All Chapters of โหดเลวดี nc35+: Chapter 41 - Chapter 50

ณปภัชทำงานกลับห้องเช่าตามปกติทุกวัน จนเริ่มชินกับการเดินกลับห้องพักแล้ว เพราะเดินแค่ห้าร้อยเมตรก็ถึงที่พัก ถือว่าเป็นการเดินออกกำลังกาย แถมมีเพื่อนร่วมงานเดินเป็นเพื่อนตลอด ณปภัชหยุดเดินเมื่อมาถึงหน้าตึกห้องเช่าตัวเองเห็นว่ามีรถยนต์คันหรูจอดอยู่และจำได้ดีว่ามันเป็นรถของใคร “คุณท่าน” เธอพึมพำพร้อมกับเดินไปที่รถยนต์ที่จอดอยู่ทันที แล้วไปเคาะกระจกให้เจ้าของรถเปิดลดกระจกลง “คุณท่านมาได้ยังไงคะ และรู้ได้ยังไงว่าหนูอยู่ที่นี่” เธอยกมือไหว้พร้อมถามคนที่ลดกระจกลงมาส่งยิ้มเอ็นดูให้ตัวเอง “ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้หรอก ขึ้นมาบนรถสิหนูไอซ์ แล้วไปกินข้าวด้วยกัน ฉันมีเรื่องจะคุยกับหนูด้วย” “ค่ะ คุณท่าน” เธอไม่อาจปฏิเสธได้จึงยอมเปิดประตูขึ้นไปบนรถยนต์คันหรูและไม่ลืมบอกลาเพื่อนร่วมงานที่เดินมากับตัวเอง “ไปร้านอาหาร...ฉันจะพาหนูไอซ์และหลานฉันไปกินข้าว” เมื่อเด็กสาวขึ้นมาบนรถ ศิวดลก็สั่งคนขับรถออกรถทันที ส่วนณปภัชก็ไม่ได้สงสัยว่าท่านรู้เรื่องที่เธอตั้งท้องได้ยังไง เพราะท่านบอกเองว่าไม่มีอะไรที่ท่านไม่รู้ และที่ท่านมาที่นี่คงเพราะจะคุยเรื่องหลานท่านในท้องเธอแน่ๆ แม

ณปภัชเดินออกมาจากตึกพร้อมกับพี่สาวข้างห้อง วันนี้เธอหยุดและพี่ข้างห้องก็หยุดเหมือนกัน พอหยุดแล้วเลยชักชวนกันออกไปทานมื้อเย็นข้างนอกที่ร้านส้มตำเจ้าประจำที่มักไปนั่งทานด้วยกันบ่อยๆ เวลาหยุด ทั้งสองสาวเดินพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกันผ่านหฤทย์ที่ยืนอยู่หน้าตึกโดยไม่สังเกตเห็นเขา ส่วนคนที่ถูกเมินก็ถึงกับเดือด กำมือแน่นเข้าหากันเมื่อสาวน้อยเดินผ่านหน้าตัวเองไปโดยไม่คิดจะมองเขาและสนใจเขา ‘นี่เด็กนั่นไม่เห็นเราจริงๆ เหรอ’ เขาพึมพำถามตัวเองในใจแล้วสูดลมหายใจข่มความไม่พอใจตัวเองเข้าปอดแรงๆ แล้วเดินตามทั้งสองไปเงียบๆ “วันนี้ไอซ์นึกว่าพี่เค้กจะไม่อยู่ห้องซะแล้ว ตอนแรกว่าจะออกไปซื้อส้มตำมานั่งกินคนเดียวเหงาๆ ที่ห้อง แต่พี่เค้กก็มาเคาะห้องไอซ์ก่อน” “วันนี้พี่หยุดน่ะ พอดีที่ร้านมีเด็กใหม่ พี่เลยได้วันหยุดเพิ่ม และช่วงนี้แขกก็ไม่ค่อยมีด้วย” “แย่กันเลยนะคะ ที่ร้านของไอซ์ทำงานก็ไม่ค่อยมีคนนักท่องเที่ยวน้อยมากสองสามอาทิตย์นี้” “แล้วไปหาหมออีกวันไหนบอกพี่นะ พี่จะได้พาไป” “เดือนหน้าค่ะ อาทิตย์หน้าวันศุกร์ค่ะหมอนัด” “อือ...พี่จะได้พาไป พี่รู้ว่าผู้หญิงตัวคนเดี

“ลูกจ๋าว่าพ่อเขาจะรักแม่ไหมจ๊ะ” เธอลูบท้องตัวเองไปมาพร้อมถามเจ้าตัวเล็กในท้องตัวเอง แม้รู้ดีว่าหนูน้อยนั้นตอบตัวเองไม่ได้ “แม่...คิดถึงพ่อหนูมากรู้ไหม ตอนอยู่ข้างล่างเมื่อกี้ใจแม่เต้นแรงมาก และดีใจมากที่ได้เจอหน้าพ่อของลูก แต่แม่ก็ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกดีใจตัวเองไว้เพราะแม่กลัว พ่อของหนูทำให้แม่กลัว แต่แม่ก็ยังรักความน่ากลัวและความใจร้ายของเขา” เธอพึมพำกับลูกน้อยแล้วลุกขึ้นสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ เดินไปห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำนอน พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดอีกหนึ่งวัน ทั้งๆ ที่ในใจคิดถึงคนที่ตัวเองตบหน้าอยู่ข้างล่าง แต่ก็หักห้ามใจตัวเองไม่ให้ใจอ่อนกับคนใจร้ายอย่างหฤทย์ ด้านหฤทย์เมื่อณปภัชไม่สนใจตัวเอง เขาก็นั่งที่เชิงบันไดหน้าตึกทางเข้ารอผู้หญิงคนที่ไปกับเธอกลับมา ซึ่งไม่รู้ว่าจะกลับมาตอนไหน เขานั่งเท้าคางหลับอยู่ตรงนั้นโดยไม่สนใจผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาและผู้รักษาความปลอดภัยของตึกก็เดินมาไล่เขา แต่พอรู้ว่าทำไมเขาถึงนั่งที่นี่ ลุงคนนั้นก็มานั่งอยู่คุยเป็นเพื่อนเขา “ขอบคุณนะครับลุง ตอนนี้ก็ตีสามแล้ว ผมว่าเธอคงไม่กลับมาแล้วแหละ” เขาบอกลุงที่มานั่งคุยเป็นเพื่อนตัวเอง “แล้วจะ

