Semua Bab เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ: Bab 31 - Bab 40

ผมล้มเลิกที่จะหาเครื่องรางบ้าบอนั่นในวันนี้ไป คงต้องกลับไปคิดใหม่ว่าตรงไหนที่จะเหมาะสำหรับเก็บซ่อนมัน กลับมาถึงคอนโด ผมก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะนั่งพักเหนื่อยอยู่โซฟา  เหล่าลูก ๆ ผมทั้งฮวา หมิง และเจียวก็ต่างเดินมาปีนป่ายคลอเคลียออดอ้อนเหมือนทุกครั้ง ในวันที่แย่ก็ยังมีแมวที่น่ารัก "ขอบคุณนะฮวา หมิง เจียว "ดูเหมือนว่าพวกมันจะฟังผมรู้เรื่องถึงได้ถูหัวออดอ้อนกันหนักขนาดนี้ หากสิ่งที่ผมโดนวันนี้มันคือเรื่องไสยศาสตร์จริง ๆ ล่ะ? ทุกอย่างมันแปลกไปหมดจนน่าตกใจ ผมไม่มีทางเห็นมันได้แบบนี้ก็เสียเปรียบแล้วติ๊ง! Netrapat: ทุกอย่างโอเคไหม? แต่แล้วผมกลับนึกอะไรบางอย่างออกขึ้นมาเมื่อเห็นข้อความดังกล่าว เนตราพัชร์...ผมต้องใช้เธอ!"ฮัลโหลลล" เสียงเริงร่าทักขึ้นในสาย "ขอโทษครับผมเพิ่งเห็นข้อความ" "ไม่เป็นไร ๆ ทุกอย่างโอเคดีใช่ไหม?" เธอถามคำเดิมด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย "โอเคดีครับ พี่เธอครับ ผมหาเครื่องรางนั่นไม่เจอ ผมพยายามหาแล้วแต่มันเหมือนถูกซ่อนไว้เลย" ผมเล่าให้เธอฟัง ถึงความผิดปก

พลังของฉันมันมากกว่าพี่ ๆ และผลกระทบรุนแรงกว่าอย่างไม่น่าเชื่อและไม่ชอบที่สุดก็คงเป็นการมองเห็นลางร้ายคนอื่นนี่แหละ และมันไม่สามารถถูกปิดกั้นได้เหมือนการเห็นวิญญาณ ปกติอันหลงไม่ได้กินอะไรมากเวลาอยู่กับฉัน ถึงไปกินข้าวด้วยกัน ร้านอาหารมักใช้แก้วแบบทึบมากกว่า เงื่อนไขในการใช้พลังของฉันจึงเพิ่มขึ้น "ได้ยินแว่ว ๆ ว่าไปหาเครื่องรางเหรอ?" "อือ จ๋าเพิ่งเตือนเขาไป วันนี้อันหลงเลยไปหาเครื่องรางบางอย่างที่เขาเล่าว่าแม่เลี้ยงเอาไว้ในห้องพี่สาวเขา แต่เขาบอกว่าหาไม่เจอ " "จ๋า...พี่ว่า ที่สวยกลับร่างไม่ได้มันเป็นเพราะเครื่องรางบ้าบอนั่น" "จ๋าก็คิดแบบนั้น แต่มันจะซ่อนที่ไหนล่ะ เผลอ ๆ ที่อันหลงมีรอยบีบที่คอมันเป็นเพราะอันหลงพยายามจะหาตัวมัน" ฉันเริ่มเป็นห่วงอันหลง หากแตะตัวได้ขนาดนี้แรงอาฆาตของมันคงมีเยอะไม่เบาเลยล่ะ"ลักษณะเป็นยังไงเหรอ" "อันหลงบอกว่าเป็นถุงสีแดง ๆ " "มีสิทธิ์เป็น...เชี่ย! กูว่าแล้ว!ทำไมไอสวยกลับร่างไม่ได้!""หืม?" "ในสำนักหมอผี มันจะมีเครื่องรางนึงคือที่ ลบรอยวิญญาณ มันจะเป

"อันหลงหิวไหมอะ" ฉันถามเพราะทำขนมมาเผื่อเขาด้วย ปกติอันหลงไม่ชอบกินข้าวเช้าจนฉันต้องดุบ่อย ๆ เลย เขาละเลยตัวเองมามากจนกลายเป็นฉันที่คอยใส่ใจดูแล ถ้ายังเป็นแบบนี้มีหวังพี่สวยคงจะเป็นห่วงมากกว่าเดิมแน่ ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่สวยถึงห่วงเขามาก ๆ "ไหนบอกง่วง" "กินขนมก่อนขึ้นรถไหม " ฉันเลี่ยงตอบ เพราะถ้าเกิดเขารู้ว่าจริง ๆ ฉันเป็นห่วง มีหวังอันหลงคงล้อฉันยาวแน่ แล้วก็แซวไม่หยุดปาก!"กินกาแฟแล้วครับ" "เธอกินแต่กาแฟอะ กินขนมกินข้าวบ้างเถอะ" ขนาดกินแค่นี้ต่อวันยังตัวสูงมาก กล้ามเนื้อก็เยอะจนตัวหนา ร่างกายเขามันสุดยอดจริง ๆเอาสารอาหารมาจากไหนเยอะแยะนะ ทีฉันกินเยอะกว่าไม่เห็นจะตัวสูวกว่าอันหลงเลย มีแต่อ้วนกว่าเนี่ย"ผมกลัวเลอะมือนี่ ขี้เกียจไปล้างมือ นาน ๆ ทีพี่จะซบผมแบบนี้" "เราป้อน เอาไหม เราหิวอีกแล้วอีกตั้งนานกว่าจะขึ้นรถ กินก่อนดีกว่า ไปกินบนรถเดี๋ยวสำลัก" "ไหนครับ กินด้วย" เขาตอบรับอย่างไวจนฉันกลอกตามองบนใส่ทันที ก็ดูเอาเถอะหวังผลชัด ๆ"พอบอกว่าจะป้อนไหงขอกินด้วย" "เพราะพี่จะป้อน" คำตอบดันอยู่ในคำถามแต่แรก อันหลงน่ะเป็นจิ้งจอกเจ้เล่ห์ ชอบหลอกให้ฉันตกหลุมพราง ชอบทำให้ฉันเขินอยู่เ

