All Chapters of โหดเลวดี nc35+: Chapter 141 - Chapter 150

ทันทีที่ร่างใหญ่เปลือยเปล่ากำยำของบุรุษแข็งแรงขึ้นมาคร่อมทับอีกครั้ง ทำให้เธอร้อนวูบไหวในร่างกายจนไม่อาจทนความต้องการตัวเองได้อีก สองเรียวแขนเล็กของแตงไทยตวัดโอบกอดลำคอหนารัดรั้งลงมาหาตัวเองพร้อมแอ่นเด้งเร่ายกสองเต้าอวบอูมที่ดุนดันบดเบียดกันอยู่ใต้ร่มผ้าและเธอมั่นใจว่าตอนนี้ยอดอกกำลังชูชันรอคอยแรงดูดคลึงจากปากหนา “อือ...คิดถึงพี่ใช่ไหมทูนหัว อื้ม...” เขาก้มหน้าไปซุกขบเม้มซอกคอระหงพร้อมกับมือใหญ่จัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออก เพียงเวลาไม่นานลภัชดนย์ก็จัดการกับเสื้อผ้าและยกทรงกับกางเกงชั้นในของสาวน้อยน่ารักไปกองที่พื้นกับชุดของตัวเองที่เพิ่งถอดไปก่อนหน้านี้ “อือ...คุณเลว...” เธอครางเรียกชื่อคนเหนือร่างเมื่อเขากดแนบบดเบียดท่อนเนื้ออวบใหญ่กับหน้าท้องของตนเองที่มันไม่ได้แบนราบเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ไม่ได้มากจนมองออกว่ามีเจ้าแฝดอยู่ข้างใน “ว่าไงทูนหัวของผัว อ่า...อื้ม” แล้วปากหนาก็ปิดทาบทับบดจูบคลึงริมฝีปากอ่อนนุ่มของหญิงสาวพร้อมดุนดันเรียวลิ้นสากอุ่นร้อนเข้าไปในโพรงปากเล็กที่เปิดรับ “อื้อ...อ่า” เสียงครางอู้อี้ดังเล็ดลอดออกมาจากปากที่บดจูบกันของทั้งสอง สองเต้าอวบอ

“ถ้าโง่ก็ไม่ต้องพูด” แล้วเธอก็เดินไปหยิบกระเป๋าสะพายตัวเองแล้วเดินออกจากห้องพักฟื้นของลภัชดนย์ไป ส่วนเจ้าของห้องว่าจะตามไป แต่นึกได้ว่าตัวเองยังเปลือยอยู่จึงหยุดเท้าไว้ที่เดิม “ไรวะ! กูทำอะไรผิดเนี่ย เมื่อกี้ยังดีๆ เอากันครางลั่นห้องมีความสุข แต่พอเสร็จโกรธกูเฉย...แม่ง! ความรักและผู้หญิงเนี่ยเข้าใจยากจริงๆ วะ” แล้วเขาก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใสแล้วคลานขึ้นไปนอนบนเตียง เปิดลิ้นชักนำโทรศัพท์ออกมาต่อสายหาพี่ชายอย่างหฤทย์ เพราะไม่อยากโทรหาดิฐาให้อีกฝ่ายหัวเราะขำตน ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! รอไม่นานปลายสายก็กดรับพร้อมกรอกเสียงเข้มห้าวส่งมาในสาย “อะไรของมึงไอ้เลว” “รบกวนไหมไอ้พี่โหด” “ถ้าบอกว่ารบกวนจะวางไหม?” “ไม่วาง” เขาตอบกลับปลายสายเสียงห้วน “หึหึ...งั้นก็พูดเรื่องของมึงมา แล้วป่วยน่ะหายรึยัง ไอ้ดีโทรมาบอก เนี่ยกูยังไม่อยากเชื่อว่าคนเลวๆ อย่างมึงจะเจ็บป่วยเป็น แถมป่วยเพราะตากฝน กูล่ะขำว่ะ” “ไอ้พี่โหด ในฐานะที่พี่เป็นพี่และมีเมียก่อนใครในพวกเราสามคนพี่น้อง ขอถามหน่อยสิว่าผู้หญิงเป็นเหี้ยอะไรวะ เข้าใจยากเหลือเกิน” “มึงเพิ่งรู้เ

กรอด! เสียงขบกรามแน่นดังลอดออกมาจากไรฟันพร้อมกับสองมือใหญ่กำแน่นเข้าหากันด้วยความโกรธ “กูแม่งโง่จริง!”เขาบอกตัวเองพร้อมกับเดินกลับห้องอาหารของตัวเอง ลภัชดนย์ออกมาทานข้าวกับลูกค้าวีไอพีของอู่และได้ขอตัวออกมาคุยโทรศัพท์กับพนักงานของอู่ที่ใช้เบอร์ด่วนโทรหาตัวเอง พอคุยจบและบอกวิธีแก้ปัญหาเสร็จ จังหวะหมุนตัวจะเดินกลับห้องพักสายตาก็ไปสะดุดกับร่างเล็กที่คุ้นเคยจนต้องหยุดมอง แม้จะฟังไม่ได้ยินว่าทั้งสองคุยอะไรกัน แต่การที่แตงไทยโผเข้ากอดเตวิชแบบนั้นก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าเธอพร้อมจะซบอ้อมกอดของไอ้หน้าตี๋นั่นไม่ใช่ตน “ความรักเหรอ...หึหึ ไร้สาระเป็นบ้าไอ้เลว มึงมันไม่เหมาะกับความรักหรอก” เขาบอกตัวเองแล้วเดินกลับห้องอาหารด้วยความเดือดดาลในอก สิงห์มองน้องสาวที่เอาแต่นั่งเหม่อลอยไม่ยอมออกไปไหนตั้งแต่ถอนหมั้นกับเตวิชเพื่อนของตัวเอง จนทองแท้อดเป็นห่วงลูกสาวไม่ได้ นับวันแตงไทยยิ่งอวบอิ่มมีน้ำมีนวลจนเห็นได้ชัดกว่าแต่ก่อน สองแก้มอ้วนยุ้ย แต่ก็ดูสวยกว่าแต่ก่อนที่ผอมแห้ง “ป๊าว่าไอ้แตงมันเป็นอะไรไหม ช่วงนี้น้องดูเหม่อๆ” สิงห์ถามพ่อพร้อมบุ้ยปากไปทางคนที่นั่งอยู่ริมสระว่

