All Chapters of ไม่รักก็ไม่ว่าอะไร: Chapter 61 - Chapter 70

หนึ่งเดือนต่อมาขวัญตาก็ไปจัดการเรื่องหย่ากับสามีของเธอจนเรียบร้อย หลังจากหย่ากับไววิทย์ขวัญตาก็หางานทำตามบริษัทต่าง ๆ ซึ่งในวัยเกือบสี่สิบแบบนี้ก็ค่อนข้างหางานยากและเธอเองก็ห่างหายจากการทำงานประจำมาหลายปี ความจริงเธอก็พอมีสมบัติอยู่บ้างแต่ถ้าไม่หาเพิ่มปีเดียวก็น่าจะใช้หมด และของแบรนด์เนมที่เธอสะสมไว้ตอนที่อยู่กับสามีเก่าก็มีค่อนข้างมาก ถ้านำออกมาขายก็น่าจะได้หลายบาทอยู่เหมือนกัน “พี่ต้องเอาอิทกลับมาเป็นของพี่ให้ได้” ตอนนี้ขวัญตารู้แล้วว่าไม่มีใครดีเท่าอิทธิพัทธ์อีกแล้ว ไววิทย์รวยมากก็จริง แต่ขี้หึงขี้หวงพักหลังมานี้เรื่องบนเตียงของเขาเริ่มซาดิสม์และตบตีเธอตลอด ห้ามเธอไม่ให้ออกไปไหนมาไหน เดือนหนึ่งได้เจอหน้าเขาไม่ถึงห้าวัน เพราะเขามีบ้านเล็กบ้านน้อยไว้เกือบทุกที่ที่เขาไปทำงานเธออดทนอยู่กับเขามาหลายปีจนในที่สุดก็ตัดสินใจเดินออกมาได้เสียที เพราะเธอขู่ว่าจะเอาหลักฐานการทำร้ายร่างกายเพื่อฟ้องหย่า ไววิทย์ผู้ที่ไม่อยากเสียเวลากับเรื่องที่เขาคิดว่ามันหยุมหยิมจึงยอมหย่าแต่โดยดีเพราะยังไงเขาก็มีผู้หญิงอยู่ข้างกายอีกหลายคนซึ่งส่วนมากผู้หญิงพวกนั้นก็เด็กกว่าเขาและก็สวยกว่าขวัญตาหลายเ

ลดาวัลย์ไม่ฟังคำพูดของเขาพยายามจะหยัดกายลุกขึ้นแต่ถูกร่างใหญ่นอนคร่อมไว้ “ปล่อยอ้อค่ะ อ้อจะไปอาบน้ำ อ้อไม่อยากคุยกับคนไม่มีเหตุผล” น้ำเสียงนั้นดูจริงจังจนน่ากลัว ลดาวัลย์ไม่ชอบที่เขาชอบใส่อารมณ์กับเธอแบบนี้โดยที่เขาไม่ถามที่มาที่ไปก่อนตัดสิน “ไม่ อาไม่ให้ไป” พอเขาพูดแบบนั้นลดาวัลย์จึงได้แต่นอนนิ่งไม่พูดไม่จากับเขา จนเขาเริ่มหงุดหงิดเอง ลดาวัลย์เหนื่อยใจกับการกระทำของเขา ทำเหมือนหวงเหมือนรักแต่ไม่เคยรัก “ก็อาไม่ชอบให้อ้อไปกับใคร ไม่ชอบให้อ้ออยู่ใกล้ใครโดยเฉพาะผู้ชาย ทำไมอ้อต้องแอบทำลับหลังอาด้วย” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาสื่อว่าเขาเจ็บมากที่เห็นเธอไปกับคนอื่น “ก็อ้อบอกแล้วว่ามันไม่ใช่อย่างที่อาอิทคิดไงคะ” “ถ้าไม่ใช่แล้วมันยังไงอ้อ” “ก็….” ลดาวัลย์กำลังอ้าปากจะพูดแต่เขากลับประกบปากลงทาบทับริมฝีปากเธออย่างเร่าร้อนจนเธอคล้อยตามไปกับเขา มือแกร่งที่ตรึงร่างเธอไว้ปลดปล่อยให้เธอเป็นอิสระ และทำตามเสียงหัวใจของเธอมือเล็กเย็นสอดเข้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาแล้วลูบไล้ไปตามร่างอุ่นของเขาจนขนลุกซู่ไปทั่วร่าง แค่เพียงได้สัมผัสเ