“อ่า...เจ็บนะไอซ์ เธอโกรธเกลียดฉันจนไม่มีแม้แต่โอกาสเหรอไอซ์” คนถูกตบหน้าหลังจากสารภาพรักก็ปล่อยมือเล็กมาลูบไล้แก้มสากข้างที่โดนตบจนชา “จะ...เจ็บเหรอคะ” เธอถามเขาเสียงแผ่ว “เจ็บสิ แต่ฉันไม่โกรธหรอกนะ ตบอีกก็ได้” แล้วเขาก็คว้าจับมือเล็กมาบังคับให้ตบหน้าตัวเองอีก แต่เธอดึงมือกลับ “ทำบ้าอะไรของคุณโหด ที่ตบเมื่อกี้แค่อยากพิสูจน์ว่าไม่ได้ฝันเท่านั้นเองค่ะ ไอซ์ไม่ได้ฝันใช่ไหมคะ คุณรักไอซ์จริงๆ เหรอคะ?” เธอยังคงไม่อยากเชื่อว่ามันคือความจริง “ใช่ ฉันรักเธอ รักจนต้องมาที่นี่ รักจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ และรู้ไหมสองเดือนฉันทรมานแค่ไหน ฉันแพ้ท้องแทนเธอนะไอซ์ กินข้าวกินปลาไม่ได้เลย และหนักสุดฉันนอนก็ไม่หลับเพราะคิดถึงเธอ แล้วเธอล่ะ รักฉันบ้างได้ไหม อย่าเพิ่งตอบนะให้เวลาฉันทำใจก่อน เพราะฉันรู้คำตอบดีว่าเธอไม่รักฉันแน่นอน เพราะฉันมันคนเลว คนที่ฆ่าผลาญพรหมจรรย์เธอ ฉันมันเลวอย่างไม่น่าให้อภัย ฉัน...” แล้วปากหนาก็ถูกมือเล็กยกมาปิดปากไม่ให้พูดต่อ “ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ ไอซ์เองก็ไม่ได้มีความสุข ไอซ์รักผู้ชายใจร้ายอย่างคุณโหดค่ะ รักตั้งแต่แรกเห็นรูปถ่ายที่คุณท่านยื่นข้อเสนอให้

ร่างอุ้ยอ้ายอวบอิ่มนอนหนุนตักสามีที่กำลังปอกส้มให้ตัวเองทาน วันนี้เธอและเขามาปิกนิกกันที่ท้ายไร่ส้ม อีกสามเดือนเจ้าตัวเล็กก็จะคลอดแล้ว ณปภัชเริ่มเดินเหินไม่สะดวก เท้าบวมจนต้องแช่น้ำอุ่นทุกวันก่อนนอนโดยมีคนตัวโตนวดให้ด้วย “ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาสป้าสายใจ ถึงป้าเขาจะใจร้ายขายหนูให้เจ้าหนี้ แต่ป้าก็เลี้ยงไอซ์มาตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่ของไอซ์จากไปตั้งแต่ไอซ์อายุเก้าขวบ” เธอที่นอนบนเสื่อหนุนตักหนาของสามีก็อ้าปากรับเนื้อส้มที่สามีปอกป้อนให้ตัวเองเคี้ยวตุ้ยๆ เมื่อพูดจบ “ท่านเคยผิดพลาด แต่ตอนนี้ท่านกลับตัวแล้ว และตอนนี้ก็มาช่วยงานที่ไร่ของเราแล้ว อย่าคิดมากเลย ป้าสายใจมาอยู่ด้วยดีเสียอีก หนูจะได้มีคนช่วยเลี้ยงเจ้าตัวเล็ก” เขาก้มลงจูบปากอ่อนนุ่มของคนที่เคี้ยวส้มแล้วผละออกมาเอ่ยต่อ “เราจะไม่ดูเพศของลูกจริงๆ เหรอคะ” เธอถามสามี “ไม่ล่ะ รอลุ้นดีกว่าตื่นเต้นดี เพราะจะชายจะหญิง เขาก็เป็นลูกของเรา เย็นนี้พ่อกับไอ้เลว ไอ้ดีจะมาที่บ้านนะ เห็นว่าจะมาค้างสองสามวัน” “ดีเลยค่ะ หนูคิดถึงคุณพ่อ” “หืม! ตอนนี้หนูเป็นเมียฉันไม่ใช่เมียพ่อนะ” “ก็แค่คิดถึงไม่ได้คิดอะไร