All Chapters of เมียแลก: Chapter 51 - Chapter 60

ปภังกรรู้ว่าหญิงสาวกำลังคิดถึงลูก เขาจึงกดวิดีโอคอลไปหาอี๊จู เมื่ออีกฝ่ายกดรับสายเสียงกรี๊ดกร๊าดของเด็กที่กำลังเล่นสนุกก็ดังผ่านลำโพงออกมา จอมแก้วหันกลับไปมองทันที ดวงตาคู่สวยมองหน้าจอก่อนจะเหลือบมองหน้าคนที่ยื่นโทรศัพท์มาให้เธอ“คิดถึงลูกอยู่ไม่ใช่เหรอ คราวนี้สบายใจเรื่องลูกได้รึยัง ดูสิว่าลูกกำลังสนุกแค่ไหน”มีเสียงอี๊จูบอกกับเด็กน้อยที่กำลังจะไถลตัวลงจากสไลเดอร์ของเล่นโปรดชิ้นใหม่ว่า“คุณหนูจุน มองคุณแม่หน่อยสิคะ เห็นมั้ยคุณแม่ดูอยู่แน่ะ”คนถ่ายพยายามนำโทรศัพท์เข้าไปใกล้ ๆ เจ้าตัวกลมแต่ก็ไม่ได้รับความร่วมมือ ก่อนร่างเล็กจะเดินไปโถมตัวทับตุ๊กตากั้งแล้วส่งเสียงหัวเราะชอบใจ จอมแก้วยิ้มออกมาได้ ถึงลูกจะลืมเธอไปชั่วขณะแต่เห็นว่าลูกอยู่ดีมีสุขเธอก็พอใจแล้ว ก่อนจะวางสายจากอี๊จูเหมือนสายตาเขาจะเหลือบไปเห็นตาแก่ที่บ่นว่าไม่อยากหัวล้านนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งด้วย เหอะ...ที่แท้ก็อยากมาดูหลานเหมือนกัน“พักผ่อนเถอะ ถ้าอาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง พรุ่งนี้ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลกลับไปหาลูกแล้ว”หลังจากที่จอมแก้วหลับไปไม่นาน ปภังกรก็ลุกออกไปคุยโทรศัพท์กับคนของเขาที่ระเบียงห้อง ไม่นานก็กลับเข้ามานั่งลงที่โซฟ

จอมแก้วรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับหยาดพิรุณจากที่ลุจีโทรศัพท์มาเล่าให้ฟัง ลุจีรู้เรื่องคร่าว ๆ มาจากชุมพล ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ผูกพันกันถึงขั้นไหนจอมแก้วก็ไม่ได้ถาม แต่เท่าที่ลุจีรู้เรื่องสำคัญจากปากชุมพลได้ก็แปลว่าทั้งสองคนก็คงลึกซึ้งกันไม่น้อยจอมแก้วนั่งรอปภังกรอยู่ที่โซฟาด้านนอกเมื่อเขาเดินเข้ามาจึงเห็นเธอที่หันมามองอยู่ก่อนแล้ว ร่างบางลุกขึ้นยืนสีหน้าแววตาบ่งบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับเขา“ฉันอยากจะพาลูกกลับไปอยู่บ้านกับยายและลุจี”ปภังกรนิ่วหน้า “ทำไม อยู่ที่นี่ไม่ดีตรงไหน”“ไม่ดีตรงที่ฉันไม่อยากอยู่ไงล่ะ”“จอม ฉันก็จัดการเรื่องทุกอย่างให้เธอแล้วนะ ทำไมยังไม่เข้าใจอะไรอีก”ปภังกรพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน จอมแก้วพยักหน้าช้า ๆ เหมือนจะเข้าใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอไม่ได้ต้องการอยู่ในชีวิตของเขาอีกแล้วเท่านั้นเอง“อยู่กับฉันที่นี่เหมือนเดิมนะ ต่อจากนี้ไปฉันจะไม่มีใคร จะมีแค่เธอกับลูก ๆ”เขาพูดคำว่าลูกสองครั้งนั่นแสดงว่า จะมีลูกกับเธอเพิ่มอีกในอนาคตงั้นหรือ“ไม่มีทาง” จอมแก้วปฏิเสธ“ทำไมล่ะ ฉันเคลียร์ทุกอย่างก็เพื่อเธอนะ เพื่อเธอ เพื่อให้เธอยอมกลับมาอยู่ด้วยกัน เธอจะให้ฉันทำอะไรอีก บอกมาสิ”“คุณ

เสียงตะโกนดังลั่น พร้อมกับร่างของปภังกรสะดุ้งตื่นขึ้นมา มันเป็นฝันที่ซ้อนในความฝันอีกที แต่มันเหมือนจริงจนน่าตกใจทั้งความรู้สึกที่เหมือนถูกควักหัวใจออกไป แต่คราวนี้รอบตัวเขาสว่างเพราะเป็นเช้าของวันใหม่จริง ๆ เขามองดูนาฬิกาบนโต๊ะข้างหัวเตียงที่ตัวเลขบอกเวลาแปดโมงยี่สิบนาทีแล้ว ปภังกรตาลีตาเหลือกกระโดดลงจากเตียง สิ่งแรกที่ทำคือโทร. เช็กจากคนของเขาว่าจอมแก้วกับลูกอยู่ที่ไหนก็ได้รับคำตอบมาว่า“ก็อยู่ในบ้านครับ”พร้อมกับส่งรูปแนบมาให้เป็นหลักฐาน ชายหนุ่มรีบจัดการธุระส่วนตัวหลังตื่นนอนก่อนจะขับรถไปหาหญิงสาวที่บ้าน สิ่งที่เขากลัวไม่ได้เกิดขึ้น ความจริงคือเธอกับลูกยังอยู่ที่นี่ จอมแก้วกำลังปัดกวาดบ้านเธอสวมเสื้อผ้าอยู่บ้านธรรมดา เสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขายาวตัวหลวม รวบผมไว้กลางศีรษะด้วยกิ๊บตัวเขื่องมีปอยผมหลุดร่วงเคลียข้างแก้มบ้าง ปภังกรเอาแต่ยืนจ้องหน้าเธออยู่อย่างนั้นจนหญิงสาวนิ่วหน้าถาม“มองอะไร”เขาจึงเหมือนเพิ่งได้สติ บอกกับตนเองว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องขึ้นว่า“ปาป๊า ปะ ปะ”เจ้าจุนของเขาเดินเตาะแตะออกมาจากในห้อง เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อก็ซอยเท้ายิกเหมือนลูกเพนกวินน้อยหัดเดิ

