All Chapters of เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย): Chapter 31 - Chapter 40

“แล้วอย่างไรเล่า แม้งดงามแต่ไม่อาจเทียบชั้น ทั้งใบหน้าและฐานะ ที่สำคัญยังถูกถอนหมั้นมาหมาดๆ เป็นสตรีมีตำหนิไปแล้วปานนั้น ชีวิตด่างพร้อยเป็นที่สุด ย่อมไม่มีทางถูกเลือกแน่นอน องค์ชายสี่ยิ่งไม่ชายตาแล”ว่าแล้วก็จับมืออีกฝ่ายเดินไปอย่างเฉิดฉายโดดเด่นใกล้ริมระเบียงชั้นสองมากยิ่งขึ้น ให้อยู่ในระยะสายตาของบุรุษหนุ่มผู้สวมหน้ากากมากขึ้น“ไป๋อวี้สหายข้า เจ้างดงามอ่อนหวานจิตใจดีไร้ที่ติ ทั้งยังสะคราญโฉมที่สุดในเมืองหลวง เพียบพร้อมถึงเพียงนี้ องค์ชายสี่ต้องชอบเจ้า หลงรักเจ้าเพียงแรกเห็น ดูเถิด พระองค์ทรงมองเจ้าตาไม่กะพริบแล้ว”หมิงจูหัวเราะคิกคัก มั่นใจในสหายของตนยามนี้เจ้าของหน้ากากสีเงินบนริมระเบียงชั้นสองกำลังมองท่านหญิงไป๋อยู่จริงๆแววตาคู่คมเหนือหน้ากากบนใบหน้ากำลังเผยแววตกตะลึงในความงามของไป๋อวี้อย่างเห็นได้ชัดส่งผลให้ไป๋อวี้อดมิได้ที่จะยกยิ้มหวานล้ำทว่าช่างสาแก่ใจนัก!หลังจากครั้งก่อนที่เคยประชันเพลงพิณจนพ่ายแพ้แก่หลินเล่อเจิน นางให้รู้สึกร้อนรุ่มในอก นอนไม่หลับสักคืนวันนี้คล้ายเดินใกล้ชัยชนะได้เสียทีหลินเล่อเจิน! สมน้ำหน้าที่เจ้าถูกถอนหมั้น!การเห็นอกเห็นใจสตรีด้วยกั

เมื่อจำได้ขึ้นใจหมดสิ้นทุกประโยค ทดลองท่องออกมาทางวาจาอย่างอ่อนหวานโดยไม่ติดขัดอันใดแล้ว หลินซิงเยียนก็ล้วงกระดาษอีกแผ่นออกมาในนั้นระบุลำดับพิธีการงานเลี้ยงเอาไว้หลังจากเปิดงาน พระนางย่อมชวนพูดคุยเปี่ยมไมตรีด้วยคำถามแฝงแนวคิดสตรีหลังเรือนซึ่งแน่นอนว่านางพูดได้ดีไม่มีตกหล่น ทว่าต่อจากนั้น ยังต้องแสดงฝีมือศาสตร์สตรี มีบรรเลงพิณ วาดภาพโอ้! แย่แล้ว...ส่วนนี้ปะไรที่เป็นปัญหา!“ต้องใช้กู่ฉินเพราะพระสนมทรงโปรดปราน ทั้งยังต้องวาดภาพมวลมัจฉาท่ามกลางบุปผาวารี มีร่ายรำตามท่วงทำนองผีผา”อ่านคำสำคัญจบหลินซิงเยียนอยากร้องไห้ “แบบนี้ ข้าก็แย่น่ะสิ”ปกติพี่หญิงบรรเลงพิณส่วนนางร่ายรำเพลงกระบี่ ใช้ดนตรีเป็นจังหวะพิฆาต เรื่องวาดภาพ นางถนัดเสียที่ไหน ยิ่งให้วาดเกล็ดปลากลีบดอกไม้อย่างละเมียดละไมยิ่งไม่ได้ หากให้วาดหุบเขาแผ่นฟ้าผืนน้ำมหาสมุทรในภาพเดียวกันยังง่ายเสียกว่า นางชอบท่องหล้าเคยเห็นมาหมดแล้วปะไร หรือหากให้วาดบุปผานางคงถนัดวาดแค่ภาพดอกบัวสีดำ ที่แผ่ซ่านกลิ่นอายอำมหิตของพิษร้ายมากกว่า แต่แบบนั้น นางจะวาดออกมาในนามพี่สาวได้อย่างไรกันเล่า?หากฝืนแสดงฝีมือออกมามั่วซั่วคงไม่แคล้วถูกจับได้

