Todos os capítulos de เสน่หาคุณอาคลั่งรัก: Capítulo 61 - Capítulo 70

“แต่เรื่องนี้ก็ต้องปล่อยให้เป็นการตัดสินใจของหนูรันนะครับ ว่าจะดำเนินการยังไง   หากหนูรันเธอยืนยันที่จะแจ้งความเอาเรื่องให้ถึงที่สุด   ผมคงจะห้ามปรามการตัดสินใจของเธอไม่ได้”  โชนตะวันย้ำออกมาอีกครั้งตามเจตนาเดิมที่ได้คุยเอาไว้กับวรันธร  เนื่องเพราะหญิงสาวถูกพ่อของเธอส่งให้มาเก็บตัวกับเขา  เพื่อปกปิดร่องรอยความเคลื่อนไหวจากศัตรูของนายเรวัตที่แฝงตัวอยู่ในเงามืด  เพราะฉะนั้นหากเรื่องที่เกิดขึ้นกลายเป็นใหญ่โต  มันอาจจะกลายเป็นชนวนลุกลามและบานปลายเกินกว่าที้เขาจะควบคุมเอาไว้ได้อีกต่อไป แต่สิ่งที่วรันธรซึ่งบัดนี้กลายเป็นหญิงสาวสุดที่รักที่เขาหวงแหนเป็นที่สุดถูกคุกคาม  เขาจะไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ เด็ดขาด  แต่ทุกประการต้องกระทำอย่างแยบยลและแนบเนียนที่สุด“แต่...คุณลาภินมั่นใจได้ยังไงครับว่า  นายลาภิศจะไม่ก่อเรื่องเดือดร้อนอีก”  เขาย้อนถามกลับไปเพื่อคุกคามและบีบคั้นให้ลาภินเอ่ยปากรับรองออกมา  ซึ่งหญิงสาวที่นิ่งอึ้งชะงักงันไปวูบหนึ่ง  ตอบเสียงแผ่วออกมาว่า“ก็อย่

นายลพคนสนิทของโชนตะวัน  ที่วุ่นวายเรื่องจัดการความเรียบร้อยของงานเลี้ยงมาตั้งแต่เช้า  เมื่อแขกเหรื่อในงานเริ่มทยอยเดินทางกลับไปแล้วส่วนใหญ่  เขาจึงมีโอกาสได้นั่งพักที่ครัวของร้านอาหารไร่โชนตะวัน  และเริ่มลงมือทานอาหารกับลุงชุ่มกับป้าเนียม  และคนงานอีกจำนวนหนึ่งแต่ในขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารอยู่นั้น  ลำดวนคนงานหญิงอายุสามสิบกว่า  ที่พักอยู่ที่ห้องพักคนงาน  วิ่งกระหืดกระหอบหน้าตื่นเข้ามาที่ห้องครัว  ตรงปรี่เข้ามาหานายลพกับทุกคนอย่างร้อนรน  ก่อนจะหยุดอยู่ทางข้างโต๊ะอาหาร  ส่งเสียงออกมารัวเร็วปนหอบเหนื่อยว่า“แย่แล้ว ๆ นายลพ  ลุงชุ่ม  เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” ทุกคนหยุดชะงักค้างเหลียวมองไปทางคนงานหญิงอย่างแปลกใจ  ลุงชุ่มรีบโพล่งถามออกไปทันทีเพราะเห็นท่าทางที่ผิดปกติ“เกิดเรื่องอะไรวะลำดวน  วิ่งกระหืดกระหอบเหงื่อโทรมไปทั้งตัว  อย่าบอกนะว่าทะเลาะกับไอ้นิตย์  ผัวของเอ็งมาอีก” ลำดวนรีบส่ายหน้าปฏิเสธด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด  ย้อนกลับไปเสียงสั่

