All Chapters of ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา : Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากที่เธอพูดเช่นนั้นออกไป ไป๋เหวินซีก็ได้กลับมาดูอาการของเด็กชายอีกครั้ง “พ่อคะ ช่วยมาอุ้มน้องเขาไปในบ้านของเราก่อนเถอะค่ะ”ไป๋กั๋วเฉียงไม่รอช้ารีบทำตามที่ลูกสาวต้องการทันที เขาก้มลงช้อนร่างเล็ก ๆ ของเด็กชายขึ้นมาอุ้มไว้อย่างแผ่วเบา แล้วเดินนำทุกคนกลับไปยังบ้านตระกูลไป๋เมื่อมาถึงบ้าน ไป๋เหวินซีได้จัดให้เด็กนอนพักบนเตียงของเธอเอง บรรยากาศเงียบสงบลง มีเพียงครอบครัวไป๋และแม่ของเด็กที่ยังคงเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดในตอนนั้นเองที่เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของเธอติ๊ง![ภารกิจฉุกเฉิน: ปฐมพยาบาลผู้ป่วยถูกงูพิษกัดสำเร็จ!] [ประเมินผล: ปฏิบัติการถูกต้องตามหลักการแพทย์สมัยใหม่และประยุกต์ใช้สมุนไพรได้อย่างเหมาะสม สามารถชะลอการแพร่กระจายของพิษและซื้อเวลาให้ผู้ป่วยได้สำเร็จ][มอบรางวัล: แต้มทักษะ +50 แต้ม](แต้มคงเหลือ 630 แต้ม) เธอคำนวณในใจ แต่ความโล่งใจอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเธอสังเกตเห็นว่าอาการบวมที่ข้อเท้าของเด็กชายไม่ได้ลดลงเลย และสีผิวที่คล้ำก็เริ่มขยายวงกว้างขึ้นด้วย

เช้าของวันต่อมายังไม่ทันที่แสงแรกของวันจะโผล่พ้นขอบฟ้า ต้าเป่าที่นอนหลับสนิทมาตลอดคืนก็ลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงสลัว ในขณะที่ดวงตาของเขากำลังมองสำรวจรอบด้านอย่างตั้งใจ เนื่องจากห้องนี้ไม่ใช่ห้องนอนของตนอย่างแน่นอน“ตื่นแล้วเหรอ!”น้ำเสียงงัวเงียของไป๋เหวินซีพลันดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง เธอเองก็เพิ่งจะตื่นจากการเผลอฟุบหลับไปบนเก้าอี้ที่น้องชายเคยนั่งเฝ้ามาก่อนหน้าเด็กชายต้าเป่าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นพี่สาวคนสวยแต่ดูน่ากลัวที่ช่วยชีวิตเขาไว้... เด็กชายรีบพยักหน้าราวไก่จิกเมล็ดข้าว ไป๋เหวินซีเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มบางที่ดูอ่อนโยนกว่าเมื่อวาน“รู้สึกเป็นยังไงบ้าง หิวไหม?”ต้าเป่าพยักหน้าอีกครั้งอย่างเขินอาย“ถ้าอย่างนั้นขอให้พี่สาวตรวจร่างกายก่อนนะ ถ้าไม่มีอะไร พี่จะให้กินข้าวตกลงไหม”“ครับ” เด็กชายตอบรับอย่างเชื่อฟังไป๋เหวินซีจึงได้เริ่มทำการตรวจร่างกายของเขาอย่างละเอียดอีกครั้ง เธอใช้หลังมืออังหน้าผากเพื่อวัดไข้ (อุณหภูมิปกติ) จากนั้นจึงจับชีพจรที่ข้อมือ (สม่ำเสมอดี) และสุดท้ายเด็กหญิงก็ค่อย ๆ เลิกขากางเกงของเขาขึ้นเพื่อดูบาดแผลท