"ดู ๆ แล้วอะ เขาเป็นคนดีแบบขาวสะอาดเลย แต่มึงนี่ดำปี๋ จะไปกันรอดไหม" "ไม่รู้ กู้ยังไม่รู้เลยว่าถ้าเกิดหลังจากคบกัน กูชนะเดิมพัน กูจะยังไงต่อ" ผมแค่รู้สึกว่าตัวเองขาดเธอจ๋าไม่ได้ และไม่ชอบที่ตัวเองรู้สึกแบบนี้เลยจริง ๆ เป็นความรู้สึกที่ยึดติดกับใครสักคน คนขาดความอบอุ่ยแบบผมไม่ได้สัมผัสมันมาตั้งแต่ผ่านเหตุการณ์ที่เป็นบาดแผลในชีวิตของแม่...จัดของเสร็จทางมหาลัยก็เรียกรวมแล้วก็ต้องขึ้นรถต่ออีกรอบเพื่อไปยังมูลนิธิที่เป็นจุดหมาย ผมนั่งกับเธอเหมือนเดิมก็จริงแต่เหมือนเธอจะเงียบขึ้น และไม่พูดอะไรกับผมเลย กูทำอะไรผิดปะวะ คำนี้เป็นคำแรกที่โผล่เข้ามาในหัวของผมผมเอนหัวไปซบไหล่เล็กของคนข้าง ๆ แล้วช้อนตามองเธออย่างมีคำถาม หรือว่า...เธอจ๋าจะรู้เรื่องนั้นแล้ว"เป็นอะไรเหรอครับ" "เปล่าหรอกกก ง่วงเหรอ? " น้ำเสียงที่ตอบยังปกติไม่ได้ดูโศกเศร้าหรือโกรธเกรี้ยว เป็นไปได้ว่าอาจจะไม่ใช่ มาถึงขนาดนี้แล้วอย่าเพิ่งความแตกดิ"เปล่าครับ อยากซบเฉย ๆ เห็นเงียบ ๆ เลยถาม " "ช่างสังเกตจังน้า เราไม่ได้เป็นอะไร ไม่ต้องห่วงนะ" ถึงเธอจะพูดแบบนี้ แต่ผมก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี ดูสิ คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม จะไม่เป็นได

เธอจ๋าหอมแก้ม... ไอเหี้ย ใจเต้นแรงอีกแล้ว เหมือนจะตายเลย เธอจุ๊บแก้ม! ทั้งชีวิตนี้ผมไเคยโดนจุ๊บแก้มมากอน...มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่พยายามจะจับผมและเข้าหาผมด้วยวิธีการแบบนี้ ทว่าผมระวังตัวเองดีทุกครั้งและผมก็เกลียดมาก ๆ หากใครมาทำแบบนี้ใส่ แต่กับเธอผมไม่โกรธเลยสักนิด ให้ความหวังกันแบบนี้ ให้รับผิดชอบโดยการตอบตกลงคบกับผมเท่านั้นแหละ มันแปลว่าแผนการผมสำเร็จแล้ว "ชอบบอกอยากหอมแก้มเราดีนัก คนที่ขี้งอนกว่าเราก็คือนายนั่นแหละหยาง อันหลง!" "หอมแก้มคนอื่นแบบนี้ ตัวเองจะโดนกลับไม่น้อยนะ"ผมขู่ให้คนตัวเล็กกลัว ทว่าคนตรงหน้ากลับยิ้มกว้างเออ เอาเถอะ จุ๊บของเธอจ๋าทำให้ผมหายเป็นหมาบ้า "โอเค...ผมหายงอนก็ได้ บอกผมได้ไหมใครพูดอะไรกับพี่แบบนี้" ผมต้องเรียกสติตัวเองกลับมาอย่างเร่งด่วน เพื่อสอบสวนว่าใครทำให้แมวตัวเล็กตัวนี้คิดมากไปทั้งวัน สัมผัสอุ่น ๆ ตรงแก้ม ทำเอาผมใจเต้นแรงแทบบ้า "เราได้ยินวิเวียนคุยกับใครไม่รู้ แล้วคนนั้นตอบกลับมาแบบที่เราถามนายนี่แหละ เราเห็นว่าวิเวียนชอบเธอมากนี่นา"