All Chapters of สาวสองผัว: Chapter 51 - Chapter 60

บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นที่เคยอบอวลไปด้วยไออุ่นของความรัก บัดนี้กลับกลายเป็นห้องพิจารณาคดีที่หนาวเหน็บและตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ ณัฐชนน ทรุดกายลงนั่งบนโซฟาตัวเดิม ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ยากจะหยั่งถึง ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับวาวโรจน์ จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาของ วิรัญญา ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แรงกดดันจากสายตาของเขาเปรียบเสมือนคีมเหล็กที่บีบรัดหัวใจของเธอจนสั่นสะท้าน“แล้วคิดว่าเรื่องนี้มันเป็นปัญหาใหญ่แค่ไหน?”เขาเค้นเสียงถามออกไป น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทของวิรัญญาจนเธอต้องหดตัวลีบ เธอพยายามหลบสายตาที่เหมือนใบมีดโกนนั้น ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขาเพียงแวบหนึ่งด้วยความหวาดหวั่น“วิ... วิรู้ว่ามันใหญ่มากค่ะ” เธอตอบด้วยเสียงที่สั่นพร่าและแผ่วเบาจนแทบไม่พ้นลำคอ ก้มหน้าลงต่ำอีกครั้งอย่างคนยอมจำนนต่อบาปที่ตนก่อ“รู้ว่ามันใหญ่แล้วทำไมยังให้มันเกิดขึ้นได้! ทำไมถึงไม่ระมัดระวัง!”น้ำเสียงของณัฐชนนเริ่มฉายแววหงุดหงิดอย่างเด่นชัด เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความกังวานของเสียงที่แฝงไปด้วยอำนาจทำให้วิรัญญาสะดุ้งเฮือก ความสะเพร่าเพียงชั่วครู่ของเธอในคืนนั

บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นเงียบงันลงอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงเสียงสะท้อนของคำสารภาพที่ยังตกค้างอยู่ในอากาศ ณัฐชนน จ้องมองใบหน้าของ วิรัญญา เนิ่นนานจนความเงียบนั้นกลายเป็นความกดดันที่บีบคั้นหัวใจคนฟัง เขาละสายตาออกไปช้าๆ ก่อนจะระบายลมหายใจยาวออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายต่อสิ่งที่กำลังเผชิญ มันไม่ใช่ลมหายใจของคนโกรธจัดที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง แต่เป็นลมหายใจของคนที่แบกรับความผิดหวังไว้จนเต็มตื้น“ความผิดเรื่องที่วิแหกกฎเรื่องกลุ่มลับกับเรื่องบริษัทออกแบบนั้น... พี่จะยังไม่เอาเรื่องในวันนี้” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้คนฟังใจสั่น “แต่ขอถามหน่อยเถอะ... เรื่องนี้จะรั่วไหลออกมาถึงคนนอกอีกมั้ย?”คำถามนั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลังเสียจนวิรัญญาหน้าชาวูบ เพราะเธอรู้ดีว่าไม่ว่าเธอจะตอบอย่างไร ความเชื่อมั่นที่เคยมีต่อกันมันได้พังทลายลงไปแล้ว ความซื่อสัตย์ที่เธอเคยการันตี บัดนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความว่างเปล่า“วิสัญญาค่ะ... ว่าวิจะไม่ทำอะไรโง่ๆ แบบนี้อีก” เธอพยายามเค้นเสียงพูดเพื่อกอบกู้ความเชื่อใจที่เหลือน้อยนิด แต่ณัฐชนนกลับทำเพียงนิ่งเงียบ ดวงตาของเขาหรี่แคบลงมองมาที่เธอรา