ท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัด หลิวซื่อเหม่ยก็เป็นฝ่ายทำลายมันลง ท่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับจะสะกดกลั้นความเจ็บปวดทั้งหมดไว้ข้างใน ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือออกจากลูกสะใภ้แล้วหันไปยิ้มบางให้กับหวังเทียน“ไม่เป็นไรหรอกเรื่องมันผ่านไปนานมากแล้ว”น้ำเสียงของท่านแม้จะยังสั่นเครืออยู่บ้างแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็ง จากนั้นสายตาของหล่อนก็หันมาจับจ้องไปทางไป๋เหวินซี... หลานสาวผู้เป็นความหวังใหม่ของตน“พวกเราพาซีซีไปดูที่นั่นกันเถอะ”คำพูดนี้ไม่ได้เป็นเพียงข้อเสนอแนะ แต่เป็นเหมือนการตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับอดีตโดยตรง หวังเทียนพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินนำทุกคนไปยังกระท่อมร้างที่อยู่ท้ายลานหมู่บ้าน ซึ่งมันเป็นอาคารก่ออิฐชั้นเดียวหลังเล็กที่ถูกทิ้งร้างมานานจนเถาวัลย์ขึ้นปกคลุมเกือบทั้งหลัง เหนือประตูไม้ที่ผุพัง ยังคงมีร่องรอยของดาวสีแดงดวงเล็ก ๆ ที่สีซีดจางไปตามกาลเวลา เป็นสัญลักษณ์ของยุคสมัยที่ผ่านพ้นไปแล้ว“ที่นี่แหละ” หวังเทียนกล่าวพลางใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดผลักประตูไม้ที่ฝืดจนแทบจะเปิดไม่ออกเข้าไป ฝุ่นผงที่สะสมมานานปีลอยคลุ้งขึ้นมาจนทุกคนต้องยกมือขึ้นปิด

คำพูดที่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยความมั่นใจของไป๋เหวินซี ทำให้จ้าวฟางเจี้ยนถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ ความหงุดหงิดและความไม่เชื่อถือพวยพุ่งขึ้นมาในใจของเขา“เธอพูดบ้าอะไร!” เขาตวาดกลับไปอย่างลืมตัว “เธอรู้ได้ยังไงว่าพวกเราทำผิด! ถอยไปซะ! อย่ามายุ่ง!”แพทย์หญิงเฉินเยว่เองก็มองมาทางเด็กหญิงด้วยสายตาที่ลังเล “น้องคะ... พวกเราเป็นทีมแพทย์นะ...”แต่ไป๋เหวินซีไม่ได้สนใจคำพูดเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เธอไม่ได้มาเพื่อโต้เถียงแต่มาเพื่อช่วยชีวิตคน เธอไม่ขออนุญาตใคร... แต่กลับทรุดตัวลงคุกเข่าอีกฝั่งหนึ่งของร่างผู้บาดเจ็บอย่างรวดเร็ว มือเล็ก ๆ ของเธอเคลื่อนไปยังส่วนที่ทุกคนมองข้าม... นั่นคือปลายเท้าของขาข้างที่บาดเจ็บปลายนิ้วที่เรียวบางของเธอสัมผัสลงบนหลังเท้าของนายแพทย์หลี่เหว่ยอย่างแผ่วเบาและแม่นยำ... ในตำแหน่งของหลอดเลือดแดงดอร์ซาลิส เพดิส[1]หลังจากนิ่งไปเพียงสองวินาทีเพื่อจับสัญญาณชีพจร เธอก็เงยหน้าขึ้นสบตากับจ้าวฟางเจี้ยนอย่างตรงไปตรงมาอีกครั้งโดยที่แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความเป็นเด็กหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย“คุณเป็นนักศึกษาแพทย์ปีห้า... แต่คุณกลับไม่ค

ค่ำคืนที่ยาวนานในสถานพยาบาลจำเป็นแห่งหมู่บ้านเหิงหลงผ่านพ้นไปพร้อมกับความหวังที่ริบหรี่แต่ก็ไม่เคยดับสิ้น ไป๋เหวินซี จ้าวฟางเจี้ยน และแพทย์หญิงเฉินเยว่ สลับกันเฝ้าดูแลอาการของนายแพทย์หลี่เหว่ยอย่างไม่คลาดสายตาพวกเขาทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อต่อสู้กับอาการไข้และการอักเสบภายใต้ข้อจำกัดของทรัพยากร จนกระทั่งรุ่งเช้า... เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าหมู่บ้าน“ทหาร! ทหารมาช่วยแล้ว!”ชาวบ้านต่างพากันวิ่งออกไปดูด้วยความยินดี ในที่สุดความช่วยเหลือจากโลกภายนอกก็มาถึง หน่วยทหารในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มหลายนายเดินเท้าเข้ามาในหมู่บ้านอย่างเป็นระเบียบ พวกเขามาพร้อมกับเวชภัณฑ์พื้นฐานและเสบียง  ยังชีพหัวหน้าหน่วยซึ่งเป็นนายทหารยศร้อยเอกแนะนำตัวเองว่าชื่อผู้กองเฉิน เขาตรงเข้ามาที่สถานพยาบาลทันทีเมื่อได้รับรายงานจากผู้ใหญ่บ้านหวังเมื่อได้เห็นสภาพของนายแพทย์หลี่เหว่ยและการดูแลเบื้องต้นที่ยอดเยี่ยม ผู้กองเฉินก็แสดงความนับถือต่อทีมแพทย์จำเป็นตรงหน้า แต่แล้วเขาก็ต้องแจ้งข่าวร้าย“ผมต้องขอโทษด้วย” เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากประเมิน