All Chapters of เมียแลก: Chapter 31 - Chapter 40

“เฮ้ย รู้นะว่าอยู่น่ะ ไม่จ่ายดอกมาสามวันแล้วนะเว้ย ทีวีน่ะยังอยากดูมั้ย ถ้าไม่อยากดูจะได้ขนออกไป”พวกเก็บเงินกู้นอกระบบ จอมแก้วมองหน้าเพื่อนกับยายที่มองหน้ากัน เนื้อตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวลุจีเดินนำเงินที่ขาดส่งจำนวนสามพันบาทไปให้พวกที่มาเก็บหนี้ เมื่อได้เงินแล้วพวกมันก็พูดจาข่มขู่ให้ลูกหนี้หวาดกลัวอีกเล็กน้อยตามสันดานนักเลงทวงหนี้ ก่อนจะพากันขี่มอเตอร์ไซค์ไปเก็บหนี้บ้านอื่นต่อ เหตุที่บ้านลุจีต้องกู้หนี้นอกระบบก็เพราะยายลินจงถูกรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับย้อนศรมาเฉี่ยวชนเมื่อเดือนก่อน เงินก้อนที่เก็บสะสมไว้ต้องนำมารักษายาย ส่วนไอ้คนที่ชนก็หนีไปไม่แม้แต่จะจอดรถลงมาดู แจ้งความก็ไม่มีอะไรคืบหน้า เหมือนตำรวจจะไม่ได้ติดตามจริงจังเพราะคดีมอเตอร์ไซค์ขับย้อนศรจนทำให้เกิดอุบัติเหตุแล้วหนีไปเป็นแค่คดีมโนสาเร่ เจ้าทุกข์จึงต้องกลายเป็นฝ่ายที่ซวยเพราะไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือทะเล่อทะล่าให้พวกมันชนเอาและต้องหาเงินมารักษาตนเองไปตามเรื่องเมื่อยายป่วยค่ารักษาอื่น ๆ ก็งอกตามมา พอเงินหมุนไม่ทันก็จำเป็นต้องไปกู้หนี้ยืมสิน ลำพังเงินเดือนของลุจีที่เป็นพนักงานบัญชีที่ทำอยู่กับบริษัทเล็ก ๆ ที่ได้แต่ละเดือนก็แทบจะไม่พ

ขณะที่เดินดูของไปเรื่อย ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นหน้าผู้ชายคนหนึ่งที่ทำทีเหมือนกับกำลังเดินเลือกซื้อของอยู่ไม่ไกล หัวใจของหญิงสาวพลันกระตุกและเต้นแรงด้วยความหวาดกลัวเพราะเธอจำได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือหนึ่งในสองที่เคยมาข่มขู่เธอ จอมแก้วขยับจะหันหลังเดินหนีแต่สายตาผู้ชายคนนั้นก็หันมาสบตาเธอเข้าพอดี หญิงสาวจึงรีบหันหน้าหลบหมุนตัวก้าวเท้าเดินออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็วพุ่งตรงไปยังบริเวณที่มีคนกำลังเดินกันอยู่อย่างหนาแน่นที่สุดเพื่ออำพรางตัวโดยไม่หันกลับไปมอง ด้วยความเร่งรีบทำให้เธอชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ถือข้าวของเต็มมือเดินสวนมาเข้าเต็ม ๆ“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ”หญิงสาวยกมือซึ่งประคองท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาไหว้ขอโทษและผละมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้สนใจเสียงสบถหยาบคายและเสียงด่าไล่หลังของผู้หญิงที่เธอเดินชน ร่างที่เริ่มอวบเดินเข้าไปในส่วนของห้างสรรพสินค้าระดับกลางที่มีผู้คนมาจับจ่ายใช้สอยยามเย็นค่อนข้างคับคั่งด้วยใจระทึก สายตามองเห็นป้ายห้องน้ำก็รีบเดินเข้าไปหลบด้านในหายใจหายคอแทบไม่ทัน ทำใจอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยโผล่หน้าออกมามองเพื่อหาลู่ทางหลบหลีกให้พ้นไอ้ตัวอันตรายนั่น เมื่อไม่เห็นว่ามันตามมาหญิงสาวจึงเดินทะ

วันนี้เป็นวันที่ลูกชายของจอมแก้ว น้องจุนหรือเด็กชายจุมมินทร์ อายุครบสามเดือนเต็มแล้ว จอมแก้วเรียกลูกชายตัวอวบอ้วนผิวขาวจั๊วะแขนขาเป็นปล้องน่ารักน่าชังของตัวเองว่าเจ้าก้อนแป้ง หรือไม่ก็หมูน้อย ตอนบ่ายจอมแก้วอาบน้ำให้เจ้าก้อนแป้งเพื่อให้สบายตัว เด็กน้อยแลบลิ้นเล็กออกมาพร้อมกับยิ้มด้วยท่าทางอารมณ์ดี ลูกชายของเธอเป็นเด็กเลี้ยงง่ายตั้งแต่เกิด ไม่ค่อยร้องไห้งอแงหรือตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยนักเธอจึงพลอยสบายได้หลับยาวไปด้วย พอวางร่างอวบป้อมลงบนเบาะนุ่ม เจ้าตัวกลมก็กางแขนขาดิ้นดุ๊กดิ๊ก ส่งเสียงคุยอ้อแอ้จนน้ำลายย้อย ดวงตาหงส์ที่มีลูกนัยน์ตากลมสีนิลกลอกไปมาตามของเล่นที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ “วันนี้จะใส่ชุดไหนให้หมูน้อยจุนจุนของแม่ดีน้า หนูอยากใส่ชุดอะไรลูก แม่มีให้เลือกด้วยนะ” วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ลุจีจึงอยู่บ้านเล่นกับหลานด้วย หญิงสาวเดินเข้ามาหอมแก้มนุ่มของหลานชายอย่างมันเขี้ยวในขณะที่คนเป็นแม่ยังนิ่วหน้าเลือกชุดให้ลูกใส่ “ชุดไหนดี อ๊ะ ชุดผึ้งดีกว่า น่ารัก วันนี้จุนจุนเป็นผึ้งน้อยของแม่” มีเสียงตอบรับเป็นภาษาอ้อแอ้ของลูกออกมาคำหนึ่ง จอมแก้วกับลุจีช่

ปภังกรนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวในช่วงบ่ายของวัน เขาจับไอแพดขึ้นมาเปิดดูหน้าเพจประชาสัมพันธ์ของบริษัท ปีที่แล้วกิจกรรมเพื่อคืนกำไรสู่สังคมเน้นไปที่การบริจาคสิ่งของให้ผู้ยากไร้และระดมทุนช่วยเหลือผู้ที่ขาดแคลน ชายหนุ่มไล่ดูภาพกิจกรรมเก่าของปีที่ผ่านมาซึ่งเขากับหยาดพิรุณ ร่วมกันไปบริจาคเงินและสิ่งของตามมูลนิธิหลายแห่งรวมถึงกิจกรรมระดมทุนอย่างการแข่งขันแรลลี่และโบว์ลิงเพื่อการกุศล เนื่องจากสองบริษัทยักษ์ใหญ่ได้จับมือกันทำธุรกิจร่วมกันในบางส่วนแล้ว ฝ่ายประชาสัมพันธ์จึงเสนอให้ผู้บริหารของบริษัทออกไปสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับองค์กรด้วยตนเอง ปลายนิ้วที่ปัดหน้าจอช้าลงเมื่อเกิดความรู้สึกเหนื่อยหน่ายขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เขาเกือบจะหยุดดูแล้ววางไอแพดลงเพื่อพักสายตา ทว่าปลายนิ้วที่คิดว่าจะเลื่อนดูรูปสุดท้ายก็สะดุดเข้ากับรูปหนึ่งเสียก่อนดวงตาหงส์คมกริบจับจ้องใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังรับถุงข้าวสารจากมือเจ้าหน้าที่อาวุโสของอัศวกรุ๊ปก่อนจะเบิกกว้างขึ้นเพื่อมองใบหน้าของผู้หญิงในภาพให้ชัดเจนยิ่งขึ้น รูม่านตาขยายกว้างด้วยความตื่นเต้น เลือดในกายสูบฉีดไปเลี้ยงหัวใจให้เต้นแรงจนเสียจังหวะ ยิ่งเม

ตลอดทางที่ปภังกรอุ้มเด็กชายซึ่งเขามั่นใจโดยไม่ต้องเสียเวลาไปตรวจดีเอ็นเอว่าเป็นลูกของเขากับจอมแก้วกลับเพนต์เฮาส์นั้น เด็กน้อยนอนหลับหลังจากหลังจากร้องไห้จนเหนื่อยเพราะตกใจและยังนอนไม่เต็มอิ่ม มือใหญ่อบอุ่นคอยตบก้นให้เบา ๆ ทุกครั้งที่เจ้าก้อนในอ้อมแขนขยับตัว ปากก็พึมพำบอกกับเจ้าตัวน้อยว่า “เดี๋ยวแม่ก็ตามเรามาลูก เดี๋ยวแม่ก็ตามมา” ปภังกรไม่สามารถบรรยายความรู้สึกตอนที่ได้เห็นหน้าลูกและรับรู้ว่าตัวเองมีลูกกับจอมแก้วออกมาเป็นคำพูดได้ พลอยนึกถึงสภาพความเป็นอยู่ของเธอกับลูกที่ผ่านมา ภาพที่เธออุ้มท้องไปรับข้าวสารแจก จอมแก้วเหมือนจะไม่ได้นำอะไรติดตัวออกไปเลยหรือถ้าจะเอาไปก็เป็นเพียงส่วนน้อยจากที่เธอเก็บสะสมไว้ อีกทั้งเขายังอายัดบัตรเครดิต บัตรกดเงินสดและบัญชีเงินฝากของเธอ ดูก็รู้ว่าสภาพความเป็นอยู่ของเธอในตอนนี้ย่ำแย่ขนาดไหน ต่างจากตอนที่เธออยู่กับเขาราวฟ้ากับเหว หนำซ้ำยังมีลูก เขาไม่เข้าใจว่าเธอลำบากขนาดนั้นทำไมไม่กลับมาหาเขา พาลูกเขาไปลำบากด้วยทำไม ปภังกรโทรศัพท์กลับไปที่บ้านสั่งให้คนขับรถพาตัวอี๊จูซึ่งเป็นแม่นมที่ดูแลเขาตั้งแต่เด็กมาหาที่เพนต์เฮาส์โดยไม่ต้องบอกใคร หากมีคน