Home / Romance / One Night Mistake Of True Love / Chapter 261 - Chapter 270

All Chapters of One Night Mistake Of True Love: Chapter 261 - Chapter 270

295 Chapters

37:

Mag aanim na buwan na ang dinadala ko at malaki na nga ang tiyan ko. Hindi na iyon maitatago. Ang bilis ng mga araw at malapit na ang itinakdang araw ng panganganak ko. Pero bakit kung kailan malapit na akong manganak ay saka pa siya lumalayo."Sige, pero pumasok ka na sa loob. Malamig na talaga ang simoy ng hangin. Baka sipunin ka mapagalitan pa ako si sir Drake pag nagkasakit ka."Alam ko naman na lahat ng pag aalala sa akin ni Sir Drake ay para lang sa ikabubuti ng anak niyang dinadala ko at hindi ko dapat iyon suwayin."Sandali na lang, Ate Wilma." sagot ko na nagbabakasakali parin na kahit sa ilang sandaling paghihintay ko ay dadalaw si Sir Drake."Sige, pero huwag naman sanang aabot pa ng isang oras. Hindi ka na din kumakain ng maayos.""Oo ate Wilma." tanging sagot ko. Paano ba ako makakakain ng maayos kung ang nagpapagana sa akin ay hindi ko nakikita.Iniwan ako ni ate Wilma at muling naghintay. Naghintay pa ng kalahating oras hanggang sa umabot na naman ng higit isang oras.S

38:

"Eme. Open the door." tatlong katok ang ginawa ko pero hindi niya ako sinagot kaya naman binuksan ko na lang ang pinto dahil hindi naman iyon nakalock.Nakaupo lamang ito sa maliit na sofa sa may paanan ng kama niya."Aalis na ako. Dadalaw ako kapag hindi na ako busy sa trabaho.""Okay." matipid na sagot niya na lumamig na naman ang naging tingin sa akin. Bumalik ang dating Emely na una kong nakilala."Alagaan mo ang sarili mo.""Alam ko. Para sa ikabubuti ng anak mong dinadala ko. Hindi ko iyan kakalimutan dahil binayaran mo ako para dito."Kunot ang nuo kong hindi ko mapigilang tumitig dito. Bakit pakiramdam ko ay may pagdadamdam ito."May problema ka ba? Wala ba talagang masakit sayo?" hindi ko mapigilang tanong na may kasamang pag aalala.Umiling siya pero nakatitig siya sa akin na tila may gustong sabihin. Nakikita ko sa mga mata niya ang kalungkutan.Kalungkutan? Marahil ay nangungulila na naman ito sa kanyang ama kaya malungkot siya."P-pwedeng h-huwag ka na munang umalis?" mah

39:

"Hon." tawag ko kay Mathilde dahil hindi ko ito nakita sa sala o sa lawn ng bahay. Madalas naman siyang sumasalubong sa akin kahit na nagtatampo pa rin siya sa akin pero ngayon lang ito hindi sumalubong sa pagdating ko."Daisy, where is you madame Mathilde?" tanong ko sa isa sa katulong ng bahay ng makasalubong ko sa pasilyo."Hindi pa po lumalabas ng silid niyo, young Master.""Simula kaninang umaga?""Hindi po. Lumabas siya kaninang umaga pero ng bumalik ng tanghali ay nagkulong na po ng silid niyo.""Sige. Salamat,Daisy."Dumeretso ako ng silid namin. Nakalock pa nga ang pinto kaya kailangan ko iyong susian para mabuksan.Nakakapagtaka man kung bakit nito inilock ang pinto ay malalaman ko din ang dahilan kung makakausap ko siya."Hon." muli kong tawag sa kanya pero wala akong narinig na sagot mula sa kanya. Wala sa ibabaw ng kama. Wala din sa biranda kaya ang tanging lugar kung nasaan siya ay sa banyo. "Hon." muli kong tawag sa kanya bago binuksan ang pintong banyo.Nagulat at dina

40:

Nasa probinsya kasi sina mama at ayaw nila ng buhay siyudad dahil magulo daw. At si mama ang nasunod kahit na gusto ni papa na manatili sa siyudad para sa ibang trabaho ay hindi n ito nakatanggi kay mama dahil iyon ang gusto nito. Na naging dahilan kaya bibihirang mag cross ang landas namin. Kaya nga siguro mas lalong napapalayo ang loob nito sa amin.Pero magbabago na siguro kapag naisilang na ang anak namin ni Mathilde. Dahil isa iyon sa pangarap ni mama. Ang magkaroon na ng apo mula sa akin. Hindi lang nito talaga malalaman na kasinungalingan ang lahat ng pagbubuntis ng asawa ko dahil malaking katanungan iyon para dito at baka itakwil pa kaming dalawa."Kailan ang kabuwanan mo?""kulang tatlong buwan mula ngayon, mama.""Ganun ba? Kung ganun malapit ko ng masilayan ang magiging apo ko. Aba, ingatan at alagaan mo ng mabuti ang asawa mo, Drake para sa ipinagbubuntis niya.""Yes, mama. Hindi niyo naman kailangang ipaalala yan sa akin. Nuon pa na hindi pa siya buntis ay iniingatan ko n

41:

Tahimik lamang akong kumakain na halos wala akong gana. Bakit? Dahil na rin sa hindi na dumadalaw si Sir Drake sa akin. Kahit na kasama ko siya kapag check up ko ay hindi na siya sumasama sa akin pauwi o kahit na ihatid man lang sana. Kaunting panahon na lang ay tuluyan ng mawawakasan ang kontrata namin pero bakit ganito? Bakit bumibigat ang pakiramdam ko habang palapit na ang araw na naitakda. Sabi nga ni sir Drake sa akin na wala akong karapatang makaramdam ng kakaiba lalo na sa dinadala ko para daw hindi ako mahirap kapag naihiwalay na ito sa akin pero paanong hindi ako mapapamahal sa batang dinadala ko ngayon. Sarili ko ding anak ang dinadala ko kahit na sabihing binayaran lang niya akong dalhin ito sa loob ng siyam na buwan para sa kanila ng asawa niya. Kahit na sabihin nilang naibenta ko na ang karapatan ko sa bata ay hindi nila maiaalis sa akin na hindi ito mahalin lalo na at ako ang nagdadala. Sariling dugo ko mismo ang dumadaloy din sa bata. At ngayon.. Parang ang bigat

42:

"K-kumusta siya?""He is good. Sadya lamang na busy siya dahil may mga problema sa mga negosyo niya."Bahagya akong napatango. Kahit papaano ay nakahinga ako ng maluwag dahil kaibigan na niya mismo ang nagsabi na maayos ang kalagayan nito. Minsan kasi naiisip ko na baka hindi siya nakakadalaw ay may sakit din ito kaya nag aalala ako.Wala naman akong karapatang mag alala pero hindi ko mapigilan dahil isa na siya sa mga taong mahalaga sa akin kahit na hindi naman dapat."Nakikita ko naman na nasa mabuti kayong kalagayan ng dinadala mo? Masasabi ko sa kanya ng personal na hindi dapat siya mag alala sa inyo ng anak niya.""Pakisabi, salamat.""Sure. Hmmm, by the way? Saan ang tungo mo?" Kuway tanong niya."Naglalakad lakad lamang ako para daw hindi ako masyadong mahirapan sa panganganak ko.""Mabuti naman?""Oo. Para mawala din ang taba sa katawan.""Oh. Well, totoo naman ang sinabi mo. May ilan kasi akong kakilala na nung nagbuntis ay puro hilata lang dahil nabibigatan na sila sa dinada

43:

Cousin?Hindi na siguro matatawag na pinsan ko si Mathilde gayong nabibilang na sa 4rt generation galing ang pagiging magpinsan namin at wala na sa mga pangalan namin ang nag uugnay na magkamag anak nga kami.Pero binibigyan ko pa din naman iyon ng kahulugan kaya concern ako sa kalagayan nila ngayon ng kaibigan ko.Alam ko naman na hindi mahuhulog basta ang loob ni Drake sa binayaran niyang magdadala ng magiging anak nila pero hindi sa side ng binayaran niya.Sa ipinapakita bang pagpapahalaga at pag aalaga dito ay siguradong mahuhulog ang loob ng babaeng iyon lalo na at nalaman ko kulang ito sa pagkalinga dahil tanging ang ama nitong may sakit at ang pinsan nitong si Mr. Bejarin na lang ang nagpaparamdam dito ng pagpapahalaga. Inaalam ko nga ang lahat tungkol dito na hin

