All Chapters of ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา : Chapter 41 - Chapter 50

เย็นวันเดียวกันนั้นเกาฮุ่ยได้เลือกจะกลับบ้านแทนการอยู่หอพัก เธอจึงได้เอ่ยขออนุญาตอาจารย์คุมหอเป็นกรณีพิเศษ... เมื่อถึงบ้านเด็กสาวจึงได้นำเรื่องที่ตัวเองต้องการขอร้องให้ซ่งเหว่ยพี่ชายข้างบ้านที่แก่กว่าหนึ่งปีและเป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังเด็กมาสอนพิเศษให้ตัวเอง... ไปบอกกับมารดาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอย่างถึงที่สุด“แม่คะ... ถ้าหนูไม่ได้พี่ชายซ่งมาติวให้ หนูต้องแย่แน่ ๆ เลยค่ะ อาจารย์ฟางดุมาก แถมขู่ว่าจะให้หนูย้ายห้องด้วยนะคะ” เธอบีบน้ำตาเล็กน้อยเพื่อความสมจริงคุณนายเกาผู้เป็นแม่ซึ่งตามใจลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนมาโดยตลอด มีหรือจะทนเห็นน้ำตาของลูกได้“ได้สิจ๊ะลูกรัก... เดี๋ยวแม่จะลองไปคุยกับเมิ่งจื่อให้ พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันมานานหล่อนคงไม่ขัดที่จะให้เหว่ยเอ๋อมาสอนลูกหรอก”เกาฮุ่ยยิ้มกริ่มในใจ... นอกจากจะได้ติวกับคนเก่งระดับ ท็อปของโรงเรียนแล้ว นี่คือโอกาสทองที่จะได้ใกล้ชิดกับซ่งเหว่ยแบบสองต่อสองโดยไม่มีใครมาขัดขวาง โดยเฉพาะยัยเด็กบ้านนอกนั่น! (ซึ่งไป๋เหวินซีหาได้รู้เรื่องและสนใจแต่อย่างใด)ค่ำวันเดียวกันที่บ้านตระกูลซ่ง คุณนายเกาเดินข้ามรั้วมายั

หลิวซือซือสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเดินเข้าไปหน้าไมโครโฟนราวกับที่นี่คือเวทีของตัวเอง เธออ่านบทความภาษาจีนได้อย่างมีชีวิตชีวาและใส่อารมณ์ได้ดีเยี่ยมพอมาถึงบทความภาษาอังกฤษ... เธอก็อ่านได้อย่างคล่องแคล่ว! แม้สำเนียงจะยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่เธอก็สามารถถ่ายทอดอารมณ์ของบทความและแปลความหมายโดยรวมได้ถูกต้องชัดเจน สมกับเป็นคนที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักแสดงและเมื่อมาถึงส่วนที่สาม... การทดสอบความรู้ด้านดนตรีเธอก็ทำได้อย่างน่าทึ่งเป็นอย่างมาก หลิวซือซือสามารถบอกชื่อเพลงฮิตได้เกือบทั้งหมดและวิจารณ์ได้อย่างสนุกสนาน“ยอดเยี่ยมมาก!” หลินเฟยกับเพื่อนอีกสองคนถึงกับปรบมือให้ “เธอมีพรสวรรค์ด้านนี้จริง ๆ นะเนี่ย!”“ขอบคุณมากค่ะ” หลิวซือซือยิ้มกว้างอย่างโล่งอกโค้งให้รุ่นพี่ทั้งสาม ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่“ต่อไป... เกาฮุ่ย เชิญจ้ะ”เกาฮุ่ยเชิดหน้าขึ้นแล้วเดินเข้าไปที่หน้าไมโครโฟนอย่างมั่นใจ ซึ่งเธอตั้งใจจะแข่งกับไป๋เหวินซีโดยตรง... เด็กสาวเริ่มอ่านภาษาจีนก่อนเป็นอันดับแรก... น้ำเสียงของเธอฟังได้ชัดเจนดี แต่แฝงไปด้วยการดัดเสียงให้ดูหวานกว่าปกติเล็กน้อยจึงทำให้ดูไม่ค่อยเ