คนที่เคยรักสนุกเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่บอกกับตัวเองว่าจะตัดใจจากแตงไทย จะไม่หลงไปกับความรักหนุ่มสาว แต่พอมาเจอกับร่างน้อยอวบอิ่ม ใช่...เขามองไม่ผิด นั่นคือแตงไทยที่กำลังเดินไปลานจอดรถและด้านหลังก็มีเตวิช คู่หมั้นของเธอเดินตามหลังไปติดๆ เท้าใหญ่ที่จะก้าวเดินไปในโรงพยาบาลก็ต้องเปลี่ยนทิศทางเดินตามทั้งสองที่เห็นไกลๆ ไปโดยอัตโนมัติ เพียงแค่เห็นระยะไกล เขาก็อยากจะเดินไปกระชากเธอเข้ามากอดพร้อมบอกว่า ‘คิดถึง’ แม้ตลอดเวลาที่ผ่านมาคิดว่าตัวเอง ‘ลืม’ หน้าหวานๆ ของแตงไทยไปได้แล้วก็ตาม แต่พอมาเจอแบบนี้ เขาก็หักห้ามความต้องการของตัวเองไม่ได้ ด้านศิวดลที่มาหาหมอตามนัดโดยมีลภัชดนย์เป็นคนพามาหาหมอเหมือนทุกครั้งเดินนำหน้าลูกชาย แต่เหมือนว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของลภัชดนย์เงียบไปจึงหยุดเดินแล้วหันมามองด้านหลังก็เห็นแต่หลังลูกชายที่สาวเท้าเร็วๆ ไปทางลานจอดรถจนต้องเดินตามไป“เฮียโป้งเร็วๆ หน่อยค่ะ แตงร้อน” เธอเดินมาถึงรถก่อนก็หันหน้าไปเรียกเขาให้เดินมาเร็วๆ และเตวิชก็รีบกดรีโมทปลดล็อกรถให้เธอขึ้นไปนั่งรอบนรถก่อน “ขอบคุณค่ะเฮียโป้ง”ตอนนี้เธอชินกับคำว่า ‘คะ,ขา,ค่ะ’ ไปโดยไม่รู้ตัว เพราะตั้งแต่ม

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้มาบ้านหลังใหญ่ของลภัชดนย์ เธอถูกอุ้มลงจากรถพาเดินเข้าไปในบ้าน ดีที่ในบ้านไม่มีใครอยู่ มีเพียงสาวใช้ที่เห็นเธอตอนถูกคนตัวโตอุ้มขึ้นมาบนห้องเท่านั้น พอเข้ามาในห้องก็เห็นว่ามีกระป๋องเบียร์ทิ้งเกลื่อนกลาดเต็มพื้นห้อง ซึ่งเหม็นจนแสบจมูก และในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นของควันบุหรี่ที่เขาดูดก่อนหน้า “เหม็น!” เธอบอกเขาเมื่อได้รับอิสระ “ไม่ได้ให้เด็กมาทำความสะอาดหลายวันแล้ว เหม็นมากไหมแตง” เขาถามด้วยความเป็นห่วงและเป็นห่วงเจ้าตัวเล็กในท้องด้วย “มาก! ถ้าจะคุยไปคุยที่อื่นเถอะ ในห้องนี้ไม่ได้จริงๆ มันเหม็น มีทั้งกลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ คุณอยู่ไปได้ยังไงกันคุณเลว” “จะเอาอะไรกับคนอกหักตรอมใจเมียไม่รักล่ะ” “คุณเลว คุณต่างหากที่ทิ้งแตงไม่ใช่แตงทิ้งคุณ” เธอบอกเขา “ไม่ทิ้งแล้วทำไมไม่บอกว่าถอนหมั้นแล้ว และทำไมไปยืนกอดกันกับไอ้หน้าขาวตี๋นั่นในร้านอาหาร” “เมื่อไหร่ที่แตงไปกอดกับเฮียโป้ง” “ก็ที่โรงเตี๊ยมเพทาย แตงเป็นคนโผเข้ากอดไอ้หน้าขาวนั่นเอง” “เดี๋ยวนะ กอด...” เธอทำหน้าครุ่นคิดนึกย้อนว่าตัวเองไปโรงเตี๊ยมเพทายวันไหน ช่วงไหน แ