All Chapters of ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา : Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากที่ไป๋เหวินซีวางหูโทรศัพท์ลงด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ... จ้าวฟางเจี้ยนยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างโทรศัพท์ในบ้านของตนอยู่ครู่หนึ่ง ในหัวยังคงทึ่งกับแผนธุรกิจและความคิดที่โตเกินวัยของเด็กสาวจากหมู่บ้านบนภูเขาคนนั้น“เธอไม่ใช่แค่เก่ง... แต่เธอยังกล้าที่จะฝัน... และลงมือทำ” ชายหนุ่มพึมพำ ก่อนจะไม่รอช้า เจ้าตัวจึงได้ตัดสินใจคว้ากุญแจแล้วออกจากห้องพักของตัวเองทันที ก่อนจะเดินขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นบนสุดของอพาร์ตเมนต์แห่งนี้... เดอะ แกรนด์ รีเจนซี่ ย่านที่พักอาศัยสุดหรูใจกลางนครจิงตูที่สงวนไว้สำหรับนักธุรกิจและผู้มีอิทธิพลของเมืองเท่านั้นซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการของเซี่ยกรุ๊ปเมื่อประตูลิฟท์เปิดออก เขาก็ได้มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องเพนท์เฮาส์บานใหญ่ก่อนจะกดกริ่ง ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออกโดยชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลองสบาย ๆ แต่แววตากลับยังคงความคมกริบและเย็นชาเอาไว้เช่นเคย... จ้าวจวินอวี่“นายมีอะไร” ชายหนุ่มเจ้าของห้องถามเสียงเรียบเมื่อเห็นว่าเป็นญาติผู้น้องของตน“พี่ใหญ่... ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วย” ฟางเจี้ยน กล่าวด้วยท่าทีจริงจังผิดจากปกติที่มักจะมาก่อกวนเขา

หลังจากที่ผลตรวจยืนยันการวินิจฉัยของไป๋เหวินซีแล้วเจียงซูอวี้ก็ไม่รอช้า เธอสั่งการให้นายแพทย์ฉีรับตัวหลิงหนานเข้าเป็นผู้ป่วยในของโรงพยาบาลทันทีเพื่อเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดและให้การรักษาที่เหมาะสมต่อไป“ภรรยา หลานกับลูกสะใภ้ของเราจะไม่เป็นไรใช่ไหม พวกเราคงไม่ได้พาเธอมาช้าไปหรอกใช่หรือเปล่า ไม่อย่างนั้นผมคงจะไม่มีหน้าไปเจอสหายหลิงแล้ว” ถังจงพูดขึ้นอย่างกังวล ยามนึกถึงสหายสนิทผู้เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกัน แต่ตอนนี้ได้ไปเยือนปรโลกก่อนวัยอันควร“คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” เจียงซูอวี้หันมาปลอบสามีของเธอด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน“ภาวะนี้ถ้ารู้ตัวเร็วและได้รับการดูแลที่ถูกต้องก็ไม่น่าเป็นห่วง ตอนนี้เสี่ยวหนานอยู่ในมือหมอแล้ว”เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองโทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์พยาบาล“ฉันต้องโทรไปบอกข่าวนี้กับลูกก่อน หากเขารู้คงจะดีใจไม่น้อยที่กำลังจะได้เป็นพ่อคน”“ก็ดีเหมือนกัน คุณอย่าลืมบอกกับลูกด้วยนะว่าช่วงนี้ หากลาหยุดได้ก็ให้กลับมาดูแลเมียของตัวเองบ้าง”“ค่ะ”หลังจากที่จัดการเรื่องทุกอย่างในโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ตะวันก็เริ่มคล้อยต

หลังจากทำข้อตกลงกับจ้าวจวินอวี่เรียบร้อย หนึ่งเดือนต่อมาภายในหมู่บ้านเหิงหลงก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ บริเวณที่ว่างท้ายหมู่บ้านที่เคยรกร้าง บัดนี้ได้มีโรงงานขนาดกลางที่ก่อสร้างด้วยอิฐและปูนอย่างดีตั้งตระหง่านขึ้นมาแม้จะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่โครงสร้างหลักและหลังคาโลหะสีเงินที่สะท้อนแสงแดดก็ได้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังและความเจริญก้าวหน้าครั้งใหม่ของหมู่บ้านไปแล้ว ทุกครั้งที่ชาวบ้านเดินผ่านพวกเขาจะมองมันด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและความตื่นเต้นในอนาคตและในวันนี้... ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ทุกคนในหมู่บ้านต่างเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ... ซึ่งเป็นวันประกาศผลสอบคัดเลือกเข้าโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งแห่งเมืองซีฮวาบรรยากาศที่บ้านตระกูลไป๋ในตอนเช้านั้นเต็มไปด้วยความเงียบแต่ก็ไม่ถึงกับอึดอัด มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความหวังการลุ้นระคนคาดหวังเสียมากกว่า ทุกคนนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแต่กลับไม่มีใครแตะต้องอาหารตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียวซ่งซูเฟินเดินวนไปวนมารอบโต๊ะด้วยความกระวนกระวายใจ ส่วนไป๋กั๋วเฉียงแม้จะพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่

