All Chapters of เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย): Chapter 21 - Chapter 30

ทว่าอีกคนกลับไม่เห็นด้วย นางส่ายหน้ากล่าวว่า “ไม่ได้ๆ เจ้ารู้หรือไม่? องค์ชายสี่หล่อเหลาสง่างามปานใด ในบรรดาโอรสทั้งหมดของจักรพรรดิเจิ้ง มีเพียงองค์ชายสี่ที่รูปงามเหนือใคร ฝีมือรบยังเก่งกาจยิ่งยวด องค์ชายคนอื่น ไม่อาจเทียบได้เลยนะ สตรีทั่วเมืองต่างหลงใหล ไม่มีสตรีใดไม่ต้องการแย่งชิง หากเจ้าเข้าร่วมประชัน ย่อมมีสิทธิ์ได้รับความพึงใจ”“เหลวไหล!” หลินซิงเยียนตบโต๊ะ “ไร้สาระ”ติงยวี่ถิงไม่เข้าใจ “อันใด?”หลินซิงเยียนถอนหายใจ ก่อนยกนิ้วชี้หน้าตัวเอง “เจ้ามองดู สหายของเจ้าผู้นี้ไม่มีดีอะไรสักอย่างเดียว มักมีแผนชั่วเต็มสมอง อีกทั้งเป็นลูกชังฟ้าดิน เจ้าลองตรองดูสิ วันนั้นเพื่อถอนหมั้นข้าวางยาผู้อื่นยังถูกกรรมตามสนอง ถูกฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเล่นงานเสียเอง”“เจ้าก็พูดไปเรื่อย เรื่องแบบนี้พิสูจน์ไม่ได้เสียหน่อย ลูกชังนรกสวรรค์อะไรกัน?”ปากบอกว่าตนเป็นคนไม่ดี แต่ติงยวี่ถิง มองอย่างไรก็รู้สึกว่าหลินซิงเยียนเป็นสตรีที่ดีที่สุด น่ารักที่สุดนี่มิใช่ความคิดเข้าข้างสหาย แต่หลินซิงเยียนคงไม่รู้ว่าตัวเองแสนดีปานใดติงยวี่ถิงกุมมือสหาย “ซิงเยียน พี่สาวของเจ้าน่ะนะได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในห้าสา

หลินซิงเยียนมองค้อนขวับก่อนเดินไปล้างหน้าโดยดี เจิ้งจื่อหมิงหยิบนาฬิกาทรายมาพลิกเล่นอย่างสนใจ ด้วยภารกิจแห่งจอมทัพย่อมต้องเดินทางไกลบ่อยๆ สิ่งนี้มีหรือจะไม่มีในครอบครอง เพียงแต่คุณหนูในห้องหอ...มุมปากบุรุษค่อยๆ ยกโค้งขึ้นช้าเผยรอยยิ้มล้ำลึกเปี่ยมเลศนัยลึกล้ำเสียงน้ำดังมาจากห้องอีกฝั่งที่อยู่ติดกัน ฟังแล้วให้รู้สึกแปลกแปร่งในอกไม่เบา ความรู้สึกคุ้ยเคยเริ่มแทรกซึมอย่างประหลาด ไร้เหตุผลแต่คล้ายมีที่มา อาจเป็นเพราะเหตุการณ์ที่บังเอิญประสบด้วยกันในโรงเตี๊ยมวันนั้นเกือบลึกซึ้งแต่ตราตรึงฝังแน่นเจิ้งจื่อหมิงให้รู้สึกร้อนจนนั่งรอมิได้จึงลุกขึ้นเดิน สักพักเพียงยืนนิ่งเอามือไพล่หลังในท่วงท่าสง่างามขณะรออยู่ตรงริมหน้าต่างที่ปิดสนิทในห้องนี้มิดชิดรอบทิศ ชายหญิงที่บังเอิญอยู่ด้วยกันยามวิกาลจึงไม่เป็นที่ผิดสังเกตของสาวใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าเรือนหลินซิงเยียนล้างหน้าเสร็จก็ซับหน้าเดินออกมาพร้อมพวงแก้มที่เนียนนุ่มผิวผ่องเปล่งปลั่งคล้ายเรืองแสงได้ กลิ่นหอมยังโชยมาอบอวลน่าสูดดมปานนั้นหญิงสาวงดงามเฉิดฉายแม้ไม่ผัดหน้าทาชาดอันใดชายหนุ่มมองภาพเบื้องหน้านิ่งๆ มิอาจหลอกตัวเอง กลิ่นกายของนา

