“เอ้า! ยังไม่กลับสุโขทัยเหรอพี่ และรีบอะไรพี่โหด” ลภัชดนย์เอ่ยทักพี่ชายที่เดินเร็วๆ ลงมาจากบันได “เสือก!” หฤทย์ตอบน้องชายคนรองสั้นๆ แล้วเดินตรงไปยังห้องเก็บยาสามัญประจำบ้านทันที “เอ้า! คนถามแค่นี้ก็หาว่า ‘เสือก!’ กูผิดอะไรเนี่ย”ลภัชดนย์พึมพำกับตัวเองแล้วเดินไปทางห้องนั่งเล่นสมทบกับพ่อของตัวเอง วันนี้ดิฐามีประชุมที่บริษัทแต่เช้าออกไปแต่เช้าแล้ว จริงๆ เขาและพี่ชายคนโตก็ควรไปด้วย ถึงไม่ได้บริหารงาน แต่ก็มีตำแหน่งงานใหญ่โตพอๆ กับดิฐา แต่เขาและพี่ชายต่างยกหน้าที่ตัดสินใจให้ดิฐา เชื่อว่าน้องชายคนเล็กตัดสินใจอะไรแม่นยำเสมอ และไม่เคยทำให้ผิดหวังสักครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกัน หากไม่เป็นงานใหญ่งานสำคัญจริงๆ ลภัชดนย์กับหฤทย์ไม่จำเป็นต้องเข้าไปบริหารงานธุรกิจครอบครัวก็ได้ ดิฐาคนเดียวเอาอยู่ศิวดลมองลูกชายคนรองเดินบ่นพึมพำเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็ปิดหนังสือปรัชญาชีวิตในมือลงแล้วมองไปทางคนที่เดินมาทิ้งตัวนั่งลงโซฟาตัวที่อยู่ข้างๆ ตัวเอง“บ่นอะไรไอ้เลว”“ไม่มีอะไรหรอกพ่อ ก็ไอ้พี่โหดสิ ผมแค่ถาม แต่ก็ตอบผมแบบไปต่อไม่ถูกเลย”“ตอบว่าไงล่ะ”“ตอบว่า ‘เสือก!’ ครับพ่อ เนี่ยผมงง ก็แค่ถามปกติเอง ไม่รู
Last Updated : 2026-05-12
LOGIN
