All Chapters of เมียแลก: Chapter 41 - Chapter 50

คำตอบที่ได้จากหญิงสาวคือความเงียบ จอมแก้วไม่พูดอะไรออกมาอีก ไม่ว่าอีกฝ่ายจะซักไซ้สักเพียงใดก็ตาม มันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดเพราะถึงอย่างไร เขาก็ไม่มีวันทำอะไรผู้หญิงที่จะมาเป็นเมียเอกของเขาแน่ และมันจะกลายเป็นว่าเธอหาเรื่องใส่ไฟผู้หญิงคนนั้น เพราะในสายตาของปภังกรแล้วหยาดพิรุณเป็นผู้หญิงใจกว้างไม่ถือสาเรื่องที่เขาจะมีเมียอีกคนหรือหลายคนเมื่อพูดยังไงก็ไม่สามารถเปิดปากจอมแก้วได้ เธอจะพูดแต่กับลูกเท่านั้นส่วนเขาถูกเมิน ชายหนุ่มจึงสั่งให้คนกลับไปที่บ้านของลุจีแล้วนำตัวเพื่อนของเธอมาที่เพนต์เฮาส์ ลุจีเลิกงานกลับมาถึงบ้านได้ฟังเรื่องราวจากยายก็ทั้งตกใจและร้อนใจ เมื่อคนของปภังกรกลับมาแจ้งข่าวเรื่องจอมแก้วกับลูกและขอให้เธอไปพบจอมแก้ว หญิงสาวจึงตอบตกลงโดยไม่ลังเล ชุมพลพูดกับยายลินจงและลุจีอย่างสุภาพไม่มีท่าทีคุกคามหรือขู่บังคับ บอกเหตุผลว่าทำไมต้องพาจอมแก้วกับลูกไปเมื่อลุจีมาถึงเพนต์เฮาส์และเห็นปภังกรยืนอยู่ก็ตรงเข้าไปต่อว่า“แกก็คือไอ้ผู้ชายเลว พ่อของเจ้าจุนสินะ...”เมื่อเหลือบเห็นจอมแก้วที่นั่งอยู่กับเจ้าก้อนแป้งจุมมินทร์ด้านหลัง ลุจีก็วิ่งผ่านชายหนุ่มเจ้าของห้องชุดสุดหรูไปหาเพื่อนโดยไม่สนใจเ

ทั้งเจ้าสัวยงเกียรติและฮุ่ยซิ่วผู้เป็นแม่เรียกชื่อลูกสาวพร้อมกัน คุณหนูใหญ่ของบ้านสะบัดหน้าหนีอย่างเอาแต่ใจ ที่ผ่านมาเธอรู้ดีมาตลอดว่าที่ธุรกิจของครอบครัวเติบโตยิ่งใหญ่มาได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะหม่าจิ้นผู้เป็นปู่ และเป็นอากงของเธอนี่เองที่ปลุกปั้นหลานสาวคนนี้มาตั้งแต่ยังเล็กเพราะเห็นแววเก่ง ฉลาด และเจ้าเล่ห์ สามารถเป็นหงส์ที่อยู่เหนือมังกรได้ และเมื่อเติบโตขึ้นหยาดพิรุณก็ไม่ทำให้หม่าจิ้นต้องผิดหวัง หญิงสาวเรียนรู้การทำธุรกิจกับอากงมาตั้งแต่เด็กและสามารถขึ้นมาเป็นผู้บริหารระดับสูงได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ฝีไม้ลายมือเล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจแพรวพราว และที่เหนือสิ่งอื่นใดเธอยังลงมือกับศัตรูได้อย่างเด็ดขาดเหี้ยมเกรียมสมใจหม่าจิ้นผู้เป็นปู่ซึ่งได้ชื่อเรื่องการจัดการกับผู้ที่เป็นปรปักษ์อย่างเหี้ยมโหดอำมหิต ลูกน้องในบริษัทต่างให้ความเคารพยำเกรงหยาดพิรุณส่วนเสี่ยย้งหรือเจ้าสัวยงเกียรติบิดาของเธอนั้นไม่ได้มีดีอะไรนอกจากน้ำยาผลิตลูก แล้วไอ้ลูกที่ออกมาแทบจะทุกจังหวัดมันก็ช่วยอะไรไม่ได้ ดีแต่มาผลาญเงิน เรื่องอะไรเธอจะเลี้ยงพวกไม่ได้ประโยชน์ไว้ ตอนนี้อากงก็ตายไปแล้วความแข็งแกร่งน่าเชื่อถือของธุรกิจก็เริ

