All Chapters of สาวสองผัว: Chapter 61 - Chapter 70

บรรยากาศภายในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์หรูค่ำคืนนี้ช่างแตกต่างจากทุกวัน แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลที่ส่องกระทบลงบนโต๊ะไม้มะค่าขัดเงาประดับลายหินมุกดูหม่นหมองลงอย่างประหลาด อาหารเลิศรสหลายรายการที่เป็นของโปรดของ วิรัญญา วางเรียงรายอยู่อย่างประณีต กลิ่นหอมของมันที่เคยกระตุ้นความอยากอาหาร บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นชวนพะอืดพะอม ประสาทสัมผัสในการรับรสของเธอมันช่างจืดชืดและด้านชา ราวกับว่าลิ้นของเธอกลายเป็นก้อนกรวดที่ไร้ความรู้สึกวิรัญญานั่งตัวลีบเล็กอยู่ข้างๆ ณัฐชนน เธอพยายามก้มหน้าก้มตาทานอาหารในจานของตัวเองอย่างเชื่องช้า แต่ละคำที่กลืนลงไปเปรียบเสมือนการกลืนก้อนหนามที่ทิ่มแทงลำคอ เธอสังเกตเห็นว่าสามีของเธอทานน้อยกว่าปกติ และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงดุด่าคือ "ความเงียบ" ที่ปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องเนื้อดีดังเป็นระยะๆ ซึ่งแต่ละครั้งมันบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเธอจนตัวสั่นณัฐชนนพูดน้อยจนผิดวิสัย บางครั้งเขาจะเหลือบสายตาคมกริบมามองเธอครู่หนึ่งก่อนจะเบือนกลับไปโดยไม่เอ่ยคำใด ท่าทีนิ่งสงบประดุจผิวน้ำก่อนพายุใหญ่จะมาถึง ทำให้วิรัญญาอึดอัดจนแทบหายใจไ

ห้องรับประทานอาหารที่เคยมหึมา บัดนี้กลับบีบอัดลงมาจนเหลือเพียงพื้นที่เล็กๆ รอบตัว วิรัญญา ที่นั่งตัวลีบเล็กอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักหรูหรา ณัฐชนนยังคงนั่งนิ่งเป็นขุนเขาที่เยือกเย็น เขาปล่อยให้มือนุ่มนิ่มของภรรยาดึงมือหนาของเขาไปแนบแก้มที่เปียกชุ่มด้วยคราบน้ำตาโดยไม่ขัดขืน ทว่าสัมผัสนั้นกลับไร้ซึ่งกระแสแห่งความพิศวาสลุ่มหลงอย่างที่วิรัญญาเคยได้รับมาตลอด แววตาสีเหล็กของเขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกของเธอ พลังบางอย่างที่แฝงอยู่ในความนิ่งนั้นทำให้เธอรู้ซึ้งถึงขั้วหัวใจว่า การชำระโทษครั้งนี้ยังไม่จบสิ้น และมันอาจจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น“กลับมาเรื่องความเสียหายของบริษัท...”เสียงของณัฐชนนทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง วกกลับเข้าสู่โหมดการทำงานที่บ้าคลั่งและเฉียบคม น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบในระดับเดิม แต่โทนเสียงกลับเข้มและหนักแน่นขึ้นจนวิรัญญาสะดุ้งโหยง ราวกับถูกกระชากออกจากภวังค์แห่งความเศร้าโศก“ถ้าวิยังมีสามัญสำนึกของการเป็นเจ้าของอยู่บ้าง วิจะยอมเอาเงินของตัวเองจ่ายให้กับคนที่ทำร้ายบริษัทของตัวเองไปเรื่อยๆ โดยที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยอยู่อีกเหรอ?”คำ

