Todos os capítulos de Marry Me Instead: Capítulo 11 - Capítulo 20

EMERYBandang alas tres ng hapon, nakaupo ako sa loob ng coffee shop. Nasa harap ko ang isang tasa ng decaf latte na hindi ko pa nagagalaw. Pakiramdam ko ay mas mainit ang dibdib ko kaysa sa kapeng nasa harap ko. Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang pinto ng café.Napatingin ako at nakita ko si Ravia na naglalakad patungo sa direksyon ko. Diretso ang tayo, confident ang galaw, at may bahagyang ngiti sa labi.“Sorry, na-late ako,” sabi niya habang hinihila ang upuan. “Ang tagal kasi natapos ang meeting namin sa kliyente.”Hindi ako sumagot agad. Tahimik ko lang siyang pinagmamasdan. Hanggang sa ipinapatong niya sa mesa ang bag niyang Hermès Birkin 25 in Matte Crocodile na tantya kong umaabot ng humigit kumulang na dalawang milyon piso ang halaga.Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko roon. Makinis pa ito. Perpekto ang design. At halatang bagong bili.Hindi ko napigilang mapadiin ang hawak ko sa tasa. Ilang beses ko nang hiniling kay Weston ang bag na iyon, pero palagi siyang may d

EMERYDahan-dahan akong huminga bago ko siya tuluyang hinarap.“Wala naman,” mahinahon kong sagot. “Pero kailangan ko nang umuwi, Ravia. May aasikasuhin pa ako… at maghahanda pa ako ng dinner namin ni Weston.”Bahagya siyang ngumiti. Iyong tipong ngiti na hindi mo agad matukoy kung sincere o may halong panlalamang.“Ganun ba?” sabi niya, saka bahagyang tumango. “Sayang naman. Akala ko pa naman makakapag-bonding tayo nang matagal.”Hindi ako sumagot, dahil hindi ko na kayang pahabain pa ang usapan namin.Sakto namang biglang nag-vibrate ang phone ni Ravia sa mesa. Napatingin siya roon. Hindi ko agad nakita ang pangalan ng tumawag dahil agad niya itong kinuha.“Baby,” malambing niyang bungad, na para bang biglang nag-iba ang buong aura ni Ravia.Nanigas ako sa kinauupuan ko at napataas ng kilay.“Masusundo mo ba ako ngayon?” pabulong na dugtong niya.Tahimik kong pinapanood siya. Parang may kung anong bagay ang unti-unting bumibigat sa dibdib ko sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya

EMERYAlas singko na ng hapon nang matapos kong ikompile lahat ng ebidensya laban kina Weston at Ravia. Mga resibo. Transaction logs. Screenshots. Audit report. Lahat nakaayos sa laptop ko, pero hindi sapat ang ebidensya kung wala akong kakampi. Kailangan ko ng magaling na abogado. Kinuha ko ang phone ko at nagsimulang tumawag. Napahinto ako sa pangalan ni Attorney Miguel sa contact list ko, isa ito sa magaling na lawyer na nakilala ko. Sandali akong nag-alinlangan bago pindutin ang call, umaasang kahit papaano, may kakampi pa ako. “This is Attorney Miguel Herrera’s legal office. Yes po?” bungad ng secretary sa kabilang linya.“This is Emery Montenegro. I need legal representation.”Saglit na tumahimik ang kabilang linya. Ramdam ko ang pag-igting ng dibdib ko habang hinihintay ang sagot. Pagkatapos nagsalita ang secretary.“I’m sorry, Ma’am… but Attorney Herrera is currently unavailable.”“Ah, sige po. Maraming salamat,” aniko saka pinatay ko ang tawag.Nanatili akong nakatitig sa p

EMERY“Excuse me, sir, ma’am.” Pareho kaming napalingon ni Zion.Parang sabay naputol ang kung anong mabigat na bagay na nakasabit sa pagitan namin. Sa totoo lang, muntik ko pang yakapin ang waiter sa sobrang pasasalamat. Kung hindi lang nakakahiya.Salamat, Lord. May sumagip din sa wakas.Dumating ang waiter, dala ang dalawang plato. Maingat niyang inilapag iyon sa mesa.“Grilled salmon for both.”Hindi ko napigilang mapabuntong-hininga. Hindi ko alam kung dahil sa pagkain o dahil sa wakas, may dumating na distraction—kahit saglit lang. “Thank you,” mabilis kong sabi.Medyo halata na excited ang boses ko, pero wala na akong pakialam. Kung pwede lang, makipagkwentuhan na rin ako sa waiter para lang maiwasan ang katahimikan na bumabalik agad sa amin.Pagkaalis niya, muli na naman kaming binalot ng katahimikan. Yung pagkain na nasa pagitan namin ay para bang nagsisilbing hadlang sa kung anong dapat naming pag-usapan. Parang may invisible wall na nagsasabing, kumain ka na lang, huwag

EMERYNamilog ang mga mata ko. At may kung anong sumabog na bagay sa loob ko.Sa isang iglap, tumigil ang paligid ko. Hindi ko na marinig ang ingay ng restaurant, hindi ko na maramdaman ang mga taong nasa paligid namin. Ang alam ko lang, biglang bumilis ang tibok ng puso ko, kasabay ng kakaibang init na kumalat sa buong katawan ko.“What?!” napatindig si Zion sa gulat.Ramdam ko ang bigat ng reaksiyon niyang may halong galit at may halong panganib.“Contact Emilio now,” malamig niyang utos kay Spencer.Saglit siyang tumigil, saka bahagyang ibinaba ang tingin.“At siguraduhin mong mahanap kung sino ang kumuha no’n.”Dahan-dahan siyang tumingin ulit, at sa pagkakataong iyon, ibang tao na ang nasa harap ko. Isang matalim at walang emosyon ang gumuhit sa mukha ni Zion.“Because whoever did this… just made a very expensive mistake.”Napalunok ako nang marinig ang sinabi ni Zion. Parang may mas malalim na kapalit kapag malaman niya ang totoong nangyari.Maya-maya pa, nanlaki ang mga mata ko