Todos os capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Capítulo 181 - Capítulo 190

คณะบริหาร“พวกแกเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป”“ฉันไปเป็นเพื่อนแกเอง” ฝันรีบบอกเมื่อฉันจะเข้าห้องน้ำเพื่อล้างคราบโกโก้มีใครซุ่มซ่านเกินฉันมั้ย... ไม่มีใครเข้ามาชนแต่ดันทำโกโก้ในมือหกเลอะเสื้อตัวเอง มุแง๊!“ไม่เป็นไร ห้องน้ำอยู่แค่นี้เอง เดินห้าก้าวก็ถึงละ” ฉันพยักเพยิดไปยังห้องน้ำมุมขวาสุดของตึก มันอยู่ใกล้จริงๆ นะ“งั้นเอาแก้วมา ฉันถือให้เอง” เอมกวักมือ ฉันยื่นแก้วที่เช็ดเรียบร้อยฝากเพื่อนแต่โดยดี“อ้าว! พีช จะไปไหนเหรอ” เบลที่เดินมาจากทางไหนไม่รู้เข้ามาทักด้วยรอยยิ้ม“เราจะไปล้างเสื้อที่ห้องน้ำน่ะ” ฉันบอกพลางชี้ให้เบลเห็นรอยเปื้อนดวงใหญ่ประมาณนึงแถวพุง“ถ้าเป็นห้องน้ำชั้นหนึ่งคนเยอะมาก เราไม่ทันได้เข้ายังต้องออกมาเลย นี่ว่าจะเดินไปเข้าที่ตึกข้างชั้น 2 ไปด้วยกันเลยสิ” เบลพยักหน้าชวน“ได้ๆ” ฉันตอบแบบไม่คิดไร หันมายิ้มให้พวกฝันที่ยืนนิ่งอยู่ จริงด้วย! สัญญากับพวกนี้ว่าจะระวังตัวให้มากขึ้น แต่แค่ไปเข้าห้องน้ำเอง... ไม่มีไรหรอกมั้ง“จัดการเสื้อเสร็จเดี๋ยวฉันตามไป” ฉันรีบบอกเพื่อให้เพื่อนสบายใจ สามคนนี้พยักหน้าแต่โดยดีฉันหันมายิ้มให้เบล เดินคุยเล่นเรื่อยเปื่อยจนมาถึงห้องน้ำชั้น 2 ตึกข้าง

“แต่ตอนที่เราเข้าห้องน้ำ เป็นครั้งเดียวที่กระเป๋าห่างตัวเพราะเราฝากไว้กับพีช” คำพูดของเบลที่ตอนนี้เดินมายืนประจัน หน้ากันทำให้คนซุบซิบหนักกว่าเดิม สายตาที่มองมาคือทิ่มแทงไม่หยุด ในใจเกิดคำถามกับฉันมากมาย ทำไมเบลต้องพูดเหมือนอยากให้คนอื่นเข้าใจฉันผิดด้วย“เราไม่ได้เอาไป” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง“แล้วเงินของเราหายไปได้ไงล่ะ” เบลถามกันด้วยสีหน้าไม่ไว้ใจ นี่คือสิ่งที่เพื่อนปฏิบัติต่อกันเหรอ!“พีชไม่มีนิสัยลักขโมย อีกอย่างพีชมีบัตรเครดิตเป็นของตัวเอง พีชอยากได้อะไรก็แค่รูด ไม่จำเป็น ต้องขโมยเงินใคร” ฝันโต้ด้วยน้ำเสียงเย็นชาแถมยังมองเบลด้วยสายตาเย็นยะเยือก“แต่พีชเคยบอกว่ากระเป๋าใบที่อยากได้มันเกินวงเงิน” เบลพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวดแต่ทำเอาฉันเบิกตา ตัวสั่นแทบล้มทั้งยืน กระเป๋าอะไร... บัตรเครดิตเกินวงเงินอะไรฉันไม่เคยพูด ปรักปรำกันชัดๆ“หรือพี่ลูกพีชจะขโมยจริงวะ”“ก็ไม่แน่นะ คนมันอยากได้เลยหน้ามืดตามัว” เสียงซุบซิบที่ลอดเข้าหูทำเอาฉันเจ็บยิ่งกว่าเดิม เหมือนบางคนตัดสินแล้วว่าฉันคือคนผิดทั้งที่ไม่มีหลักฐาน“เราไม่เคยพูดว่าอยากได้กระเป๋า” ฉันสั่งให้ตัวเองพูดเสียงนิ่งอย่างสุดความสามารถ มองเข้าไปใน