ย้อนกลับไปเล็กน้อย...เมื่อทั้งหมดพากันข้ามมายังฝั่งรีสอร์ทของพ่อเลี้ยงณรงค์แล้ว  แพรวเดินตามชายฉกรรจ์สมุนของนายลาภิศไปด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำระส่าย  เพราะรู้สึกขัดแย้งอยู่ภายในใจ  ทางด้านหลังของหล่อนเดินตามมาด้วยชายร่างใหญ่ผิวคล้ำใบหน้าเหี้ยม  ไว้หนวดเคราดุดันน่ายำเกรง  มันคอยเดินปิดท้ายคุมเชิงและคอยสอดสายตามองกลับไปทางด้านหลังอยู่เป็นระยะเพียงไม่นานร่างที่หมดสติของวรันธรและแพรวก็ถูกพวกมันเดินผ่านรีสอร์ทหลายหลัง  จนกระทั่งมาถึงรีสอร์ทหลังใหญ่และภูมิฐานที่สุด  ซึ่งก็เป็นรีสอร์ทหลังที่เป็นสถานที่นัดหมายที่ลาภิศนัดให้หล่อนมาเริงรักและส่งข่าวอยู่หลายครั้งนั่นเองแพรวใจชื้นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าที่โต๊ะหินอ่อนหน้าประตูรีสอร์ทหลังใหญ่  ลาภิศกำลังนั่งจิบวิสกี้ราคาแพงด้วยอาการกระวนกระวาย  โดยมีสมุนที่เป็นชายฉกรรจ์อีกสองคนยืนขนาบอยู่ไม่ห่างทางด้านหลัง และเมื่อลาภิศเห็นบริวารของตนพาร่างงามของวรันธรที่หมดสติมาถึง  เขาถึงกลับผุดลุกขึ้นมองอย่างตื่นเต้นยินดี  สองตาที่เบิกโพลงของเขาสายประกายพล

ชายร่างใหญ่ยกบราเซียตัวจิ๋วที่อยู่ในมือขึ้นสูดดมด้วยแรงกระสันต์ซ่านปรารถนารุนแรง  ก่อนจะโยนมันทิ้งไปทางด้านข้าง  พร้อมก้มหน้าลงซุกไซร้ดอมดมไปที่สองถันอวบอูมอย่างหื่นกระหาย“อ่า...สะใจกูจริง ๆ โว้ย”  มันคำรามออกมาเสียงแหบพร่า  ท่ามกลางการดิ้นรนอย่างขยะแขยงของเด็กสาวที่ยังไม่คลายจากอาการเจ็บปวดที่ถูกต่อยด้วยหมัดเข้าที่ท้องรุนแรง“อย่า...ปล่อยกู  ปล่อย...อย่าทำกู  ไอ้ชั่ว  ปล่อยกูเดี๋ยวนี้...”  แพรวที่พยายามดิ้นรนทั้งด่าทอทั้งวิงวอน  แต่ก็ไม่เป็นผล  เมื่อสัมปชัญญะของชายร่างใหญ่ถูกเพลิงราคะครอบงำจนสุดที่จะยับยั้ง  มือหยาบลูบไล้ผ่านหน้าท้องเนียนกุมไปบนเนินเนื้อกลางลำตัวสาว  หมายกระชากบิกีนี่ตัวน้อยให้หลุดขาดติดมือ“อย่า...”  แพรวดิ้นรนอีกครั้ง  ขยับมือปัดป่ายหมายฉุดรั้งห้ามปรามมือหยาบของชายร่างใหญ่  เพื่อปกป้องปราการชิ้นสุดท้ายไม่ให้หลุดออกจากเรือนร่าง  แต่ชายร่างใหญ่ที่ตกอยู่ในกำหนัดจนหน้ามืดตามัว  เมื่อเห็นเด็กสาวขัดขืนจนมันเริ่มขัดใจ  จึงตว

ยังไม่ทันที่โชนตะวันกับลุงชุ่มไปพากันไปตามเป้าหมาย  ประตูรีสอร์ทที่อยู่ทางด้านข้างห่างจากตำแหน่งที่โชนตะวันอยู่อยู่เพียงสองวาพลันเปิดออก  พร้อมกับร่างหนาของลพที่โผล่ออกมาด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด“อ้าว...ไอ้ลพ  อยู่ที่นี่หรือวะ  เป็นยังไงได้เรื่องอะไรบ้างไหม?”  ลุงชุ่มรีบถาม  เพราะแกก็นึกเป็นห่วงแพรวหลานสาวของตนอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน  ลพมองหน้าลุงชุ่มเล็กน้อย  แล้วจึงเหลียวมองโชนตะวันพร้อมกล่าวรายงานออกมาว่า“เมื่อครู่ผมผ่านรีสอร์ทหลังนี้มาทางด้านหลังครับ  พอดีได้ยินเสียงร้องของแพรว  จึงแอบเข้ามาทางประตูหลัง  ช่วยแพรวเอาไว้ได้  ตอนนี้ปลอดภัยแล้วครับ” ลุงชุ่มระบายลมหายใจแรงอย่างโล่งอก  โชนตะวันเพียงพยักหน้ารับอย่างเงียบงัน  ลพจึงกล่าวต่อไปอีกว่า “แพรวบอกว่าคุณรันถูกลาภิศพาตัวไปไว้ในรีสอร์ทหลังถัดไปนี่แหละครับคุณโชน  รีบไปกันเถอะครับ” “ดี...ไปกันเลย  อ้อ...ลุงชุ่ม  นายลพมาแล้ว  เดี๋ยวให้นายลพไปกับผมสองคนก็พอ