All Chapters of พลาดรักวิศวะลวง: Chapter 121 - Chapter 130

เสียงกดรหัสผ่านประตูดังขึ้น ก่อนประตูจะเปิดออกและเวกัสก้าวเข้ามา พร้อมกับถุงยาและอาหารที่แวะซื้อมาฝากคนป่วย บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบจนผิดปกติ ทำให้เขาเหลือบมองไปที่ร่างเพื่อนสนิททันที ก่อนจะต้องตกใจที่เห็นใบหน้าและร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ รอยถลอก และผ้าพันแผลของเลโอ เขาจึงไม่อาจกลั้นคำพูดไว้ได้ “โห… สภาพมึงตอนนี้ เหมือนคนไปฟัดกับหมามาเลยวะ” เขาเอ่ยขึ้นทันที ด้วยน้ำเสียงที่ปนความประหลาดใจ แต่ก็ยังมีแววขบขันอาการของเพื่อนไม่น้อย เลโอทำเพียงแค่หันหน้ามองเพื่อนด้วยสายตาขุ่นเคือง แต่ก็แทบไม่มีแรงจะโต้กลับ ก่อนจะเอ่ยเสียงแหบแห้งออก “ถ้าจะปากดีขนาดนี้ กลับไปเลยนะ ไม่ต้องเสือกมาเป็นห่วงกูก็ได้” ทว่าเวกัสกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บกับคำพูดของเพื่อน กลับกันยังก้าวเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้าม หยิบกระป๋องเบียร์เย็นจากถุงวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับยกมุมปากขึ้น “อย่าโมโหสิวะ กูพูดจริงนี่หว่า ว่าแต่มึงลงทุนไปโชว์สาวจนเจ็บหนักขนาดนี้ ได้ผลไหมวะ? เห็นเฮียเก้าเล่าให้กูฟังว่า สาวคนนั้นเดินตามมึงขึ้นไปทำแผลให้ถึงห้องเลยนะ คงมีความคืบหน้าอะไรใช่ไหมวะ” คำถามนั้นทำให้เลโอนิ่งเงียบลง ร่างกายชะงักไปครู่หนึ่ง

“อย่ามาพูดจาทุเรศตรงนี้นะ!” เธอพูดเสียงสั่นเครือ ทั้งโกรธทั้งเจ็บปวด “พี่เขาจะเป็นใคร มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ อย่ามายุ่งกับชีวิตฉันอีก” คำพูดทิ่มแทงใจของเธอ กลับยิ่งยั่วยุความหึงหวงในใจเขามากขึ้นกว่าเดิม เลโอขบกรามเข้าหากันแน่น เอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม “ตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรก็จริง… แต่ก่อนหน้านี้เธอบอกมันหรือยังว่าเราเคยเอากันมาแล้ว!” นาราอ้าปากค้าง มองหน้าเขาด้วยความตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ก่อนจะหันไปมองนาวินที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาขอโทษอย่างเห็นได้ชัด เขาคือเจ้าของร้านคาเฟ่ที่นาราไปทำงานด้วย เป็นครั้งแรกที่เธอตกปากรับคำให้เขามาส่ง แต่ทว่ากลับต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกอายเป็นอย่างมาก นาวินที่ยืนนิ่งอยู่นาน ในฐานะผู้ใหญ่ที่อายุมากกว่าเธอ เขาพอจะมองสถานการณ์ตอนนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง จึงขยับเข้ามาเพราะคิดว่าเธออาจจะต้องการความช่วยเหลือ “ให้พี่ช่วยอะไรไหมครับ?” นาราส่ายหน้าทันที พยายามกลบเกลื่อนความอับอายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ส่งไปให้ “ฉันไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง” เธอเอ่ยออกไป พลางทำสีหน้าลำบากใจ

หลังจบมื้ออาหาร ชมดาวก็รีบเก็บจานไปล้างที่ครัว พร้อมกับหันมาบอกลูกสาวอย่างจริงจัง “นารา นั่งเป็นเพื่อนแขกหน่อยนะ แม่จะไปล้างจานเอง ไม่ต้องห่วง” "เดี๋ยวหนูไปช่วย" นาราพยายามจะขัดขวาง แต่เมื่อเห็นสายตาเตือนของแม่ เธอก็ต้องยอมนั่งเงียบ แต่หากคิดให้ดี เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะเธอจะใช้โอกาสนี้ส่งแขกคนนี้กลับบ้านเสียที พอเสียงฝีเท้าของคนเป็นแม่หายเข้าไปในครัว นาราก็รีบหันมาพูดกับคนตัวสูงทันที ด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด “กลับไปได้แล้วคะ! เสร็จธุระแล้ว” เลโอยืนนิ่งมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความรู้สึกที่กดดันอยู่ในอก เขามองหน้าเธออย่างจริงจัง แล้วถามคำถามที่เขาไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตจะต้องมาถามใครแบบนี้ “ฉันต้องทำยังไง ถึงจะทำให้เธอกลับมาเหมือนเดิม” ได้ยินคำถามของเขา นาราถึงกับเหยียดยิ้มออกมาด้วยความขมขื่นและเจ็บปวดที่สุด “นี่พี่หมายความว่าอยากให้ฉันกลับมาเหมือนเดิมกับพี่ แบบที่ยอมให้ฉันนอนกับพี่แลกกับเงินนะเหรอคะ แบบที่พี่จะทำอะไรกับฉันก็ได้ บังคับขู่เข็ญฉันทุกอย่าง กักกันอิสรภาพของฉัน แบบนั้นใช่หรือเปล่า” เลโอหน้าซีดเผือดทันที เมื่อได้ยิ

