All Chapters of เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย): Chapter 11 - Chapter 20

หากเอ่ยถึงเหล่าสตรีที่ต้องการมีชีวิตที่ดี ยืนหยัดมั่นคงครอบครองฐานะมั่งคั่งพร้อมศักดิ์ฐานะสูงส่ง มีเกียรติยศสืบไป พวกนางมักจะใช้เครื่องมือเพื่อสิ่งเหล่านั้นด้วยรูปโฉมสะคราญ เสน่หานวลนาง และใช้สารพัดมารยา เพื่อยึดเหนี่ยวหัวใจบุรุษเช่นเขาร่างสูงใหญ่ปานหินผายืนตระหง่านกลางห้องกว้าง กล้ามเนื้อตึงแน่นแผ่ซ่านขุมพลังที่สะสมเอาไว้มากมาย สายตาทอดมองเพียงคันธนูปลายปักษาหักครึ่ง มือหนึ่งหยิบพู่ห้อยเอวขนนกสีฟ้ามาเทียบกับขนนกที่ปลายธนูนั้นนิ่งๆแม่นางน้อยปริศนาจอมเจ้าเล่ห์ผู้หนึ่ง...ซึ่งเห็นได้เพียงไกลๆ จากศึกหนักครั้งล่าสุดเจ้าของธนูไฟบนเชิงเขาไป๋ซานที่ลอบปลิดชีพขุนศึกทัพศัตรูจากด้านหลังเยี่ยงสุนัขลอบกัด จนเขาที่กำลังเสียท่าติดกับกลลวงสามารถฝ่าวงล้อมออกมาเจิ้งจื่อหมิงหรี่ตาขณะครุ่นคิด ถึงสิ่งที่สงสัยจังหวะนั้น เหยี่ยวข่าวเงาปีศาจพลันปรากฏกายคุกเข่าคำนับผู้เป็นนายข้างอ่างอาบน้ำอาจเพราะเป็นข่าวด่วนมากและผู้เป็นนายสนใจยิ่ง เขาจึงเข้ามาอย่างอุกอาจกะทันหันแม้อีกฝ่ายกำลังเปลือยเปล่าก็ต้องรายงานให้จงได้เขาผู้นี้รับหน้าที่สืบข่าวทั่วสารทิศทุกดินแดน ขอเพียงผู้เป็น

ใบหน้าคมคายดุดันน่ายำเกรงฉายแววประหลาดใจภาพงานเลี้ยงในวังยังคงฉายชัดเต็มภวังค์ องค์ชาย องค์หญิง และบุตรหลานจากสกุลขุนนางล้วนรวมตัวในนั้น“พวกเราไม่เคยเจอกัน?” มุมปากโค้งขึ้นน้อยๆ อย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบที่ทอดมองมีเลศนัยยากเข้าใจทั่วทั้งห้องตกอยู่ในภาวะนิ่งอึ้งชั่วขณะจนเงียบสนิทหลินซิงเยียนนิ่วหน้าพินิจ “อ้อ...ท่านคงเป็นเศรษฐี เป็นคุณชายจากตระกูลผู้ดีแน่นอน” กล่าวพลางยิ้มประจบ “ส่วนเรื่องเมื่อวาน หากท่านต้องการความรับผิดชอบ ข้ายินดีชดใช้แน่ ท่านว่ามาเถิด ต้องการให้ข้าชดเชยสิ่งใด ขอเพียงท่านช่วยให้ข้าถอนหมั้นได้สำเร็จเท่านั้น”เจิ้งจื่อหมิงแค่นเสียงเย็นชา “ชดเชยกระนั้นหรือ? คงไม่พ้นทอดกายให้ข้าเชยชมกระมัง อยากใกล้ชิดข้าปานนี้ นี่ไม่เรียกว่าเล่นเล่ห์แฝงมารยายังเรียกอันใดได้อีกหรือ?”“ก็บอกว่าไม่ใช่ๆ” หลินซิงเยียนเริ่มโกรธอีกแล้ว “ใครอยากใกล้ชิดท่านกัน ห๊ะ!”รอยยิ้มอันหาได้ยากยิ่งพลันปรากฎบนริมฝีปากบุรุษหลินซิงเยียนพยายามยั้งมือเอาไว้ ไม่ให้ตนแสดงความเกรี้ยวกราดออกมาจนเสียเรื่องเอาได้หญิงสาวพยายามไม่ล้มโต๊ะพังห้องแล้วหักคอเขา นางสงบสติอารมณ์ปานเปลวเพลิงลง แย้มยิ้มค่อย

ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงพร่ำบ่นยาวเหยียดเหมือนเดิม หลินซิงเยียนลอบกลอกตา ค่อยๆ เอ่ยปลอบเสียงหวานแผ่ว “ท่านย่า การถอนหมั้นครั้งนี้ สกุลหลินไม่เสียเปรียบนี่นา สินสอดไม่ต้องคืนสักหีบ ทั้งยังได้ค่าปลอบขวัญตั้งเยอะ”“เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ชื่อเสียงต่างหากที่สำคัญ เจ้าด่างพร้อยไปแล้วขนาดนั้น ภายหน้ายังจะหาสามีจากสกุลดีได้จากใดกัน เรื่องแต่งงานคือชีวิตของสตรีรู้หรือไม่? ยามนี้สกุลหลินเรามีเพียงเจ้า การแต่งงานของเจ้าคือความหวังเดียวที่จะกอบกู้สกุลหลิน อาศัยครอบครัวสามีเจ้า ถึงจะเชิดหน้าชูตาได้ แล้วดูตอนนี้สิ พังไม่เป็นท่าแล้ว”หลินซิงเยียนก้มหน้ารับฟังเสียงพร่ำบ่นเรื่องเดิมอย่างเงียบสงบและสุขุมเจียมตนเฉกคนนุ่มนวลอ่อนโยน ทำอย่างไรได้ หากนางลุกขึ้นเถียงตามแบบฉบับของตัวเองความลับแตกแน่นอนพี่สาวสุดที่รักของนางเป็นกุลสตรีไร้ปากเสียงนะ!ไม่รู้ว่าท่านย่าที่กำลังบ่นยาวเหยียดสิ้นสุดที่ตรงไหน หลินซิงเยียนเผลอหลับไปสะดุ้งตื่นเบาๆ เมื่อสาวใช้ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้“อะไรหรือเจ้าคะ?” นางถามผู้อาวุโสฮูหยินผู้เฒ่ายังคงเช็ดน้ำตาสีหน้าเหน็ดเหนื่อยมาก “คือสิ่งที่เจ้าต้องรู้ไว้จะได้เตรียมตัวไปร่วมงานเลี้ยงในว

เจิ้งจื่อหมิงเลิกคิ้ว ปรายตามองขุนนางเฒ่าคร่ำครึอย่างดูแคลน เสนาบดีกรมคลังผู้ตงฉินเที่ยงธรรมที่ชอบอ้างแบบแผนไร้สาระยามจัดสรรงบประมาณทางการทหาร กระทั่งเขาต้องออกเงินในหีบตัวเองตลอดทหารถึงอยู่รอด!ม่านตาองค์ชายหนุ่มหรี่แคบ เขาแค่นเสียงเย็น“บุตรชายของท่านล่วงเกินน้องสาวบุญธรรมของข้าถึงขั้นเชยชมหลายครั้งแต่ไม่เคยคิดรับผิดชอบมอบฐานะให้ สมควรถือสาหรือไม่?”คำกล่าวดุดันข่มขวัญ ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยขุมพลังจ้องมองอย่างเยือกเย็นลึกล้ำ ทำเอาคนฟังขนลุกเกรียว“น่ะ น้องสาวบุญธรรม” เหมือนฟ้าถล่มลงตรงหน้า ความคิดเรื่องแย่งชิงสตรีไร้ค่าถูกปัดทิ้งทันที ลู่อี้เบิกตาโพลงแทบเป็นลม รีบเปลี่ยนท่าทีเฉกคนถือตนเป็นขุนนางอาวุโสเป็นที่ไว้วางพระทัยฮ่องเต้ต่อหน้าองค์ชายตัวน้อย กลายเป็นผู้ต่ำต้อย เขารีบค้อมกายก้มศีรษะให้เจิ้งจื่อหมิงทันที “องค์ชายสี่ โปรดระงับโทสะ ขอพระองค์ทรงเมตตาละเว้นโทษลู่อวิ้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ลู่อวิ้นเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้ เขารีบลุกขึ้นแล้วคุกเข่า “องค์ชายสี่ กระหม่อมผิดไปแล้ว กระหม่อมไม่เคยรู้มาก่อน ไม่เคยรู้จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”สาวงามกับน้องสาวบุญธรรมของราชนิกุลสูงศักดิ์ ฐานะย่อมต่

โรงยาเจี้ยนคัง“วันนี้ตลาดคึกคักยิ่งนัก ผู้คนขวักไขว่จับจ่ายใช้สอยคล่องมือเหลือเกิน โดยเฉพาะร้านเหรินซินฝั่งตรงข้ามที่ขายเครื่องประทินโฉมกับร้านชุ่ยเหยาที่ขายเครื่องประดับ” หลินซิงเยียนเอ่ยอย่างแปลกใจติงยวี่ถิงนั่งฟังพลางคัดแยกสมุนไพร เสร็จแล้วค่อยลุกมานั่งจิบชากับสหาย มองผู้คนจากโถงด้านหน้าด้วยกัน“ข้าอยู่เมืองหลวงตลอดย่อมคาดการณ์ได้แม่นยำ ตลาดเมืองหลวงคักคักแค่ช่วงนี้เท่านั้นแหละ”“หืม?” หลินซิงเยียนฉงน “ทำไมเล่า?”อีกคนสรุป “เพราะคุณหนูที่เห็นพลุกพล่านในวันนี้ ล้วนต้องการงดงามโดดเด่นยามไปรวมตัวกันที่งานเลี้ยงในตำหนักเหลียนเฟย พองานเลี้ยงผ่านไปย่อมกลับมาปกติ ไม่ได้ขายดีเท่าวันนี้” พูดไปพูดมาก็ถอนหายใจรำพึงรำพัน “เฮ้อ...เหตุใดพวกนางถึงคิดแต่เรื่องแต่งตัวแต่งหน้า ใส่ใจแค่รูปโฉมภายนอกนะ ไฉนไม่คิดบำรุงความงามจากภายใน โรงยาของข้ามีสมุนไพรบำรุงผิวพรรณไม่ใช่แค่รักษาโรคนะ”หลินซิงเยียนทำท่าครุ่นคิด ครั้นจิบชาหมดถ้วยค่อยคิดออก นางตบเข่าฉาดก่อนเอ่ย “ถิงถิง สมุนไพรที่ข้าหามาจากหุบเขาไป๋ซานยังมีอยู่เต็มคลังกระมัง?”สหายพยักหน้า “อย่าบอกนะว่าเจ้าจะไปถอนมาอีก เท่าที่มีคงหมดหุบเขาแล้วกระมัง ปล่อย