“เฮีย โลกเราทุกวันนี้ความรักมันกินไม่ได้ เฮียก็รู้นะ ในบรรดาผู้ชายที่หยกรู้จัก เฮียกั้งก็ดีกว่าเหนือกว่าคนอื่นค่ะ หยกเลือกเฮียแล้วก็ไม่ได้มองใคร อีกอย่างหยกไม่ได้คิดว่าความรักคือสาระสำคัญของชีวิตคู่ หลายคู่แต่งกันเพราะผู้ใหญ่จัดการให้ก็ไม่จะเห็นมีปัญหาอะไร อย่างป๊ากับม้าหยก หรือป๊าเฮียกั้งกับอี๊เหม่ย ก็เห็นอยู่กันดีนี่คะ และเราก็เคยพูดเรื่องนี้กันแล้ว ถ้าเฮียจะมีใครอีกก็ได้ แต่หยกเป็นเมียเอก”“นั่นแหละคือสิ่งที่เฮียทำไม่ได้ หยกเป็นผู้หญิงที่สวย เก่ง และฉลาด เฮียไม่อยากให้หยกเสียโอกาสที่จะได้เจอผู้ชายที่มีหยกเพียงคนเดียว”หยาดพิรุณค่อย ๆ หุบรอยยิ้มลง“อะไรทำให้เฮียเปลี่ยนใจในเรื่องที่เราคุยกันดีแล้วคะ”ปภังกรส่ายหน้า ไม่เอ่ยอะไร หยาดพิรุณเหยียดยิ้มออกมาอีกครั้ง“เฮียจะเลิกกับหยกจริง ๆ เหรอคะ”“ใช่”“คิดดีแล้วใช่มั้ย”“อืม”“เฮียไม่กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับธุรกิจของเฮียเหรอคะ”“ไม่”หยาดพิรุณมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่จ้องมองเธอกลับเช่นกัน“อากงมอบอำนาจทุกอย่างให้อยู่ในมือหยก ไม่ว่าจะเป็นกิจการเหมืองทองแดงที่จีน หรือบริษัทที่ไทย แค่หยกกระดิกนิ้วทุกที่ก็พร้อมจะทำตามคำสั่ง อากงบอกว่าห

เจ้าสัวแสงชัยไล่เมียเอกเสียงดังอย่างไม่เกรงใจด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่มีอยู่เป็นทุน ผู้เป็นภรรยาขบปากแน่น ความน้อยใจเอ่อล้นออกมาเป็นหยาดน้ำตาคลอขังอยู่ในตา เหม่ยชุ่ยรู้ตัวดีว่าแม้ตนเองจะเสียใจแค่ไหนเจ้าสัวก็ไม่มีวันสนใจความรู้สึกของนาง ยังคงอาลัยอาวรณ์อยู่กับเมียที่ตายไปแล้วอย่างหลันฮวาแม่ของปภังกรช่วงสามสี่วันมานี้แม้จอมแก้วจะไม่อยากสนใจปภังกรมากนักแต่เธอก็มองออกว่าเขามีเรื่องเครียด แม้เวลาอยู่กับลูกเล่นกับลูกเขาจะหัวเราะเสียงดังมากแค่ไหนก็ตามทว่าในแววตาก็ยังฉายความกังวลออกมา กระทั่งชุมพลลูกน้องคนสนิทของเขาก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน แต่ก็นะ...เขาจะมีเรื่องอะไรก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเธอนี่นาหลังจากวันที่ปภังกรคุยกับหยาดพิรุณเรื่องที่จะไม่มีงานแต่งงานระหว่างเขาและเธอ อมรทรัพย์ไวเออร์แอนด์เคเบิลของปภังกรก็ได้รับหนังสือจากอัศวกรุ๊ปซึ่งปัจจุบันมีหยาดพิรุณเป็นผู้กุมบังเหียนแทนหม่าจิ้นผู้เป็นปู่ แจ้งเรื่องการปรับราคาทองแดงอันเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตสายไฟขึ้นไปอีกสองเท่าในรอบการส่งที่จะถึง อีกทั้งจะเป็นการส่งวัตถุดิบให้เป็นล็อตสุดท้าย ซึ่งผลพวงที่เกิดขึ้นจากการยกเลิกการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของสองบริษั

จอมแก้วรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ที่หลังมือด้านซ้ายมีเข็มน้ำเกลือเสียบอยู่ ก่อนสติสัมปชัญญะจะวูบดับไปใบหน้าสุดท้ายที่เธอเห็นในคลองจักษุก็คือปภังกร เมื่อได้สติกลับมาอีกครั้งใบหน้าคนที่โผล่เข้ามาในระดับสายตาเป็นคนแรกก็คือเขาอีกนั่นแหละ“เป็นยังไงบ้าง อย่าเพิ่งลุก เดี๋ยวจะเจ็บแผล”น้ำเสียงนุ่มนวล อ่อนโยนเต็มไปด้วยความห่วงใย สีหน้าชายหนุ่มยังมีริ้วรอยของความกังวลยามไถ่ถาม“ลูก แล้วลูกล่ะ”น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถามจากเขา เจ้าจุนของเธอตอนนี้อยู่ที่ไหน จำได้ว่าก่อนจะหมดสติเขาบอกว่าลูกปลอดภัยดี แต่เธอต้องเห็นด้วยตาตัวเอง“ลูกอยู่กับอี๊จูที่เพนต์เฮาส์แล้วไม่ต้องห่วง”“งั้นก็กลับเพนต์เฮาส์ ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องอยู่โรงพยาบาล”พูดพร้อมกับพยายามขืนตัวลุกขึ้น แต่ก็ถูกเขาออกแรงกดตัวเธอให้นอนลง“ยังกลับไม่ได้ แผลค่อนข้างลึก คุณเสียเลือดไปเยอะ อย่างน้อยก็นอนพักดูอาการคืนหนึ่งก่อน กลับไปถ้าแผลอักเสบขึ้นมาจะยุ่ง ไม่ต้องห่วงลูกหรอก มีอี๊จูกับแม่บ้านฉันอีกคนมาดูแลให้แล้ว”คิ้วเรียวขมวดมุ่น พูดแบบนี้หมายความยังไง“แล้วคุณไม่กลับไปดูลูกล่ะ”“ก็บอกแล้วไง ลูกมีคนดูแลตั้งสองคนแ