All Chapters of เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ: Chapter 51 - Chapter 60

ที่ที่อันหลงพามาเป็นตลาดเล็ก ๆ ที่พอมีอาหารทานตอนเช้า ไม่ค่อยมีอะไรขายเลย แถมที่นี่ก็ยังไม่มีร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ อีก คงทำให้ชาวบ้านพึ่งพากันเอง เพราะความสะดวกสบายที่เข้าไม่ถึง แต่ข้อดีคือได้หาเงินมาเลี้ยงชีพนี่แหละ "สวัสดีจ้ะ รับอะไรดีลูก" พี่แม่ค้าร้านข้าวแกงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มแล้วเดินมารอจดรายการอาหารที่โต๊ะ"อันหลงกินอะไรคะ" ฉันถามขณะที่สายตายังจดจ้องกับเมนูอาหารบนโต๊ะ "กะเพราก็ได้ค่ะ" "...." ฉันชะงักกับคำลงท้ายที่เปลี่ยนไปของเขา ปกติอันหลงชอบพูด'ครับ'ใส่ แค่นี้ก็ใจสั่นจะแย่ แล้วนี่มาพูด'คะขา'ใส่กันอีก ดูใบหน้าเจ้าเล่ห์ที่กำลังมองฉันแล้วยิ้มให้นี่สิ...ขี้โกงอีกแล้ว!"ว่าไงคะ คนสวยจะกินอะไรคะ" "เอ่อ...เอา...ข้าวผัดไข่ ค่ะ" ฉันหันไปตอบพี่แม่ค้าด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ เพราะทำตัวไม่ถูก ทำไมพอเป็นแฟนแล้วเขาแพรวพราวขึ้น ทั้งที่ภายนอกดูเอาใจผู้หญิงไม่ก่ง ไม่เคยเห็นมีข่าวลือกับใคร แต่ทำไมถึงทำให้ฉันเขินได้ขนาดนี้เขินจนจะตายแต่ต้องเก็บอาการมันทรมานมากเลย!"ได้เลยจ้า เป็นแฟนกันแน่เลย น่ารักกันจังเ

อันหลงจอดรถไว้ที่หน้าบ้านสองชั้นหลังใหญ่ สีขาวสไตล์โมเดิล เมื่อชะเง้อมองเข้าไปฉันก็เห็นรถเก๋งของพี่สาวอยู่ครบทั้งสองคัน อย่างกับวาระแห่งชาติแหนะพากันหยุดงานอยู่ดูน้องเขย ฉันลงจากรถมาก่อนเพื่อเปิดรั้ว ก็เจอท่านเจ้าที่ชะเง้อคอมองในรถด้วยความอยากรู้อยากเห็น"แฟนค่ะท่านเจ้าที่ ชะเง้อขนาดนี้เดินออกไปทักไหมคะ" ฉันชิงตอบไปก่อนที่ท่านจะเอ่ยถาม ต่อให้ไม่ถามก็ดูออกอะก็เล่นชะเง้อคอยาวซะขนาดนี้'จริงปะเนี่ย! น้องเล็กสุดมีแฟนคนแรกกก เซอไพรซ์มาก! คนนี้ดีใช่ไหมหนูจ๋า!?' "ดีค่ะ ก็ดูๆกันมาสักพักแล้วค่ะ เลย...ลองคบกัน แหะ ๆ ท่านเจ้าที่ไม่ต้องห่วงจ๋านะคะ จ๋าจะให้เลิฟแสกนอีกที" 'หืมมม แต่ระวังหน่อยก็ดี พ่อหนุ่มคนนี้ดูมีกลิ่นวิญญาณร้ายนะ ผีอาฆาตแค้นน่ะ' "ขอบคุณนะคะ จ๋าจะคอยเตือนเขาค่ะ" ฉันกล่าวแล้วหันไปมองอันหลงที่ยืนมองฉันอยู่ข้างหลัง ฉันไม่เห็นวิญญาณที่ตามติดเขา แต่ตัวอันหลงบางครั้งก็มีเงาวิญญาณอาฆาตตามติดอย่างที่ท่านเจ้าที่ทัก มันแค่บางครั้งจริง ๆ ที่ฉันเห็น ราวกับว่าวิญญาณพวกนั้นแค่ตามติดอันหลงเพราะอันหลงไปเหยียบที่ของพวกมันมา"เธอคุยกับใครเหรอครับ" เจ้าของร่างสูงถามพลางหันไปมองรอบ ๆ บ้านฉัน "อัน