44:

Pero ang akala ko ay malinaw na ang lahat para dito ay hindi pa pala. Hindi ko man alam ang totoong dahilan ay may kung anong problema ngayon si Mathilde na isa sa mga dahilan kaya hindi na nagagawi sa lugar ni Emely si Drake kahit na gusto siguro nitong bisitahin at alamin ng personal ang kalagayan ng mga ito.At iyon ang ginawa kong dahilan kaya ako ngayon napapadalaw kay Emely na hindi alam ng kaibigan ko. Wala naman akong balak na masama. Gusto ko lang alamin pa ang ibang mga bagay tungkol sa pagkatao ng taong binayaran nito. At napatunayan ko na wala naman dapat ipag alala si Mathide dahil mabait na tao si Emely. Kung ibang babae lamang siguro ang binayaran ng kaibigan ko ay gagawa ang mga ito ng paraan para magkaroon pa ng ibang puwang sa buhay nito pero kay Emely. Siguro mayroon man itong nararamdaman sa kaibigan ko pero wala itong balak bigyang puwang.At sa isang buwan na akong dumadalaw kay Emely ay.."Ehemmm." isang ngiti ang napaskil sa mga labi ko.Gusto ko man pigilan ay

45:

Because those groups of thugs are monster. Na kahit na gusto kong umatras ay hindi ko na nagawa dahil walang kahit na sino ang tumulong sa akin. The boss of that group raped me. At iyon ngayon ang hindi ko masabi sa asawa ko. Dahil sa insecurities ko sa taong iyon ay siyang nagtulak sa kinalalagyan ko ngayon.Gusto ko mang magsisi ay huli na para dun. Hindi ko na maalis sa katawan ko ang panghahalay sa akin ng lalaking iyon. Hindi lamang panghahalay kundi binablackmail pa nila ako ngayon dahil kinunan ng letrato ng mga kasama nito ang panghahalay sa akin.At natatakot ako sa magiging reaksyon ng asawa ko. Natatakot akong mawalan ng tuluyan ang pagmamahal nito sa akin at malaman ang dahilan kung bakit din ako nahalay ng lalaking iyon."Hon, please. Stop crying." mga pakiusap niya sa akin pero hindi ko mapigilan.Umiiyak, nagmumukmok at hindi ko na din siya kinakausap. Wala na akong mukhang ihaharap sa kanya.Gusto kong pawiin ang pag aalala niya pero paano... kung ako mismo ang nagigin

46:

Isang malakas na suntok ang pinakawalan ko na dumapo sa mukha ng pinakapinuno ng grupong nahuli ng mga tauhan ko.Hindi sila nagsasalita kahit na anong tanong ang itanong ko sa kanila."Fuck. Wala kaming atraso sayo.. gago." At may gana pa itong murahin ako. Kung hindi ako nakaiwas ay baka tumama sa akin ang idinura nito."Look at this." Ayaw ko man sanang ipakita sa kanila ang larawan ng asawa ko ay kinailangan ko parin kahit na ayaw kong makarinig ng mga salita laban sa asawa ko.Tumitig ang lalaki sa larawan ng asawa ko. Hanggang sa isang demonyong ngisi ang naguhit sa mga labi nita."Bakit? Anong relasyon mo sa babaeng iyan?" At ito pa talaga ang may ganang magtanong kahit na alam na hindi na sila makakawala pa sa pagkakahuli nila."She is my wife. And you raped her."Sa pagkakasabi ko ay isa na namang suntok sa sikmura nito ang pinakawalan ko. Gustong gusto ko na silang pagsusuntukin hanggang sa malagutan na sila ng hininga kung hindi ko lamang pinipigilan ang sarili ko dahil gus

PREV

...

25 26 27 28 29 30

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status