ฟองครีมนุ่มละเอียดส่งกลิ่นหอมกรุ่นของกุหลาบบัลแกเรียโอบล้อมเรือนร่างเปลือยเปล่าของ วิรัญญา ไว้ภายใต้ผิวน้ำอุ่นระอุในอ่างจากุซซี่หรูหรา ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ใบหน้าสวยซึ้งที่เคยอาบไปด้วยน้ำตาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้กลับแต้มไปด้วยรอยยิ้มละไมแห่งความผ่อนคลาย แรงนวดเฟ้นจากระบบพ่นน้ำวนใต้ผิวน้ำช่วยบำบัดความเมื่อยล้าและขับไล่ความตึงเครียดที่สะสมมานานหลายสัปดาห์ให้มลายหายไปประดุจฟองสบู่ที่แตกตัวนี่คือช่วงเวลาที่เธอได้สัมผัสถึงคำว่า "อิสรภาพ" อย่างแท้จริง ไม่ใช่อิสรภาพในการออกไปเริงร่านอกกายสามี แต่มันคืออิสรภาพจากการเป็นทาสอารมณ์ใฝ่ต่ำของตัวเอง เธอกลับมาเป็นวิรัญญาคนเดิม... ผู้หญิงที่ฉลาด สง่างาม และรู้ซึ้งถึงคุณค่าของอาณาจักรที่เธอครอบครองอยู่ สิ่งที่เหลือต่อจากนี้มีเพียงภารกิจเดียว คือการกอบกู้เศษซากความไว้วางใจจาก ณัฐชนน ผู้เป็นสามี ให้กลับคืนมาเป็นความรักที่มั่นคงดังเดิมครืด... ครืด... ครืด...เสียงสั่นสะเทือนของสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนขอบอ่างหินอ่อนดังขัดจังหวะความสงบ วิรัญญาค่อยๆ เผยอเปลือกตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เธอวาดมือเรียวสวยที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำไปหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจออย่างไม่ใส่ใ

แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าที่หัวหินลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาทาบทับบนเตียงกว้าง กลิ่นอายของน้ำค้างทะเลและสายลมจางๆ ผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดที่ลอยวนอยู่ในห้องนอนอันเงียบสงบ ณัฐชนน รู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาที่พวงแก้ม ริมฝีปากนุ่มหยุ่นที่กดประทับลงมาอย่างทะนุถนอมเรียกสติที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราให้ค่อยๆ ฟื้นคืนสติเมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เขาปะทะคือดวงตากลมโตคู่สวยที่จ้องมองเขาอยู่ห่างเพียงไม่ถึงฝ่ามือ ขนตาคัดงอนและแววตาที่เชื่อมปรอยไปด้วยความรักช่างดูสดใสราวกับดอกไม้ที่เพิ่งได้รับน้ำค้างยามเช้า“อาหารเช้าพร้อมเสิร์ฟแล้วค่ะ... คุณสามีขา”เสียงหวานออดอ้อนของ วิรัญญา ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มพริ้มเพราที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ เธอไม่ได้อยู่ในชุดเดรสหรูหราเหมือนเมื่อวาน แต่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาสีขาวสะอาดตาที่ยาวลงมาปิดต้นขาอ่อน เผยให้เห็นลำคอระหงและลาดไหล่ขาวเนียนที่ยังมีรอยแดงจางๆ จากบทเรียนรักเมื่อคืนทิ้งไว้เป็นหลักฐาน“อะไรกันเนี่ย...” ณัฐชนนพึมพำพลางยกมือหนาขึ้นขยี้ตาเบาๆ พยายามขับไล่ความง่วงงุนเพื่อมองภาพตรงหน้าให้ชัดเจนขึ้น เขาเห็นถาดไม้หรูหราวางอยู่ข้างกายบนเ

ท่ามกลางสายลมเอื่อยระลอกใหม่ที่หอบเอาความสดชื่นของกลิ่นไอทะเลหัวหินเข้าสู่ระเบียงไม้สักทอง ณัฐชนน ค่อยๆ ลดโทรศัพท์มือถือลงหลังจากสิ้นสุดการสนทนาอันแสนสั้นทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งการ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าคมสันในวินาทีนั้นช่างเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและเหี้ยมเกรียมจนน่าขนลุก ดวงตาสีเหล็กหรี่ลงทอดมองไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ทว่าในแววตานั้นกลับสะท้อนภาพความพินาศของใครบางคนที่เขาส่งลงนรกด้วยปลายนิ้วรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่านั้นรุนแรงเสียจน วิรัญญา ที่กำลังประคองถาดแก้วน้ำแตงโมปั่นสีแดงสดเข้ามาหาต้องชะงักเท้าลงเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยสั่นระริกด้วยความรู้สึกหวั่นเกรงในอำนาจที่ซ่อนเร้นของสามี แต่เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวที่เขาหันมาสบตาเธอ พายุร้ายในดวงตาคู่นั้นก็พลันมลายหายไป สลัดคราบพยัคฆ์ร้ายกลายเป็นชายหนุ่มผู้อบอุ่นคนเดิมในทันที“มีอะไรเหรอคะ... พี่ดูมีอะไรแปลกๆ นะบ่ายนี้”เธอเดินเข้ามาใกล้แล้ววางแก้วน้ำแตงโมปั่นลงบนโต๊ะสนามตรงหน้าเขา ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างกายพร้อมส่งรอยยิ้มหวานหยดที่กลายเป็นกิจวัตรของเธอไปแล้วในช่วงทริปนี้ ณัฐชนนยิ้มตอบพลางวาดวงแขนแกร่งโอบไหล่บ