หลังจากปลอบกอไหมเสร็จ พี่เขมก็อาสาจะเอากอไหมขึ้นไปดูแลให้ที่ชั้นบน เพราะพี่เขมมักเป็นคนที่เข้าใจในอาการของดวงวิญญาณได้เป็นอย่างดี กอไหมก็ยังเป็นเหมือนเดิม...กลัวที่จะเอ่ยถึงอดีตที่โหดร้ายของตัวเอง ภูมิหลังของเธอมันหนักหนาจนฉันเองก็ไม่กล้าที่จะถามต่อพี่สวยนั้นก็ลงมาอยู่ข้างล่างคอยเฝ้ามองอันหลงไม่ห่างเลย แต่เธอก็ยังยิ้มให้ฉันราวกับภูมิใจที่น้องชายมีแฟน "อาหารวันนี้ขอนำเสนอ! แกงจืดน่องไก่!" เลิฟยูผายมือแนะนำอาหารบนโต๊ะอย่างภาคภูมิใจ "ผัดกะเพราไก่ไข่ดาว"และตามด้วยกอดโอ๋ "แกงเขียวหวาน !" "และข้าวสวย!!" "เล่นใหญ่มากเวอร์ ไหนคุกกี้เค้าอะ ไหนโอ๋บอกจะทำไว้ให้เค้าไง"ฉันหันไปงอแงกับพี่สาวคนโตที่ผิดสัญญา ก็ดูสิ พากันตื่นเต้นกับน้องเขยกันใหญ่เลย "ใครว่าเค้าลืม เค้าเอาไว้ให้ตู้เย็น คุกกี้ครีมชีสช็อกโกแลตชิพ!" "จริงเหรอ! ฮือออ จิ๋วรักกอดโอ๋ที่สุดเลย!!" ฉันหันไปสวมกอดพี่สาวด้วยความดีใจ  ขนมฝีมือกอดโอ๋ไม่เคยเป็นสองรองใคร อร่อยที่สุดในสามโลก!แต่ยังไงฝีมือแม่ฉันก็อร่อยที่สุดในจักรวาลน่ะ "โอ๊ย ๆ เหม็นขิวสองพี่น้อ

ฉันให้อันหลงนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นเพื่อขึ้นไปบอกพี่สาวทั้งสองคนก่อน เคาะประตูเรียกไปสามครั้ง ฉันกะจะบอกกอดโอ๋ก่อนแต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าสองคนนี้ดันอยู่ห้องเดียวกันพอดี กอดโอ๋และเลิฟยูลากฉันเข้ามาในห้องแล้วกอดอกมองฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่มราวกับมีความคิดอะไรบางอย่างในหัว "เค้าให้แฟนเค้านอนนี่นะ ฝนตกแรง มันอันตราย" ฉันพูดจุดประสงค์ที่มาก่อนที่พี่ ๆ จะเอ่ยถามนอกเรื่อง "ได้ นอนด้วยกันเหรอ?" เลิฟยูถามต่อ "อื้อ" ฉันหลุบตามองพื้นด้วยความเขินอาย ฮือออ เขินจะตายแล้ว พออยู่ต่อหน้าพี่ ๆ แล้วฉันเสียอาการหนักกว่าเดิมอีก! "เอาเถอะ โตแล้ว พวกเราไม่ห้ามไม่อะไรหรอก " กอดโอ๋พูดยิ้ม ๆ "เค้าให้อันหลงผ่านนะ แต่เค้า...คิดว่าจ๋าระวังอันหลง เหมือนเขามีความลับอยู่""หืม?" "ไม่ใช่คนไม่ดีแต่มีอะไรบางอย่างที่บอกไม่ได้น่ะ" พอเลิฟยุบอกแบบนี้ก็ทำให้ฉันอดกังวลไม่ได้ ฉันเองก็รู้สึกมาตั้งแต่แรก ๆ เหมือนว่าเขามีอะไรบางอย่างที่ปิดบังอยู่ตลอดและมองฉันด้วยสายตารู้สึกผิดเสมอ"แต่เรื่องนั้นไม่น่าห่วงมั้ง เท่าที่เค้าสิเคราะห์ คู่จ๋าน่ะแปลกมาก""ยังไงอะเลิฟ""ด้ายแดงที่นิ้ว เหมือนมันขาดไปครั้งนึงแล้ว แต่มันไปผูกกับ

"...เค้าก็ไม่ค่อยเข้าใจพลังตัวเองหรอก เค้ารู้ตัวว่ามองเห็นผี และถ้าถูกผีพวกนั้นจับได้ว่ามองเห็น เค้าจะถูกรังควานไม่เลิก ไม่รู้ทำไม...วิญญาณเร่ร่อนดูชอบเข้าหาเค้ามาก คุณตาบอกเค้าเสมอว่าพยายามอย่าทำให้เลือดออก มันเป็นเป้า แต่หากผีพวกนั้นอยากจะแตะต้องเค้า พวกมันทำไม่ได้ คุณตาเลยให้ป้านำแว่นลงอาคมจากวัดในป่าช้ามาให้เค้าใส่ เพราะเค้ารับสิ่งที่เจอไม่ไหว พวกนี้เหมือนคลื่นรบกวนการใช้ชีวิตมันส่งผลต่อสภาพจิตใจเค้ามาก " "ยังไงต่อครับ" "เพราะเค้าเคยไปโรงเรียนไม่ได้ หนักสุดคือเกือบเสียสติ พอได้ใส่แว่นก็ใช้ชีวิตดีขึ้น แต่วันพระแว่นก็ช่วยเค้าไม่ได้แล้ว...อีกอย่าง ความสามารถเค้ามันไม่จบแค่นี้ ตอนอายุสิบห้า...เค้ามารู้ตัวอีกอย่างว่ามันพัฒนาได้ถึงขั้นที่ เค้า..." "ว่าไงครับ" "เค้าสามารถเห็นลางร้ายคนอื่นได้ มีสื่อกลางเป็นน้ำ ทุกสัมผัสพลังของเขาจะเกี่ยวกับการมองเห็น ไม่เหมือนโอ๋ที่เกี่ยวกับภายในจิตใจ หรือเลิฟ ที่เกี่ยวกับโยงหลาย ๆ อย่าง เค้าควบคุมมันไม่ค่อยได้ บ่อยครั้งที่เห็นอะไรก็พูด จนสุดท้ายก็ถูกมองว่าเป็นบ้า ตอนนั้นเค้ายังเด็กมาก กลัวก็ร้องเห็นก็พูด แค่นั้นเลย" เรื่องที่เธอเจอก็หนักหนาสาหั