หลังจากการคัดตัวทั้งเรื่องชมรมกระจายเสียงและเรื่องชมรมบาสผ่านพ้นไป เช้าของวันต่อมาหลิวซือซือกับไป๋เหวินซีก็ได้ถูกตามตัวมาให้ทำหน้าที่จัดรายการในช่วงเช้าและช่วงเที่ยงของชมรมเช้าวันต่อมาก่อนจะถึงเวลาเข้าเรียน ภายในห้องชมรมกระจายเสียง ไป๋เหวินซีและหลิวซือซือได้รับมอบหมายให้เริ่มงานวันแรกในฐานะผู้ประกาศข่าวเสียงใหม่ของโรงเรียน ทั้งสองคนนั่งอยู่หน้าไมโครโฟนในห้องอัดเสียงที่เงียบสงัด“พร้อมนะ?” หลินเฟยให้สัญญาณมือจากห้องควบคุมไป๋เหวินซีพยักหน้ารับให้เธอ ก่อนจะเริ่มพูดใส่ไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่ชัดเจน“อรุณสวัสดิ์ค่ะชาวมัธยมปลายซีฮวา... นี่คือข่าวสารประจำเช้าวันนี้...”เสียงของเธอดังผ่านลำโพงไปทั่วทุกมุมของโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นโรงอาหาร ทางเดินหรือสนามฟุตบอล นักเรียนหลายคนที่กำลังทำกิจกรรมอยู่ต่างหยุดฟังด้วยความสนใจ เสียงที่แปลกใหม่ นุ่มนวล แต่เปี่ยมด้วยพลังดึงดูดนี้ ทำให้เช้าวันใหม่ดูสดใสขึ้นมาทันตาหลังเสียงของไป๋เหวินซีจบลงคราวนี้ก็มาต่อด้วยช่วงของหลิวซือซือกันบ้าง“ขอบคุณสำหรับข่าวสารที่ฉับไวและแม่นยำค่ะนักเรียนไป๋” หลิวซือซือร

หลังจากวันนั้น ข่าวการย้ายโรงเรียนกะทันหันของเกาฮุ่ยก็แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียน บ้างก็ว่าเธอย้ายไปอยู่ต่างเมืองเพื่อหนีความอับอาย บ้างก็ว่าพ่อของเธอส่งเธอไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด การจากไปของเธอ... ก็ทำให้บรรยากาศ ในโรงเรียนมัธยมปลายซีฮวากลับมาสงบสุขอีกครั้งเนื่องจากไม่มีใครคิดจะพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไปส่วนไป๋เหวินซีนั้นเธอก็ได้กลายเป็นคนดังของโรงเรียนอย่างไม่ตั้งใจ... ไม่ใช่แค่ในฐานะนักเรียนหัวกะทิอันดับหนึ่ง แต่ในฐานะนักธุรกิจวัยเยาว์ผู้เป็นเจ้าของสูตรครีมหยกมุกที่กำลังโด่งดัง แต่เธอก็ยังคงวางตัวเหมือนเดิม นิ่งสงบ ถ่อมตน และทุ่มเทให้กับการเรียนและการซ้อม... รวมถึงชมรมกระจายเสียงเวลาแห่งการเล่าเรียนผ่านไปจนกระทั่งวันศุกร์มาถึง... ซึ่งทางโรงเรียนได้อนุญาตให้นักเรียนกลับบ้านได้ในช่วงสุดสัปดาห์บรรยากาศที่หน้าโรงเรียนเต็มไปด้วยความคึกคัก นักเรียนต่างพากันแบกกระเป๋ากลับบ้านด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ไม่เว้นแม้แต่สองพี่น้องไป๋และกลุ่มเพื่อน... ทุกคนกำลังยืนรอรถประจำทางอยู่ที่ป้ายหน้าโรงเรียน“อาทิตย์หน้าเจอกันนะทุกคน” หลิวซือซือโบกมือลาเพื่อน ๆ อ

ทางด้านของไป๋เหวินซีที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวความคิดของเกาฮุ่ย หลังจากเธอแยกตัวออกมา เด็กสาวก็ได้เดินไปจัดรายการเช้าเฉกเช่นปกติ ส่วนไป๋เหวินหยางที่มักจะตัวติดกับพี่สาว... เขาได้แยกตัวออกไปซ้อมบาสกับทีมนานแล้วเวลาผ่านไปเมื่อการจัดรายการเช้าสิ้นสุดลง... ในขณะที่ไป๋เหวินซีกำลังเดินออกจากห้องจัดรายการพร้อมกับหลิวซือซือก็ได้มีเพื่อนนักเรียนคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาหาพวกเธอ“ไป๋เหวินซี! อาจารย์ฟางให้มาตามเธอไปพบที่ห้องพักครูเดี๋ยวนี้เลย!”“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” หลิวซือซือถามแทนเพื่อนด้วยความเป็นห่วง“ไม่รู้สิ... แต่ฉันเห็นว่ามีรุ่นพี่ซ่งเหว่ยกับรุ่นพี่สวีหยางอยู่ในห้องด้วยนะ”คำตอบนี้ของเพื่อนนักเรียนร่วมชั้นทำให้ไป๋เหวินซีถอนหายใจออกมาเบา ๆ และเธอก็พอจะคาดเดาเรื่องได้ราง ๆ ว่าทำไมอาจารย์ฟางถึงได้ให้คนมาตามเธอ(รุ่นพี่พวกนี้... กัดไม่ปล่อยจริง ๆ ทั้งที่ฉันไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาแล้วแท้ ๆ)“ซือซือเธอไปกินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปพบครูก่อนแล้วจะตามไป”“ได้สิ เดี๋ยวฉันซื้อของโปรดเธอไว้ให้” หลิวซือซือตอบรับก่อนจะแยกตัวออกไปคนละทา