All Chapters of สาวสองผัว: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงปรบมือเกรียวกราวและเสียงคำรามทักทายอย่างครึกครื้นดังก้องไปทั่วโถงต้อนรับของวิลล่าหรูส่วนตัวของ ใหญ่ ทันทีที่ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ถูกผลักเปิดออก กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงและเหล้าซิงเกิลมอลต์ชั้นดีคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่เย็นฉ่ำ ผสมผสานกับรังสีของความปรารถนาที่หนุ่มฉกรรจ์ทั้งห้าคนจงใจแผ่ออกมาเพื่อต้อนรับการมาเยือนของสตรีเพียงหนึ่งเดียวในค่ำคืนนี้วิรัญญา ยืนหน้าตื่นอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าไม่ใช่ความตื่นกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นจนเนื้อเต้น หัวใจของเธอเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกับความกระสันที่พุ่งพล่านขึ้นมาจุกที่ลำคอ บนใบหน้าสวยซึ้งระบายไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมอย่างคนที่รู้ตัวว่าตนเองคือ "ราชินี" ผู้ถือครองอาณาจักรของที่นี่ตอนนี้อย่างสมบูรณ์“อะไรกันเนี่ย...” เธอพึมพำออกมา แววตาเป็นประกายไหวระริกราวกับเปลวเทียนธาวิน ปรี่เข้าไปหาเธอทันที เขาเลื่อนมือลงไปโอบเอวบางของเธอไว้อย่างสนิทสนม บีบกระชับช้า ๆ เพื่อส่งผ่านกระแสราคะที่คุโชน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงจุมพิตที่ริมฝีปากอิ่มสวยของเธออย่างหนักหน่วงต่อหน้าทุกคน เป็นการประกาศศักดาและแสดงความเป็นเจ้าของในตัว "หุ้นส่วน" ที่แสนร่านร้อนของเขาอย่างเต็มที่“เพื่อ

ดวงตาคมกริบของ ณัฐชนน ยังคงจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเมียรัก แววตาของเขาในยามนี้เปรียบเสมือนก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ดูนิ่งสงบแต่กลับแฝงไปด้วยแรงดันที่มหาศาลจน วิรัญญา รู้สึกหนาวสั่นเข้าไปถึงกระดูกดำ ลมหายใจของเธอติดขัด ผิวที่เคยร้อนผ่าวจากบทสวาทเมื่อคืนบัดนี้กลับเย็นเฉียบ เธอไม่อาจทนทานต่อสายตาที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณได้อีกต่อไป จึงทำได้เพียงหลุบตาลงต่ำ มองดูปลายนิ้วที่สั่นเทาของตัวเองบนตักอย่างคนจนต่อหลักฐาน‘จบสิ้นแล้ววิรัญญาเอ๋ย...’ เสียงร่ำร้องภายในใจของเธอดังระงม เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษประหารที่กำลังเดินขึ้นสู่ลานประหารอย่างเชื่องช้า ความสั่นคลอนในใจทำให้เธอเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวกระแทกหน้าอก เธอก้มหน้านิ่ง ยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะถูกตัดสินจากชายผู้เป็นทั้งสามีและเจ้าชีวิตของเธอ“ช่างมันเถอะ”คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของณัฐชนนนั้นแผ่วเบาแต่กลับดังก้องในความรู้สึกที่ตึงเครียดของวิรัญญา เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ แววตาที่หม่นแสงกลับมาฉายแววความสงสัยครู่หนึ่ง“คะ?” เธอถามซ้ำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง“ไม่ต้องสนใจหรอกว่าพี่รู้ได้ยังไง ปกติวิเป็นคนระมั

บรรยากาศภายในห้องประชุมชั้นห้าของสำนักงานใหญ่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่สัมผัสได้ผ่านมวลอากาศอันหนักอึ้ง แสงไฟนีออนบนเพดานส่องกระทบใบหน้าของคณะกรรมการออกแบบที่นั่งเรียงรายกันอยู่รอบโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาว ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาจดบันทึก แววตาแฝงไปด้วยความหวั่นเกรง เพราะวันนี้ เพิ่มยศ ผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาโครงการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบ ต้องลงมานั่งแท่นประธานในที่ประชุมด้วยตัวเองตามบัญชาสายฟ้าแลบจาก ณัฐชนนเพิ่มยศขยับแว่นสายตาพลางกวาดตามองเอกสารตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือของเขาประสานกันวางบนโต๊ะ แผ่นหลังเหยียดตรง แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นความกังวลที่ฉายชัดอยู่ในร่องรอยบนหน้าผาก สำหรับเพิ่มยศแล้ว ณัฐชนนไม่ใช่แค่เจ้านาย แต่คือยักษ์ปักหลั่นที่กุมโชคชะตาอาชีพของเขาไว้ การที่ประธานใหญ่ตำหนิเรื่องการติดต่อผู้ออกแบบไม่ได้ที่ภูเก็ตนั้นเปรียบเสมือนการคาดโทษกลายๆ ว่าถ้างานนี้พัง เขานั่นแหละที่จะเป็นคนแรกที่ต้องกระเด็นออกจากเก้าอี้"อย่างที่รู้กัน... เรากำลังอยู่ในช่วงพัฒนาแบบของโครงการนี้ ผมไม่อยากให้เราต้องขาดการติดต่อกัน" เพิ่มยศเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังดังก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบกริบ

