All Chapters of ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา : Chapter 21 - Chapter 30

ภายในเฮลิคอปเตอร์ลำเลียงของกองทัพ เสียงดังกระหึ่มของใบพัดและแรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก พื้นที่ภายในคับแคบและเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องบนนี้ไม่ได้มีอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัยเหมือนปีกวายุ 01 ในความทรงจำของเธอเลยแม้แต่น้อย... แต่นี่คือของจริง... คือจุดเริ่มต้นของเธอไป๋เหวินซีไม่ได้เสียเวลาไปกับการตื่นเต้น เธอคุกเข่าลงข้างเปลของผู้ป่วยทันที เด็กหญิงเริ่มทำการประเมินสัญญาณชีพอีกครั้งอย่างเป็นระบบ“ชีพจร 95 ความดัน 100/60 อัตราการหายใจ 18 ครั้งต่อนาที” เธอรายงานผลให้ร้อยโทแพทย์โจวเฟิงฟังด้วยน้ำเสียงที่เป็นมืออาชีพนายแพทย์ทหารมองเธอด้วยความทึ่งอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้ารับและจดบันทึก “อาการคงที่... หนูทำได้ยังไง”“หนูขอไม่ตอบคำถามนี้นะคะ” เธอตอบกลับเสียงเรียบอย่างสุภาพ  “และตอนนี้หนูคิดว่าเราควรต้องเริ่มให้ยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำกับคนป่วยแล้วค่ะ”“ได้” หลังสิ้นคำตอบรับนี้... ทั้งสองคนก็ทำงานร่วมกันอย่างคล่องแคล่ว ไป๋เหวินซีเป็นผู้เตรียมยาและคำนวณอัตราการหยด ส่วนร้อยโทโจวเฟิงผู้มีประสบการณ์มากกว่าเป็นผู้เปิดเส้นเลือดดำ

การกลับบ้านของไป๋เหวินซีทำให้ทุกคนในหมู่บ้านมองเธอประดุจวีรสตรีตัวน้อยของหมู่บ้านเหิงหลง ทุกย่างก้าวของเด็กหญิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มและคำทักทายที่เปี่ยมด้วยความเคารพจากชาวบ้านหลายวันผ่านไปชีวิตในหมู่บ้านกลับเข้าสู่ความสงบสุขอีกครั้ง น้ำในลำธารลดระดับลงจนปกติ ถนนหนทางได้รับการซ่อมแซมจากหน่วยทหารจนสามารถใช้สัญจรได้ แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปและไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมก็คือสถานะและบทบาทของไป๋เหวินซีในชุมชนแห่งนี้สถานพยาบาลที่เคยถูกทิ้งร้าง บัดนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางของหมู่บ้านไปโดยปริยาย ทุกเย็นหลังเลิกเรียนที่นี่จะเต็มไปด้วยชาวบ้านที่เข้ามาขอคำปรึกษาเรื่องสุขภาพเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือเด็ก ๆ ที่มาเรียนรู้การปฐมพยาบาลเบื้องต้นกับพี่ซีซีของพวกเขา โดยมีไป๋เหวินหยางและหลิวซื่อเหม่ยเป็นผู้ช่วยคนสำคัญวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว... เผลอแป๊บเดียวก็ใกล้จะถึงวันที่สองพี่น้องจะต้องไปสมัครสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายแล้ว ซึ่งโรงเรียนที่คนทั้งคู่เลือกจะไปสอบเข้าก็คือโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งประจำอำเภอซีฮวานั่นเองค่ำคืนหนึ่งภายในบ้านตระกูลไป๋ หลังจากมื้ออาหารเย็นที่อบอุ่นจบลง ไป๋เหว

เช้าวันรุ่งขึ้น ไป๋เหวินหยางก็ช่วยพี่สาวประคองหม้อดินเผาที่ยังคงอุ่น ๆ และส่งกลิ่นหอมกรุ่นของซุปไก่ดำตุ๋นตังกุยไปยังบ้านของตระกูลหวัง เมื่อหวังต้าหลี่และครอบครัวเห็นสิ่งที่สองพี่น้องนำมาให้ พวกเขาก็แสดงความเกรงอกเกรงใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด“ไม่ได้ ๆ หมอน้อยไป๋... แค่หนูช่วยชีวิตเมียกับหลานของฉันไว้ก็เป็นบุญคุณที่ชดใช้ทั้งชาติก็ไม่หมดแล้ว จะมารบกวนให้ทำของบำรุงมาให้อีกได้ยังไง” หวังเจิ้นกั๋วรีบปฏิเสธ“คุณปู่คะ นี่ไม่ใช่การรบกวนค่ะ” ไป๋เหวินซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นี่คือยาค่ะ เป็นอาหารยาที่จะช่วยให้น้าเหมยฟื้นตัวได้เร็วขึ้น การดูแลหลังคลอดสำคัญไม่แพ้ตอนคลอดเลยนะคะ”เธอหันไปทางจางซิ่วอิง แล้วให้คำแนะนำเพิ่มเติมอย่างเป็นธรรมชาติ“ช่วงนี้ให้น้าเหมยดื่มน้ำขิงเยอะ ๆ นะคะ จะช่วยขับน้ำคาวปลา แล้วก็พยายามกินตับหมูผัดขิง จะช่วยบำรุงเลือดได้ดีมากค่ะ”ความรู้ที่ลึกซึ้งและความใส่ใจในรายละเอียดของเธอ ทำให้ครอบครัวหวังไม่สามารถปฏิเสธน้ำใจครั้งนี้ได้อีก พวกเขารับหม้อซุปไว้ด้วยความซาบซึ้งใจและเพื่อเป็นการไม่เอาเปรียบจนเกินไป หวังเจิ้นกั๋วจึงได้สั่งให้หวังต้าหลี่ไ