เลโอตื่นขึ้นมาตอนที่แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างห้องพักชั้นสามของผับ ในเวลาเกือบจะเที่ยงวันแล้ว ร่างกายยังรู้สึกเมื่อยล้าและหนักอึ้ง เหมือนกับว่าเมื่อคืนไม่ได้หลับเลยสักนิด ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าที่ยังเต็มไปด้วยรอยช้ำ และภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ย้อนกลับมาวนเวียนในหัวทีละนิด พรึ่บ!! ระหว่างที่เขากำลังนั่งคิดเรื่องเมื่อคืน ประตูห้องก็เปิดออก ร่างสูงของเฮียเก้าเดินเข้ามา มือถือถุงพลาสติก ในนั้นมีกล่องข้าวและน้ำผลไม้มาให้ ร่างสูงยืนมองน้องชายคนสนิทที่นั่งทำหน้าอมทุกข์อยู่ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงข้างกัน “ทุเรศตัวเองฉิบหายเลยวะเฮีย” เลโอเอ่ยขึ้นเสียงแหบแห้ง สีหน้าอมทุกข์ด้วยความรู้สึกผิดที่กดทับอยู่เต็มอก เฮียเก้ามองหน้าเขานิ่ง วางถุงอาหารลงบนโต๊ะ ทำหน้าซีเรียสและเอ่ยด้วยความเข้าใจ “ธรรมดาวะ กูเห็นคนอกหักแบบนี้มาเยอะ อีกหน่อยมึงก็หายเองแหละ” เลโอเม้มปากแน่นจนเห็นรอยกรามขยับ ความรู้สึกที่กดไว้เริ่มล้นออกมา “ยากวะเฮีย... มันยากจริง ๆ” เสียงทุ้มของเขาสั่นเครือ “ผมรู้สึกผิดมากที่เคยทำแบบนั้นกับนารา ยิ่งได้เห็นแววตาเขาตอนนั้น มันดูเจ็บปวดมากจนผมไม่กล้ามองเลย” เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดต่อด้วยคว

เลโอขับรถตามนารามาจนถึงบ้านของเธอ แสงไฟจากโคมถนนสาดส่องลงมาที่ผิวถนนทำให้ภาพที่เห็นดูพร่ามัว แต่เขาก็ยังมองตามรถสีขาวของเธออย่างตั้งใจ จนกระทั่งรถคันนั้นขับเข้าไปในซอยบ้านที่มีต้นไม้ใหญ่ปกคลุม เขาจอดรถไว้ที่ริมถนน ร่างกายที่เคยตึงเครียดมาตลอดทางก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นรถคันสีขาวขับออกมาจากซอยภายในเวลาไม่ถึงห้านาที แต่ทว่าลมหายใจที่พ่นออกมานั้นก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะตัดสินใจกลับบ้านได้ เขายังคงนั่งอยู่ในรถนานกว่าครึ่งชั่วโมง จนกระทั่งความอยากที่จะเห็นหน้าเธอมีมากกว่าความอยากจะกลับบ้าน เลโอจึงขับรถเข้าไปในซอยอย่างช้า ๆ ด้วยความหวังเพียงแค่จะแอบมองเธอแค่แปบเดียว ก่อนจะกลับไปอยู่ในที่ที่เขาควรจะอยู่ ทว่าเขาต้องตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นร่างเล็กของนาราเดินออกมาจากประตูบ้าน เธอสวมเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงขาสั้น แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความโมโห เธอกำลังเดินตรงมาที่รถของเขาด้วยความเร็ว "พี่ทำแบบนี้ไปทำไม อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าพี่ตามฉันตั้งแต่ที่ห้างแล้ว" คำพูดของเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมีความไม่พอใจแฝงอยู่ ทำให้เลโอต้องก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับเธอ ลมหายใจที่พ่นออกมาหนัก ๆ แสดง