ถึงนางจะหวั่นไหวแต่ไม่หลงใหลหรอกนะ เฮอะ! “ไร้ยางอาย” ด่าพลางผลักไหล่ไม่ยั้งตามแรงโทสะที่มีหากเอ่ยว่าคนงามดื้อรั้น เจิ้งจื่อหมิงยิ่งดื้อแพ่งยิ่งกว่า ถูกผลักไหล่แล้วยังนิ่งขึงประหนึ่งหินผา“เช่นนั้นหากข้าพลั้งปากพูดออกไปว่าเหตุการณ์ระหว่างอดีตคู่หมั้นกับสตรีในโรงเตี๊ยมยู๋อี้เป็นเจ้าที่จัดฉาก”เสียงนั้นกระซิบชิดใบหูจนรับรู้ถึงริมฝีปากนุ่มอุ่น ได้ยินแค่คนพูดและคนฟังหลินซิงเยียนพลันตาโต “ท่าน!”พอได้เริ่มแล้วบุรุษเช่นเจิ้งจื่อหมิงเองก็หยุดไม่ลง ใครๆ ก็ว่าเขาจองหองและบ้าบิ่น อยากได้ก็ต้องได้ทุกสิ่ง เมื่อหลินซิงเยียนปฏิเสธเสียงแข็ง ชายหนุ่มจึงเริ่มบีบบังคับเสียงกร้าว “เจ้าไม่ใช่หลินเล่อเจินตัวจริง ว่าที่เจ้าสาวมิได้ยกเลิกสัญญาหมั้นด้วยตัวเอง สิ่งที่เจ้าทำมาทั้งหมดย่อมเป็นโมฆะ” น้ำเสียงเย็นชาของเขาทุ้มเข้มแฝงความเฉียบขาด “ดังนั้นหมั้นกับข้าซะ ก่อนที่เรื่องของเจ้าจะถูกเปิดเผย”หลินซิงเยียนสะดุดลมหายใจเฮือก “ว่าอย่างไรนะ?” เขารู้ตัวตนนางรึ?เจิ้งจื่อหมิงแค่นเสียงเย็น “เจ้าควรรู้ไว้ว่าตัวเองปลอมเป็นพี่สาวฝาแฝดไม่แนบเนียนเอาเสียเลย มีเพียงอยู่ข้างกายข้า ต่อให้เรื่องแดงขึ

งานเลี้ยงเริ่มต้นและดำเนินราบรื่นอย่างชื่นมื่น พระสนมเหลียนเฟยเป็นแม่งาน งามสง่าดุจนางพญาบนแท่นประธานในพิธี มีพระสนมขั้นเฟยอีกสามนางผู้ควบคุมจัดการตามขั้นตอนพิธีการคือขันทีใหญ่ ทุกฝ่ายเคร่งครัดธรรมเนียมทำตามพิธีรีตองทุกขั้นตอนกระนั้นบรรยากาศกลับผ่อนคลายรื่นเริงอย่างยิ่ง หลังเปิดงานพระสนมเหลียนเฟยยังสนทนากับเหล่าคุณหนูอย่างเปี่ยมเมตตาคล้ายต้องการให้ความหวังในบางสิ่ง “คุณหนูทุกคนถูกตาต้องใจข้านัก วันนี้ย่อมเป็นวันดี...”บรรดาสาวน้อยต่างยินดีในใจ หมายมาดถ้วนหน้า เมื่อถึงเวลาประชันขันแข่งศาสตร์สตรีจึงไม่มีใครออมมือในขณะที่บนริมระเบียงชั้นสองยังคงมีบุรุษหนุ่มซึ่งซ่อนรูปโฉมภายใต้หน้ากากสีเงินยืนมองอยู่นิ่งๆ ไม่ไหวติง คล้ายประวิงเวลามองหาสตรีที่ตรงใจโดยไม่ยอมไปทางใด ส่งผลให้การประชันยิ่งดุเดือดทบทวีหมัวมัวคนสนิทของพระสนมเหลียนเฟยเปิดคำถามเกี่ยวกับการดูแลหลังเรือนคุณหนูสกุลไป๋ผู้สูงศักดิ์และสวยสดงดงามอันดับหนึ่งย่อมได้สิทธิ์ตอบก่อน“ปรนนิบัติสามีอย่าได้บกพร่อง ปกครองเรือนหลังอย่างเที่ยงธรรม ดูแลอนุภรรยาด้วยเมตตา พึงรักษากิริยาสง่างาม ไม่หึงหวงขาดคุณธรรม ยึดกฎระเบียบนำจิตใจ”

หนึ่งวันต่อมา ขบวนสินสอดที่ยาวเหยียดค่อยๆ เคลื่อนตัวมาจอดหน้าประตูจวน คนของตำหนักเหลียนเฟยช่วยกันยกเข้าประตูจวนหลินอย่างขยันขันแข็ง ท่ามกลางสีหน้าแย้มยิ้มและสายตาตื่นเต้นเปรมปรีดิ์ยากระงับของผู้อาวุโสสกุลหลิน สตรีสูงศักดิ์ดุจนางพญาอย่างพระสนมเหลียนเฟย ยังถึงขั้นทรงเสด็จเดินทางมาสู่ขอด้วยตัวเองพร้อมองค์ชายสี่ผู้หล่อเหลาสูงศักดิ์และการที่พระสนมเสด็จออกนอกพระราชวังได้นั้น ต้องได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากองค์ฮ่องเต้เป็นกรณีพิเศษอีกทั้ง เรื่องหมั้นหมายยังมีขันทีประกาศเห็นชอบจากพระราชหัตถเลขา ความว่า คุณหนูใหญ่สกุลหลินเป็นกุลสตรีเรียบร้อยอ่อนหวานเปี่ยมล้นมารยาทดีงาม เหมาะสมคู่ควรกับองค์ชายสี่เจิ้งจื่อหมิง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นโอรสที่ได้รับความสำคัญปานใดแน่นอนว่าจวนหลินไม่มีทางเสียโอกาสที่มีค่ายิ่งกว่าทองคำทั้งภูเขาเช่นนี้แน่นอน นับเป็นพระมหากรุณาล้นพ้นเทียมฟ้าเหลือเกินทั้งนายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าต่างดีใจจนร่างกายแข็งแรงคล้ายกลับมาเป็นหนุ่มสาวเยาว์วัยแล้ว ตั้งแต่รุ่งสางหลังจากได้รับสาร์น ทั้งสองรีบแต่งกายสง่างามด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหราที่สุดในเรือน ออกมายืนตากแดดตากลมเพื่อรอ