เช้าวันรุ่งขึ้น สองพี่น้องตระกูลไป๋ตื่นนอนแต่เช้าตรู่ด้วยความรู้สึกที่ทั้งตื่นเต้นและประหม่า วันนี้คือวันที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับอนาคตของพวกเขาหลังจากแต่งกายด้วยชุดนักเรียนที่ดีที่สุดและกินมื้อเช้าที่เต็มไปด้วยคำอวยพรจากคนในครอบครัวแล้ว สองพี่น้องรวมถึงไป๋กั๋วเฉียงผู้เป็นพ่อก็ออกเดินทางเข้าสู่เมืองซีฮวาอีกครั้งในอ้อมแขนของไป๋เหวินซี คือกล่องไม้ใบสวยที่ผู้เป็นย่า มอบให้สำหรับบรรจุครีมหยกมุกล็อตแรกจำนวนสิบตลับที่ถูกห่อหุ้มอย่างดี ส่วนที่เหลืออีกสี่สิบตลับนั้นเก็บไว้ที่บ้านเพื่อรอผลตอบรับจากตลาดการเดินทางโดยรถโดยสารประจำทางในครั้งนี้ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป พวกเขาไม่ได้มาในฐานะเด็กชาวบ้านที่ตื่นตาตื่นใจกับเมืองใหญ่อีกต่อไป แต่มาในฐานะนักเรียนที่กำลังจะก้าวสู่เส้นทางใหม่และนักธุรกิจที่กำลังจะเริ่มต้นการเจรจาครั้งแรกในชีวิตเป้าหมายแรกของพวกเขาคือโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งประจำอำเภอซีฮวา การยื่นเอกสารสมัครเรียนเป็นไปอย่างราบรื่น เจ้าหน้าที่รับสมัครมองเอกสารและผลการเรียนที่โดดเด่นของทั้งสองคนด้วยความทึ่งระคนชื่นชมแต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรมากนักทั้งน

จบคำของเจ้าตัวไม่นานและดูเหมือนว่าลูกค้ารายแรกจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด เนื่องจากได้มีหญิงวัยเดียวกับภรรยาของเถ้าแก่ถังเดินกรีดกรายเข้ามาอย่างคนรักสวยรักงาม หญิงผู้นี้เป็นที่รู้จักกันดีว่าเรื่องความสวยงามกับหล่อนนั้นเป็นของคู่กัน“สวัสดีครับนายหญิงจาง” อาไช่กล่าวพลางโค้งกายให้หญิงตรงหน้าแม้ว่าอายุอานามของหล่อนจะเฉียดเข้าวัยห้าสิบแต่รูปร่างของหล่อนกับดูอ่อนเยาว์ไม่น้อย“สวัสดีจ้ะ อาไช่ เถ้าแก่ถังอยู่หรือเปล่า” ในระหว่างที่หล่อนกำลังเอ่ยถามลูกจ้างหนุ่ม สายตาที่เฉียบคมของหล่อนก็เหลือบไปเห็นตลับดินเผาเคลือบสีขาวนวลที่วางอยู่อย่างโดดเด่นบนชั้นวางพิเศษนั้นพอดี ความแปลกใหม่และดูมีระดับของมันดึงดูดความสนใจของโจวซินได้อย่างรวดเร็ว“สิ่งนั้นคืออะไร” นายหญิงจางเอ่ยถามขึ้นก่อนที่อาไช่  จะได้ตอบคำถาม เสียงของหล่อนก็ดังขึ้นอย่างประหลาดใจพลางเดินไปยืนดูอย่างใคร่รู้“สินค้าใหม่อย่างนั้นเหรอ? ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”เป็นครั้งที่สองที่อาไช่กำลังจะอ้าปากแต่ก็ถูกเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังร้านแทรกออกมาเสียก่อน“เป็นของดีที่เพิ่งจะมาถึงเลยครับ”