“อ้าว ลูกปาดไปโดนแม่ซะงั้น”เจ้าจุนหัวเราะออกมาด้วย มีแต่จอมแก้วที่หน้ามุ่ยเล็กน้อย เพราะไอศกรีมที่ไหลย้อยเลอะเทอะจนเหนียวติดเท้าไปหมด เธอจึงมองหาป้ายห้องน้ำซึ่งก็อยู่ไกลพอสมควร อีกทั้งตอนออกจากบ้านมาก็ไม่ได้เตรียมกระเป๋ามาด้วยเพราะคิดว่าแค่จะพาลูกออกมากินไอศกรีมแล้วก็กลับ ปภังกรจึงจับข้อมือข้างหนึ่งของเธอให้เดินกลับมานั่งที่ร้านไอศกรีมที่เพิ่งซื้อซอฟต์เสิร์ฟให้ลูก จากนั้นเขาก็อุ้มลูกเดินไปขอกระดาษทิชชูกับพนักงานขายคนเดิม พนักงานใจดีพอรู้ว่าไอศกรีมหกเลอะก็ให้ทั้งทิชชูเปียกและทิชชูแห้งมาอย่างละสองแผ่น เมื่อได้มาแล้วเขาก็ย่อตัวลงต่อหน้าเธอพร้อมกับวางลูกลง จอมแก้วยื่นมือหมายจะหยิบทิชชูมาเช็ดเองแต่ก็ถูกเขาปฏิเสธ“ฉันเช็ดให้”“ไม่ต้อง ทำเองได้”“นั่งเฉย ๆ จะทำให้ลูกได้รู้ว่า...”หยุดคำพูดไว้แค่นั้น แล้วเขาก็ใช้มือยกเท้าข้างที่เลอะไอศกรีมของลูกขึ้นมาเล็กน้อยจากนั้นก็ใช้ทิชชูเปียกเช็ดคราบครีมเหนียวข้นออกจนหมดทั้งฝ่าเท้าและหลังเท้ารวมถึงทุกซอกนิ้ว ก่อนจะเช็ดที่พื้นรองเท้าด้วยตามด้วยทิชชูแห้งซับความชื้นออกอีกรอบหนึ่งค่อยวางฝ่าเท้าของเธอลง จอมแก้วรีบเก็บเท้าเมื่อเขาทำความสะอาดให้จนเสร็จเรียบร้

นอกจากจะประดิษฐ์งานฝีมือขายแล้วจอมแก้วยังเปิดร้านออนไลน์ซ่อมตุ๊กตาของลูกค้าที่ชำรุดเสียหายจากการใช้งานและผ่านวันเวลามาหลายปีจนกลายสภาพเป็นก้อนผ้าขี้ริ้ว บางตัวแทบมองไม่ออกว่าแต่เดิมเคยเป็นตุ๊กตาชนิดใดมาก่อนต้องอาศัยจากคำอธิบายของลูกค้าที่เขียนบอกมา เมื่อซ่อมเสร็จหญิงสาวก็ทำเป็นคอนเทนต์ลงในช่องร้านค้าออนไลน์ของเธอ มีผู้เข้าชมถึงหลักล้านจากคลิปปลุกชีพคืนโฉมให้ตุ๊กตาแสนรักที่กลายเป็นไวรัลเพียงชั่วข้ามคืน จากนั้นก็มีผู้เข้ามากดติดตามและติดต่อส่งตุ๊กตาตัวโปรดที่ไม่สามารถตัดใจทิ้งได้ลงมาให้เธอซ่อมหญิงสาวทำงานในช่วงที่ลูกหลับ เธอไม่ได้รับงานเยอะจนทำส่งตามกำหนดเวลาไม่ทัน แต่ก็มีรายได้เข้ามาเป็นที่น่าพอใจ จอมแก้วไม่ได้ทำสิ่งนี้เพื่อต้องการจะพิสูจน์ให้ใครเห็นว่าเธอมีความสามารถยืนอยู่บนลำแข้งของตัวเองได้จึงไม่ได้กดดันโหมงานจนเกินพอดี เธอพอใจที่จะทำแค่นี้เพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับลูก ได้เห็นทุกช่วงพัฒนาการของลูก หลายคนมองว่าเธอไม่จำเป็นจะต้องดิ้นรนทำนู่นนี่ให้เหนื่อยเพราะมีปภังกรคอยดูแลค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้อยู่แล้ว จริงอยู่ที่เรื่องกินอยู่จิปาถะทุกสิ่งอย่างของเธอและลูกมีเขาคอยดูแลอย่างไม่ขาดตกบกพร่อ