All Chapters of เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ: Chapter 21 - Chapter 30

"เลิกกี่โมงครับวันนี้" "สี่โมง" "วันนี้มีงานดนตรี ไปดูด้วยกันไหมครับ" ผมชั่งใจอยู่นานกว่าจะตัดสินใจเอ่ยออกไป คิดอยู่ว่าหากลองชวนเดตแบบนี้เธอจะตกลงไหม เพราะผมไม่ชอบความผิดหวังหรือการถูกปฏิเสธเท่าไหร่ หยาง อันหลง อยากได้อะไรก็ต้องได้ ผมเองก็ไม่เคยมารุกจีบใครแบบนี้ ที่ผ่านพวกผู้หญิงของเฉินหลงชอบวิ่งเข้าหาผมเองโดยที่ไม่ต้องทำอะไรด้วยซ้ำ "ดึกไหม เราไม่อยากกลับบ้านดึก" "งานเริ่มสี่โมงครึ่งครับ ผมพาพี่กลับทุ่มนึงได้ ผมชวนออกเดตครั้งแรก อยากตอบรับคำขอไหมครับ" "...อื้อ ตกลง ไปก็ไป ชอบฟังเพลงเหมือนกัน" "เจอกันหน้าคณะนะครับ ผมจะมารับ" "เราขี่จักรยานไปก็ได้ เราชอบขี่จักรยาน เกรงใจนายด้วย" พอได้ยินดังนั้น ผมก็ควรจะค่อย ๆ ตะล่อมเธอไป ซื้อใจด้วยสิ่งที่เธอชอบทำ ทำให้เธอเชื่อใจผมให้เร็วที่สุด "งานอยู่ไม่ไกลมาก งั้นพี่ซ้อนจักรยานไหมเดี๋ยวผมปั่นให้" ถึงผมจะถนัดขับรถมากกว่า แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก "ไหวเหรอ เราตัวหนักนะ" "ตัวพี่เล็กจะตาย ผมมองด้วยสายตาก็รู้ละว่าอุ้มมือเดียวยังได้ เพื่อพี่เธอ ผมทำได้อยู่แล้วครับ" "ไอเด็กขี้โม้!" เพื่อเธอผมก็ยอมทำได้หมดนั่นแหละ พนันบ้า ๆ นี่จะได

ลองอธิษฐานสักข้อหนึ่งที่เธออยากเหมือนในฝันแล้วหลับตาลงวาดฝันว่าเธอจะเป็นยังไงฉันหลับตาลงและมีสิ่งเดียวที่จะขอ"ขอให้เธอและฉันได้เคียงคู่กัน ขอให้เราได้รักกันชัวนิรันดร์...แค่ฉันและเธอ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเปล่งออกมาพร้อม ๆ กับนักร้องบนเวที ฉันแหงนหน้ามองคนข้าง ๆ อย่างสงสัยใคร่รู้ และเขาก็สบตากับฉันพอดี ไม่รู้เลยว่าเขามองแค่ฉันอยู่แล้ว หรือว่า...เพิ่งจะหันมามองกัน "มองเราทำไม" "ก็พี่น่ามองมากกว่า" "เธอจะมองแต่เราหรือไง" "อืม มองแต่พี่ แล้วคำขอเมื่อกี้ ก็ขอเรื่องผมกับพี่เหมือนกัน" "..." ฉันพูดไม่ออก และไม่กล้าที่จะสู้สายตาเขาต่อไป ทำได้เพียงหันกลับไปมองบนเวทีเหมือนเดิมแก้เขินไปเสียอย่างนั้น สายตาอบอุ่นสื่อถึงความจริงจังในทุกประโยคที่กล่าวออกมา ทำให้ฉันไปต่อไม่ถูกเลยค่ำคืนเหน็บหนาวในทุกทุกวันขอมีเธอกอดฉันในยามค่ำคืนได้โปรดเถอะฟ้าช่วยรับคำอธิษฐานของเรา (เพลง wish - blackbeans)"พี่ก็ชอบ