บรรยากาศภายในห้องอาหารค่ำของคฤหาสน์หลังงามในค่ำคืนนี้กลับดูวังเวงและเยือกเย็นราวกับอยู่ในสุสานหินอ่อน แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลที่เคยทอประกายอบอุ่น บัดนี้กลับดูซีดเซียวและทื่อรั้น ความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่นั้นไม่ได้เป็นความสงบ แต่เป็นความอึดอัดที่เข้มข้นจนแทบจะกลั่นตัวเป็นหยดน้ำ วิรัญญานั่งไหล่ห่อเล็กน้อย เธอใช้ช้อนเขี่ยเมล็ดข้าวในจานไปมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ดวงตาที่เคยเป็นประกายสดใสบัดนี้หม่นแสงและเหม่อลอยไปไกลแสนไกล หัวใจของเธอไม่ได้อยู่ที่โต๊ะอาหาร แต่มันกำลังเต้นระรัวอยู่ในพะวงของความผิดบาปและการหาทางรอดเธอกำลังตกอยู่ในสภาวะที่เรียกว่า "อัมพาตทางอารมณ์" ทุกคำที่เคี้ยวลงไปช่างขมปร่าและกลืนลงคอได้ยากเย็นเหลือเกิน โดยที่เธอไม่ทันสังเกตเลยว่า ณัฐชนน ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะในท่าทางที่นิ่งสงบดุจรูปสลัก กำลังใช้ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องท่วงท่าของเธออยู่เงียบๆ สายตาของเขานั้นลุ่มลึกและอ่านไม่ออก แต่มันเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้แม้แต่แม่บ้านที่ยืนคอยรับใช้อยู่ข้างผนังยังต้องยืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจแผ่วเบาด้วยเกรงว่าเสียงขยับผ้ากันเปื้อนเพียงนิดจะไปทำลายกระแสความตึงเครียดของเจ้านายลง“วิคิดว่าจะไปอยู่คอน

ภายในร้านกาแฟที่ถูกจัดแต่งให้เหมือนป่าจำลองใจกลางเมือง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดสายพันธุ์ดีและเสียงเพลงแจ๊สจังหวะเนิบนาบที่คลอเคล้าเบาๆ ควรจะสร้างความรื่นรมย์ให้แก่ผู้ที่มาเยือนทว่าสำหรับ วิรัญญา ในยามนี้ บรรยากาศรอบกายกลับดูเหมือนกรงขังที่เต็มไปด้วยไอระเหยของความกระวนกระวาย ชาเขียวแก้วโตที่วางอยู่ตรงหน้าเริ่มละลายจนหยดน้ำเกาะพราวรอบแก้ว ไร้ซึ่งการแตะต้องจากเจ้าของที่นั่งหลังตรง แววตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจบัดนี้จ้องเขม็งไปยังประตูทางเข้าร้านอย่างไม่ลดละ ทุกครั้งที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น หัวใจของเธอจะกระตุกวูบและบีบรัดจนรู้สึกเจ็บที่กลางอกนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือถูกยกขึ้นดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า เข็มนาฬิกาที่เคลื่อนไปแต่ละวินาทีเปรียบเสมือนฝีเท้าของมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอ วิรัญญารู้สึกว่าความเงียบสงบในร้านกาแฟแห่งนี้กำลังแผดเผาเธอมากกว่าความอึกทึกในผับเมื่อคืนเสียอีก เพราะที่นี่คือที่ที่เธอใช้ "สะสาง" เรื่องลับๆ มาโดยตลอด แต่ครั้งนี้... คนที่เธอต้องเผชิญหน้าไม่ใช่ชู้รักที่คอยป้อนคำหวาน แต่เป็น เพิ่มยศ ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของสามีเธอที่กุมความลับคอขาดบาดตายเอาไ