ทิ้งให้หวังลี่และจางเหมยยืนงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินตามไป ไป๋เหวินซีกับไป๋เหวินหยางมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามไปสมทบอย่างเงียบ ๆโรงอาหารชั้นบนนั้นคึกคักเป็นพิเศษสมกับคำกล่าวของหลิวซือซือ เนื่องจากบนนี้มีร้านค้าขนาดเล็กตั้งอยู่มากมาย  ทั้งร้านบะหมี่ ร้านเกี๊ยว และร้านอาหารตามสั่งที่กำลังส่งกลิ่นหอม“พวกเธอจะกินอะไรกัน” หลิวซือซือหันมาถามเพื่อนทุกคนที่กำลังกวาดตามองรอบด้าน “ร้านบะหมี่เนื้อตุ๋นตรงนั้นอร่อยมากเลยนะ”“ถ้าอย่างนั้นฉันเอาด้วย!” หวังลี่รีบยกมือขึ้นทันทีหลังจากที่แต่ละคนสั่งอาหารที่ตัวเองต้องการได้แล้ว พวกเขาก็เดินหาโต๊ะว่าง โชคดีที่มีโต๊ะอาหารที่มุมหนึ่งเพิ่งจะว่างลงพอดี พวกเขาจึงรีบเข้าไปจับจองในขณะที่ทุกคนกำลังจะนั่งลงและเริ่มกินอาหารมื้อแรกในโรงเรียนใหม่อย่างตื่นเต้นนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังทักขึ้นมาจากด้านหลัง“หยางหยาง! พี่ซีซี!”เมื่อพวกเขาหันไปก็พบกับกลุ่มเด็กผู้ชายสามคนที่กำลังถือถาดอาหารยืนอยู่... นำโดยจางเหว่ยเพื่อนเก่าจากหมู่บ้าน  เหิงหลงที่สอบเข้าเรียนที่นี่ได้เหมือนกัน“อ้าว จางเหว

จบคำกล่าวของครูประจำชั้นก็ได้มีเสียงฮือฮาดังขึ้นจากรอบทิศทาง จากคำพูดที่ว่าจะมีการย้ายห้องทุกภาคการศึกษา เนื่องจากมันได้สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับทุกคนในทันทีแต่คนที่ดูเหมือนจะหวาดวิตกมากที่สุดก็คงหนีไม่พ้น  เกาฮุ่ย (พ่อบอกเราแล้วว่าต้องตั้งใจเรียน หากว่าเรายังอยากจะรักษาหน้าตาของตัวเอง) เธอกำมือของตัวเองแน่น หากถามว่าทำไมเธอถึงต้องเข้ามาอยู่ห้องนี้ให้ได้ ทั้งหมดทั้งมวลก็เป็นเพราะเธออยากจะทำให้พี่ชายซ่งมองเธอใหม่นั่นเองหลังจากไป๋เหวินซีเดินออกมาหน้าชั้นเรียนและเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมห้องตามคำสั่งของครูประจำชั้นเรียบร้อยด้วยท่าทีที่สงบนิ่งและเป็นธรรมชาติ เจ้าตัวก็กลับไปนั่งที่และไม่นานหลังจากนั้น สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดว่าจะได้เจอตั้งแต่วันแรกก็คือการสอบเก็บคะแนน!ฟางไห่จุนไม่รอช้า เขารีบแจกกระดาษข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ชุดเล็กให้กับนักเรียนทุกคน“ไม่ต้องตกใจไป” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม “นี่เป็นเพียงการทดสอบความรู้พื้นฐานก่อนเริ่มเรียนเท่านั้น ทำเท่าที่ทำได้ก็พอ”ในขณะที่นักเรียนคนอื่น ๆ รวมถึงเกาฮุ่ยเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดทันทีที่เห็นโจทย์... แต่ส