หมายเลขดิจิตอลสีแดงบนหน้าปัดลิฟต์ค่อยๆ เลื่อนลดระดับลงมาทีละชั้น แสงไฟวาววับนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตาที่สั่นระริกของ วิรัญญา เธอประคองร่างระหงของตัวเองยืนอยู่หน้าประตูโลหะเย็นเฉียบในชั้นจอดรถที่เงียบสงัด ลมหายใจของเธอติดขัด ทุกวินาทีที่รอคอยเสมือนการถูกบีบคั้นให้ตัดสินใจในสิ่งที่ผิดซ้ำสอง สมองของเธออื้ออึงไปด้วยภาพเหตุการณ์ในห้องประชุม สายตาของเพิ่มยศที่จ้องมองมาเหมือนนกแร้งที่รอรุมทึ้งซากศพมันย้ำเตือนว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้อง "ตามล้างตามเช็ด" ความโง่เขลาที่ตัวเองก่อไว้ให้สิ้นซากปิ๊ง!เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นพร้อมประตูที่แหวกออก สาดแสงสว่างจ้าออกมาจากภายในคอกเหล็กสี่เหลี่ยม วิรัญญาก้าวเท้าเข้าไปอย่างเลื่อนลอย เธอเอื้อมมือที่สั่นน้อยๆ กดหมายเลข 35 ชั้นที่เธอคุ้นเคยดี... ชั้นที่เป็นรวงรังแห่งความลับและความร่านร้อนที่เธอเคยใช้หลบเร้นจากโลกความเป็นจริง ทว่าในวันนี้ ความคุ้นเคยนั้นกลับกลายเป็นความหวาดหวั่นขณะที่ลิฟต์ทะยานขึ้นสู่ความสูงใจกลางทองหล่อ วิรัญญาพยายามประมวลผลคำพูดที่จะใช้กับ ธาวิน เธอรู้ดีว่าเขามีอีโก้ของสถาปนิกอยู่เต็มเปี่ยม หากเธอบอกเรื่อง "ทีมสำรอง" ที่เธอต้องควักกระเป๋

บรรยากาศในห้องประชุมวันนี้อบอวลไปด้วยมวลอากาศที่แตกต่างจากอาทิตย์ที่แล้วอย่างสิ้นเชิง ธาวิน นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่ด้วยท่วงท่าที่ดูผ่อนคลายจนเกือบจะเป็นการเหยียดกายอย่างสบายใจ มุมปากของเขายกยิ้มน้อยๆ อย่างผู้ชนะในเกมเดิมพันที่ถือไพ่เหนือกว่า สายตาที่เขาทอดมองไปยัง เพิ่มยศ ซึ่งนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยความท้าทาย แววตาหยิ่งยะโสฉายชัดออกมาอย่างไม่ปิดบัง เป็นท่าทีของคนที่รู้ตัวว่าตนเองได้กลายเป็น "พระเอก" ของงานนี้ไปเสียแล้ว“เป็นที่น่ายินดีครับ... ที่ความก้าวหน้าของงานแบบของเรา ตามที่ได้รายงานในที่ประชุมวันนี้ สามารถแคชอัพ (Catch-up) ขึ้นมาให้ทันตามแผนได้แล้ว”เสียงประกาศสรุปของผู้จัดการโครงการดังก้องสะท้อนไปทั่วห้อง ประดุจเสียงสวรรค์ที่ปลดปล่อยพันธนาการออกจากใจของ วิรัญญา เธอที่นั่งอยู่เคียงข้างเพิ่มยศมีสีหน้าของเธอปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความตึงเครียดที่เคยเกาะกุมใบหน้าสวยมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความพึงใจและลิงโลดจนปิดไม่มิด ผลงานของธาวินในวันนี้คือบทพิสูจน์ว่าเธอตาถึง และคำสบประมาทของเพิ่มยศนั้นเป็นเรื่องไร้สาระวิรัญญาค่อยๆ หันไปส่งยิ้มให้เพิ่มยศ มันไม่ใช่รอยยิ้มฐานะเพ

ฝีเท้าของ เพิ่มยศ ที่กระทบลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาของโถงทางเดินชั้นบริหารดังก้องสะท้อนความหวั่นวิตกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึม เขาเดินหน้าตั้งมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของประธานกรรมการบริหารด้วยจังหวะที่เร่งรีบกว่าปกติ สองมือที่กำสายกระเป๋าเอกสารแน่นจนข้อขาวโพลนเป็นสัญญาณชัดเจนว่าเขากำลังเตรียมตัวรับ "แรงกระแทก" ครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้าย้อนกลับไปเพียงห้านาทีที่แล้ว ทันทีที่เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานในห้องส่วนตัวด้วยความเหนื่อยล้าจากการประชุมที่เพิ่งปิดฉากลง เสียงโทรศัพท์ภายในก็ดังแผดกร้าวขึ้นมาประดุจเสียงสั่งตาย“มาพบผมหน่อย”ประโยคสั้นๆ ห้วนจัด และการตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ตอบรับของ ณัฐชนน ทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเพิ่มยศลดฮวบลงจนเย็นเฉียบไปถึงปลายนิ้ว น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตแบบนั้น เขาจำได้ดีว่ามันมักจะเกิดขึ้นเมื่อท่านประธานกำลังถือ "ดาบอาญาสิทธิ์" อยู่ในมือ และคราวนี้เป้าหมายอาจจะเป็นเขา... หรือใครบางคนที่เขากำลังพยายามปกปิดความเน่าเฟะให้เพิ่มยศหยุดยืนเกร็งอยู่หน้าบานประตูไม้แกะสลักหรูหราที่กั้นกลางระหว่างเขากับอำนาจสูง