ว่าคุณเนตรดารามีข่าวลือว่าเธอเล่นของ ก่อนเธอเสีย...เธอเลิกกับสามีก่อนน่ะ แล้วเธอก็ตายอย่างปริศนา ส่วนหนูกอไหม ตายพร้อมพ่อของเขาน่ะ ไม่มีใครรู้ว่าทั้งคู่ตายอย่างไร" ดวงตาของคุณลุงหม่นเศร้าลงและน้ำเสียงที่กำลังเล่าก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไป ครอบครัวที่ดูอบอุ่นและน่ารักแต่กลับมีจุดจบเป็นตายทั้งครอบครัว ชีวิตของคนเราอะไรมันก็ไม่แน่นอนอย่างที่เธอจ๋าชอบพูดใ

"ขอจูบอีกรอบครับ...ไม่สิ อีกหลายรอบเลย" ว่าจบผมก็ชิงปิดปากคนตัวเล็กอีกครั้ง ผมทำแบบนั้นซ้ำ ๆ ถอนจูบออกแล้วจูบใหม่ไปแบบนั้นนับชั่วโมงได้ กอด จูบ หอม อยู่แบบนั้นไม่มีเบื่อ ได้จูบไปทั่วใบหน้าน่ารักที่แสนจะขี้งอนผมมันโลภ แล้วโลภมากซะด้วย ยิ่งได้ดูดกลีบปากเล็ก ๆ ที่หวานฉ่ำ สอดพันเรียวลิ้นหยอกล้อกันเพื่อชิมความหวานในโพรงปาก ก็ยิ่งไม่อยากปล่อยให้เธอเป็นอิสระแล้ว เธอหันหนีผมก็ตามไปจูบ เธอดื้อผมก็กัด หมามันก็แบบนี้ เอาแต่ใจกับเจ้าของ อยากซุกคอชะมัด ตัวหอม ๆ ของเธอมันดึงดูดผมให้สติพร่ามัวไปหมด ผมให้เธอพักหายใจตอนผมหอม แล้วก็กลับมาตะโบมจูบต่ออย่างรวดเร็ว อยากหอมให้แก้มช้ำ ตัวหอมอะไรขนาดนั้นก็ไม่รู้ ปากก็หวานน่าจูบจนหยุดไม่ได้ มองเธอในมุมนี้แล้วโคตรสวย หน้าตาอ้อน ๆ นี่...เรียกร้องให้ผมก้มลงไปจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อื้อ...อันหลง พอแล้ว ปากเราจะช้ำเแล้วนะ" ครั้งนี้เธอเป็นฝ่ายผลักออก พวงแก้มอิ่มทั้งสองขึ้นสีแดงปลั่งจนลามไปถึงใบหู "ผมอ่อนโยนสุด ๆ แล้วนะ" ผมเอ่ยแกมหัวเราะพลางใข้นิ้

"เราว่ามันคงเป็นเรื่องยากที่จะทำให้นายปักใจเชื่อ พี่สาวนายบอกเราว่า นายจะไม่เชื่อจนกว่าจะเห็นด้วยตาตัวเองน่ะ แต่ตอนนี้คงไม่ได้ พี่สาวนายกำลังตกอยู่ในอันตราย ขืนปล่อยให้วาร์ปไปมาได้ เรากลัว...ว่าผีที่เฝ้าร่างพี่เฟยหงจะตามมาฉีกร่างเธอเป็นชิ้น ๆ " "....พี่คุยกับพี่เฟยหงด้วยเหรอ?" ถ้าเธอจ๋าเห็นพี่เฟยหงจริง ๆ แบบนี้ผมก็ถามเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นได้แล้วสิ"เราไม่กล้าเล่าเพราะกลัวนายไม่เชื่อน่ะ เลยรอหาวิธีที่จะทำให้นายเห็นพี่สาวเธอได้ แต่วิธีมันค่อนข้าง...จะ...เห้อ ไม่ดีเท่าไหร่" เธอจ๋าทำหน้าคิดหนักเหมือนกับไม่กล้าที่จะเอ่ยวิธีนั้นออกมา ถ้าวิธีนั้นทำแล้วทำให้ผมช่วยพี่เฟยหงได้ ผมก็ยินดีที่จะทำ อย่างน้อยขอแค่ได้ช่วยผมก็พร้อมจะทำทุกอย่าง"ยังไงเหรอครับ" "เราสองคนต้องมีอะไรกัน" "...." เป็นวิธีที่จงใจจะผูกมัดให้ผมกับพี่เธออยู่ได้กันสุด ๆ ผมสตั๊นไปชั่วขณะหนึ่งเลยล่ะเมื่อได้ยิน ไม่ใช่ว่าไม่กล้าทำ แต่เธอยินดีจะทำกับผมไหมล่ะ "ไม่ดีเนอะ เพราะงั้นเดี๋ยวเราหาวิธีให้ดีกว่า แต่พี่เฟยหงเล่าให้เราฟังเยอะนะคิกคิก นา

Netrapat part ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที คนตัวโตที่กอดกันเมื่อคืนก็ไม่อยู่แล้ว....จำได้ราง ๆ ว่าเมื่อเช้าเขาปลุกฉันขึ้นมาบอกว่าจะกลับห้อง "เห้ย!" ฉันดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วควานหาโทรศัพท์มาเปิดดูเวลา ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงครึ่ง ใจหายใจคว่ำหมดนึกว่าตื่นสาย คงต้องรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดี๋ยวไปหาข้าวเช้ากินไม่ทัน ไม่รู้อีกว่าแถวนี้มีอะไรขายไหม เมื่อคืนยิ่งกว่าฝัน ที่ตื่นสายแบบนี้ก็เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นแท้ ๆ กว่าจะข่มตาหลับได้ฉันก็พยายามอยู่ตั้งนาน ต่างจากเด็กยักษ์ที่หลับสนิททั้งยังเอาหน้ามาซุกคอฉันอีก ลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดอยู่ต้นคอของฉันทำให้ฉันหลับตาไม่ลงทั้งจูบ...ทั้งกอด เห็นได้เลยว่า เขานะท้าทายอะไรไม่ได้สักอย่าง ปกติฉันชอบแกล้งชอบหยอกเขาอยู่แล้ว...ไม่คิดไงว่าวันนี้เขาจะเอาจริง"จูบดุชะมัด" ตอนแรกก็พูดเล่นเฉย ๆ ไม่คิดว่าเขาจะตามฉันมาถึงที่ห้องจริง ๆ เด็กขี้งอนเอ๊ย! ชอบบอกว่าฉันขี้งอน แต่เขาต่างหากที่ขี้งอนยิ่งกว่าวันนี้ไม่ได้มีกิจกรรมให้ลุยเหมือนเมื่อวาน ฉันถึงได้แต่งตัวสไตล์ตัวเอง เสื้อยืดสีขาวกับเอี๊ยมกระโปรงยาวสีชมพู ระหว่างนั่งถักเปียที่หน้ากระจก ฉันคิดว่าจะไปถ่ายรูปที่ทางเดิน ฉั