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว อันหลงได้กลับมาเรียนตามปกติแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เขาก็มามหา'ลัย ทุกวันด้วยเหตุผลที่ว่า...คิดถึงฉัน "มาหาเราทุกวัน ไม่เบื่อบ้างเหรอ" ฉันหันไปถามคนที่นั่งท้าวคางมองฉันอยู่ข้าง ๆ "หืม? ไม่ครับ ปกติอยู่กับเพื่อนผมก็ไม่ค่อยพูดหรอก แต่อยู่กับพี่แล้วผมอยากคุยด้วยนะ" เขาตอบยิ้ม ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ของเขามันสุดแสนจะขี้โกงเลยจริง ๆ พอเปิดโอกาสให้หน่อยก็ตามฉันไม่หยุด เหมือนรีบทำคะแนนกลัวใครมาแซงคิว"กินข้าวหรือยัง" "เรียบร้อยแล้วครับ พี่บอกผมตั้งแต่ในแชทนี่นาว่าให้กินข้าวด้วย"  "ดีแล้ว ช่วงนี้สีหน้านายดีขึ้นเยอะ ทุกอย่างเริ่มลงตัวเหรอ?" "เพราะมีพี่ เลยดีขึ้น"เขาตอบพลางดึงมือฉันไปจับกุมไว้ อันหลงชอบจับมือมาก อยู่ด้วยกันทีไรก็ขอจับมือตลอดเวลาเลย ชอบจับแก้ม ลูบแก้ม แล้วก็ชอบมองหน้าฉันจนบางทีกลายเป็นฉันเองที่ทำตัวไม่ถูก จนต้องเป็นฝ่ายหลบตาไปก่อน ใครจะไปสู้เขาไหว...ยิ่งเขารุก ยิ่งเขาจีบ ยิ่งเขาใจดีกับฉันมากเท่าไหร่ ฉันก็เริ่มห้ามใจตัวเองได้ยากขึ้นทุกวัน"พี่สาวนายเป็นไงบ้าง" ฉันถ

"อาคเนย์ไม่ชอบให้ใครจับหัว ทางที่ดี เธอเลิกทำดีกว่า ปลุกเขาให้ฉันหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขา" เธอพูดเสียงห้วน กอดอกมองฉันอย่างเหนือกว่าด้วยท่าทีหยิ่งผยอง"แต่อันหลง..." "เขาไม่ชอบให้เรียกว่าอันหลง" ไม่รู้หรอกว่าอันหลงจะชอบหรือไม่ชอบในสิ่งที่ฉันทำ แต่ที่แน่ ๆ ฉันไม่ชอบคนแบบนี้เลยจริง ๆ พูดจาไม่เข้าหูฉันที่สุดแล้ว เสียงก็ห้วน พูดจาก็ไม่ค่อยดี ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้จักกันแท้ ๆ"โอเค ๆ เธอเพื่อนอันหลงใช่ไหม" ฉันเพิ่งนึกได้ว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้น เพราะเธอคือเพื่อนของอันหลงที่ชื่อ'วิเวียน' เป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม ในข่าวมีบอกว่าเธอเป็นคนห้ามปรามให้อันหลงและเพื่อน ๆ ประนีประนอมอยู่เสมอ แต่ดูนิสัยที่ทำสิสวนทางกับหน้าตาที่ดูน่ารักและดูเป็นลูกคุณหนูที่แสนดีสุด ๆ เลย"ปลุกเขาให้หน่อย มีเรื่องสำคัญต้องคุย" "อือ ๆ อันหลง ตื่นก่อนได้ไหม มีคนจะคุยด้วย" ฉันจิ้มแก้มเขาเบา ๆ เพื่อปลุกให้เด็กยักษ์ตัวโตตื่น"อือ..." นอกจากจะไม่ลืมตาแล้ว ยังได้รับเพียงแค่เสียงครางในลำคอตอบกลับมาก่อนที่เขาจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วจับมือฉันไว้แน่น

คงเพราะเราอยู่ด้วยกันบ่อย เธอจ๋าถึงเริ่มชินมากขึ้น ผมรับรู้สายตาทุกคู่ที่มองมาด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้จะเป็นข่าวอะไรอีกไหม แต่ความลับของผมห้ามหลุดออกมาให้เธอล่วงรู้เด็ดขาด ผมไม่แน่ใจว่าได้ปิดปากพวกที่มันเผลอไปรู้เรื่องในวันนั้นครบทุกคนหรือยัง หากใครอยากจะท้าทายอำนาจของหยาง อันหลง ก็ขอให้ลองดู ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่อะนะ"นายกินไอติมไหมอันหลง" คนตัวเล็กหันมาถามหลังจากสั่งของตัวเองเสร็จ ร้านบุฟเฟ่ไอติมเปิดใหม่ที่ตลาดนัดข้างมหา'ลัย เธอจ๋าก็สั่งเยอะมากเหมือนกลัวตัวเองจะกินหมด ผมไม่เคยเห็นใครคลั่งรักไอศกรีมขนาดนี้มาก่อน"ไม่ครับ เดี๋ยวจะแย่งพี่กินดีกว่า น่าอร่อยกว่าเยอะ" "อย่ามาจุ๊จิ๊กับเรานักสิ เรื่องอื่นยอมได้นะ แต่เรื่องกินนี่ห้ามเลย" เธอยู่ปากทำมือเป็นรูปกากบาทเพื่อออกปากห้ามผมเต็มที่ ผมยิ้มขำ ตลกกับท่าทางที่เธอชอบทำประกอบคำพูดตัวเองตลอดเวลา ผมอยู่ใกล้เธอขนาดนี้เป็นคนแรก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงหมั่นคิดคำพูดเลี่ยน ๆ เพื่อหลอกล่อให้เธอหลุมพรางอยู่เรื่อยไป ยอมเรียกพี่ทั้งที่ไม่ทำกับใครมาก่อน เพราะนอกจากพี่สาวแล