เมื่อวันงานเลี้ยงมาถึงสตรีผู้หนึ่งจึงเผยโฉมพร้อมความงามล้ำเปล่งปลั่ง ยามเดินเหินราวกับลอยได้ รอบกายยังคล้ายส่องแสงสาดประกายเจิดจ้า ทุกคนในจวนหลินต่างมองคุณหนูใหญ่อย่างชื่นชมโดยเฉพาะฮูหยินผู้เฒ่าหลินนางปลื้มปริ่มเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเห็นหลานสาวคนโตเอาใจใส่รูปลักษณ์มากกว่าเดิมขนาดนี้ ทุ่มเทใส่ใจถึงเพียงนี้เมื่อก่อนนอกจากศาสตร์สตรีที่หลินเล่อเจินทำได้ดี ก็เห็นจะมีแต่เรื่องบำรุงความงามอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นนี้ที่ไม่เคยทำให้คนชราเช่นนางได้ชื่นใจ ต้องบีบบังคับร่ำไปหากไม่ใช่เพราะมีใบหน้างดงามอยู่แล้วเห็นทีจะแย่ แต่ดูตอนนี้เถิด พอจะได้ไปงานเลี้ยงตำหนักเหลียนเฟย ถึงกับยอมบำรุงผิวพรรณขั้นสุดหลานย่ายิ่งนานวันยิ่งสะคราญโฉมพิลาสล้ำฮูหยินผู้เฒ่าหลินให้รู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างมากด้วยเหตุนี้ พอถึงวันงานเลี้ยง ฮูหยินผู้เฒ่าจึงมองส่งอย่างใจจดจ่อ แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังครั้งใหม่ สกุลหลินจะต้องกลับมาดีขึ้นสีหน้าท่าทางและความภาคภูมิใจอย่างไม่ปิดบังนี้สร้างความฮึกเหิมให้แก่หลินซิงเยียนเป็นอย่างดีพี่ใหญ่เองก็ต้องภูมิใจในตัวนางเช่นกันหลินซิงเยียนกวาดตามองทั้งเจ้านายและบ่าวไพร่ที

ไม่นานก็ถึงประตูใหญ่ตั้งตระหง่านตรงด้านหน้าตำหนักเหลียนเฟย หลินซิงเยียนกับติงยวี่ถิงเดินเข้ามาด้านในจึงได้เห็นความหรูหราของงานเลี้ยงที่อลังการอย่างแท้จริง บนพื้นดินมีมวลบุปผาประดับไว้อย่างตระการตา ใต้สะพานโค้งที่งดงามนั้นยังเป็นสระบัวที่ออกดอกราวกับมีอัญมณีที่เรียกว่ามรกตเต็มผืนน้ำกระนั้นยามนี้ลานศาลาข้างสระบัวมีคุณหนูผู้งดงามจากสกุลขุนนางต่างๆ ทั่วเมืองเข้ามารวมตัวกันอย่างคับคั่งแล้ววันนี้หลินซิงเยียนย่อมสวยสดงดงามไม่น้อยหน้าผู้ใดนางแต่งกายอย่างพิถีพิถันด้วยกระโปรงยาวสีแดงลายโบตั๋น เสื้อคลุมสีชิง[1]เป็นสีจากพืชสีเขียวและแร่สีน้ำเงินที่ลงตัว ผ้าทุกชิ้นอบเครื่องหอมจนกลิ่นกรุ่นคลุ้งกำจาย แต่งหน้าแต้มชาดอย่างประณีตบรรจงคงไว้ซึ่งเอกลักษณ์ความเป็นพี่หญิงผู้สุภาพเคร่งขรึมและสงบสุขุมสง่างาม ยังไม่ลืมรักษากิริยามารยาทเฉกพี่สาวทุกประการหลินซิงเยียนยามนี้กลายร่างเป็นกุลสตรีดีงาม เรียบร้อยอ่อนหวาน เปี่ยมมารยาทงดงาม สุขุมนิ่งขรึม พูดน้อย สงวนวาจา ท่วงท่าตอนที่ค่อยๆ ก้าวเดินเนิบช้านั้นสง่างามดุจนางพญาอย่างยิ่ง เรียกได้ว่าเป็นคุณหนูในห้องหอทุกระเบียดนิ้วไม

“คุณหนูหลินอย่าได้เกรงใจเกินไปเจ้าค่ะ” ติงยวี่ถิงว่าพลางลูบมือหลินซิงเยียนอย่างปลอบประโลมจนชายเสื้อเปิดสูง เผยให้เห็นผิวเนื้อเรียบเนียนขาวผ่องราวกับหยกสลัก ยังไม่ลืมล้วงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาแล้วทำท่าค่อยๆ ซับผิวให้อย่างบรรจงแช่มช้อย เรียกสายตาคุณหนูทุกคนให้มองตามนางกระทำการอย่างเชื่องช้า หลินซิงเยียนเองก็เอียงซ้ายเอียงขวาให้สหาย เน้นให้ทุกสายตาเห็นผิวอิ่มน้ำเปล่งปลั่งอย่างถนัดถนี่ช่วยมิได้ที่หลินซิงเยียนงดงามมากขึ้นอย่างแท้จริง คิ้วเรียวยาว ดวงตาดำขลับเป็นประกาย ผิวพรรณที่ผ่านการบำรุงมาอย่างเข้มข้นคล้ายเคลือบไข่มุกและสะท้อนแสงได้ ทั้งอิ่มเอิบขาวเนียนนวลผ่องเป็นยองใย สะสวยเฉิดฉายกอปรกับชุดกระโปรงยาวโบตั๋นสีแดงที่ฮูหยินผู้เฒ่าจัดให้ยิ่งขับให้นางผุดผาดงามล้ำ ริมฝีปากแดงฉ่ำปานน้ำค้างหยดย้อย เรือนผมดำคลับเหมือนสีขนนกอีกา กลิ่นหอมละมุนกายาดั่งพฤกษากฤษณา มวลบุปผายังอายอันที่จริง เรือนร่างนางนับว่าสมส่วนมาก เอวคอด สะโพกผาย เนินอกกลมกลึง ช่วงไหล่ตั้งชันงามสง่า เมื่อรวมกับกิริยาท่าทางเยือกเย็นจึงโดดเด่นดุจนางพญา หากว่าเมื่อก่อนพี่สาวฝาแฝดงดงามหนึ่งในห้า น้องสาวฝาแฝดวันนี้กลับยกระดับขึ้นเป็นหนึ่ง