แม้จะเคลียร์ทุกอย่างจบโดยที่ฉันไม่ใช่จำเลยของสังคมอีกต่อไป...แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้ฉันรู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูกหลังโดนคนที่คิดว่าเป็นเพื่อนอย่างเบลหักหลังทั้งสีหน้าแววตาและคำพูดของเบลในตอนนั้นมีแต่ความเสแสร้งหลอกลวงจนฉันอดคิดไม่ได้ว่าที่ผ่านมา อีกฝ่ายเข้ามาแนะนำตัว เข้ามาชวนคุย เข้าทักทายกัน ชวนไปทานข้าว ชวนทำโน่นทำนี่หรือแม้แต่ทักทายมาทางโซเชียลมันคือเรื่องโกหก แล้วเบลทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร? ฉันไม่เข้าใจเลย“ขอบคุณพี่ลิลลี่มากเลยนะคะที่ช่วยพูดแทนพีช” ฉันบอกขอบคุณพี่ลิลลี่อีกครั้งเมื่อแฟนสาวของพี่ กัสกำลังจะแยกตัวไปหาเพื่อนสนิทที่โทรตาม ถ้าไม่ได้พี่ลิลลี่พูดต่อหน้านักศึกษาหลายร้อย ฉันคงตกเป็นหัวข้อสนทนาของคนใน ม. ไปอีกนาน“พี่แค่ทำตามที่เทมส์ขอมาเท่านั้นแหละ”พี่ลิลลี่ยิ้มหวานพูดด้วยสีหน้าสบายๆ แต่ทำเอาฉันตาโตอย่างตกใจ หมายความว่าพี่เทมส์รู้อยู่ก่อนแล้ว? เป็นไปได้ไง ทำไมพี่เทมส์ถึงรู้“พี่เทมส์ขอมา” ฉันถามด้วยความมึนงง“อ่าฮะ เทมส์รู้ข่าวมาจากฝันหวานอีกที พี่ถึงช่วยลูกพีชได้ทันไง”

พอรู้ตัวเองว่าอยู่ในสภาวะนี้ไม่ไหว ฉันขยับขาเดินไปอีกทาง จะหาว่าหนีก็ยอมรับ ไม่มีประโยชน์ที่คนไม่ชอบหน้ากันจะเสวนากันต่อ“แกจะหนีไปไหน ฉันยังพูดไม่จบ!” เบลกระชากเสียงถามแต่ไม่ดังมาก รีบเข้ามาดักหน้าขณะที่ฉันกำลังเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ“แล้วเบลต้องการจะพูดอะไรกับเรา” ฉันถามคนที่มองกันอย่างมาดร้าย ไม่ชอบหน้ากันก็อย่าข้องเกี่ยวกันดีกว่า จะตามราวีทำไมอีก ไม่เข้าใจเลย“อย่าคิดว่าแกจะรอดไปได้ตลอด วันนี้แกโชคดีที่มีคนช่วย แต่วันหน้าแกไม่รอดแน่ คนอย่างฉันไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่ถ้าแกยังไม่จมดิน”“เราไปทำอะไรให้เบลไม่พอใจเหรอ ถึงได้จงเกลียดจงชัง จ้องทำร้ายกันขนาดนี้” ฉันถามอย่างเหนื่อยอ่อนพอลองคิดย้อนกลับไป ฉันไม่เคยเข้าไปยุ่งกับเบลเลย ไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจทั้งต่อหน้าและลับหลัง มีแต่เบลที่เป็นฝ่ายเข้ามาแนะนำตัวบอกว่าเป็นเพื่อนเก่า จากนั้นก็ชวนคุย ชวนออกไปทานข้าวตลอด“นี่แกยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าเพราะอะไร ถ้าไม่มีแกสักคน สปอร์ตไลท์ต้องส่องตรงมาถึงฉัน แต่เพราะมีแกอยู่... คนทั้ง ม. ถึงเอาดาวอย่างฉันไปเปรียบเทียบกับพวกโนเนมอย่างแก หาแกหน้าตาดีกว่า น่ารักกว่า เหอะ! แฟนคลับแกมีถึงล้านอย่างฉันรึเปล่าเหอ

“เบลชอบพี่เทมส์” ฉันพูดพลางถอนหายใจยาว ไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้“แต่พี่ไม่เคยคิดชอบผู้หญิงคนนั้น ไม่เลย!” พี่เทมส์พูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง แววตาวาบแสง ก็คงโกรธที่ฝ่ายนั้นทำร้ายฉันนั่นแหละ“หนูโง่มากเลยใช่มั้ยคะ ที่ไม่เคยสะกิดใจว่าตัวเองกำลังโดนหลอก” ฉันถามด้วยเสียงเบาบางอย่างหดหู่ ในใจรู้สึกว่าตัวเองโง่มากที่ไว้ใจคนผิดมาตลอด ทำไมฉันถึงไม่เคยสังเกตเห็นอะไรทั้งที่เพื่อนรวมถึงพี่เทมส์ยังมองออก“หนูไม่โง่หรอก หนูแค่ไร้เดียงสาเท่านั้น” พี่เทมส์ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แถมยังกดจูบลงบนหน้าผากเพื่อปลอบกัน“ไร้เดียงสากับโง่แค่พูดต่างกัน แต่ความหมายเดียวกันเลย” ฉันว่าอย่างเจ็บใจตัวเอง“ใครบอกว่าเหมือน ไม่ใช่สักหน่อย” พี่เทมส์ส่ายหน้ายิ้มๆ “คนโง่น่ะ...ไม่มีใครยอมรับว่าตัวเองโง่หรอก เค้าคิดว่าตัว เองฉลาดทั้งนั้นแหละ แต่อย่างหนูน่ะเค้าเรียกว่าไร้เดียงสา ผ่านโลกมาไม่มากพอ หนูเติบโตท่ามกลางครอบครัวที่ดีมาก ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี สิ่งแวดล้อมรอบตัวก็ดี แถมพอพ้นจากครอบครัวก็มาเจอเพื่อนอย่างพวกฝันหวาน พวกเพื่อนในเอก ทุกคนล้วนเป็นคนดีมันเลยทำให้หนูไม่ทันระวังตัวและไม่คิดว่าคนที่เข้ามาในสถานะเพื