“อือ ชอบความรุนแรงก็ไม่บอกคราวหน้าจะไม่ออมมือแล้วนะ” เขาไม่ได้ตำหนิเธอแต่กลับชอบที่เธอทำรอยต่าง ๆ ไว้ตามร่างกายเขา มันทำให้เขารู้สึกเหมือนมีเจ้าข้าวเจ้าของมาคอยหวงเขาตลอด ว่าจบก็กอดร่างเล็กแน่นขึ้น พรมจูบหนัก ๆ ไปทั่วใบหน้า นี่ขนาดออมมือยังขนาดนี้ถ้าเขาใส่เต็มเหนี่ยวร่างกายเธอจะช้ำแค่ไหน “คุณกรนี้ร้ายกาจจริง ๆ มาแอบจีบน้องสาวเขาโดยไม่บอกได้ไงเนี่ย ยัยปรางก็เหมือนกันชักจะแก่แดดมากขึ้นทุกวัน” “แหม ปรางเขาก็โตแล้วนะคะตัวเองก็ใช่ย่อยตอนเรียนก็มีเมียเหมือนกันเหอะ” อิทธิพัทธ์ได้ยินแค่นั้นจึงหุบยิ้มทันที เขาไม่เถียงและมันก็เป็นความรักที่เขาจดจำมาไม่เคยลืมจนถึงทุกวันนี้ ลดาวัลย์พูดออกมาแล้วก็รู้สึกเจ็บเอง เธอจึงเลือกที่จะไม่พูดต่อ อิทธิพัทธ์ก็ไม่พูอะไรนอนกอดเธอจนถึงเช้าเหมือนเช่นทุกคืนและหลังจากคืนนั้นมันก็ทำให้เขารู้ว่าเขารู้สึกหวงแหนและห่วงเธอมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า จนไม่อยากคิดว่าวันหนึ่งถ้าเธอจากเขาไปแล้วเขาจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไร ตื่นเช้ามาอิทธิพัทธ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าเมื่อคืนขวัญตาส่งข้อความผ่านไลน์มาหาเขาเป็นสิบข้อความ คิ้วเข้มขมวดเ

ลดาวัลย์นอนคิดเกือบทั้งคืนก่อนจะมาหลับเอาตอนใกล้รุ่ง และอิทธิพัทธ์ก็ปลุกเธอขึ้นมาเมคเลิฟเหมือนกับทุกวันที่เขาเคยทำกับเธอในตอนเช้ามืด แต่วันนี้เธอกลับไม่มีอารมณ์ร่วมจนเขาจับพิรุธเธอได้ มีเพียงเขาที่สุขสมเพียงคนเดียว แต่เธอแกล้งทำให้เขารู้ว่าเธอไปถึงปลายทางแล้ว“อ้อ อ้อเป็นอะไรหรือเปล่า”“ไม่ค่ะ อ้อแค่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อยค่ะ สงสัยจะมีประจำเดือน” ความจริงคือมึนหัวเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอเพราะมัวแต่คิดเรื่องของเขากับเมียเก่าต่างหาก“งั้นอาให้ป้าน้อยชงอะไรร้อน ๆ มาให้ดื่มดีมั้ย” อิทธิพัทธ์จุมพิตที่หน้าผากภรรยาแผ่วเบาด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวอ้อก็คงดีขึ้นค่ะ” ยิ่งเขาทำเหมือนรักเธอเท่าไรเธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บมากขึ้นเท่านั้นสัปดาห์ต่อมาลดาวัลย์เฝ้าแต่ครุ่นคิดเรื่องของเขาจนไม่เป็นอันทำงาน“อ้อ วันนี้เงินเดือนออกเย็นนี้เราไปฉลองกันดีมั้ย ตั้งแต่ทำงานมาเรายังไม่เคยเลี้ยงอ้อเลย ชวนคุณอิทกับคุณเมศไปด้วย” ปภารัตคุยกับลดาวัลย์เมื่อนั่งกันอยู่สองคนในช่วงพักกลางวัน วันนี้อิทธิพัทธ์บอกว่าออกไปทำธุระข้างนอกเธอจึงมีเวลามาคุยกับเพื่อนมากหน่อย ใจจริงก็อยากตามไปดูว่าเขามีธุระกับใคร แต่คิดอีกทีก็ไม่อ

“ก็พี่มันไอ้หน้าตัวเมียไง พี่รู้มั้ยว่าตอนนี้ทุกคนในบริษัทรวมถึงที่บ้านใหญ่เขารู้กันหมดแล้วว่าพี่กับอ้อแต่งงานกันเพราะอะไร พี่รู้มั้ยว่าคุณย่าเสียใจมากแค่ไหนที่รู้ว่าพี่ไปหลอกท่าน พี่เคยสำนึกผิดบ้างมั้ย” ปารเมศพูดออกมาด้วยความเสียใจ อิทธิพัทธ์ยืนฟังน้องชายใบหน้าซีดเผือดเขาไม่รู้ว่าที่บ้านใหญ่จะรู้เรื่องนี้“คุณย่า!” อิทธิพัทธ์เอ่ยออกมาเสียงแผ่ว“คุณย่า คุณย่าเป็นอะไรบ้างเมศ” ลดาวัลย์เอ่ยถามปารเมศด้วยความเป็นห่วง“ตอนนี้คุณย่าผิดหวังในตัวพี่อิทมาก ยังไงพี่อิทก็ไปอธิบายกับคุณย่าเองก็แล้วกัน” พูดจบปารเมศก็เดินออกจากตรงนั้นเพราะไม่อยากทะเลาะกับพี่ชายให้เป็นขี้ปากของคนในบริษัท อิทธิพัทธ์มองดูลดาวัลย์ด้วยสายตาที่เป็นห่วงแต่เธอหลบหน้าเขาแล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา และเธอยังไม่อยากพูดอะไรกับเขาตอนนี้ อิทธิพัทธ์จึงเดินทำหน้าหงอยเหงาเข้าห้องไปปารเมศเดินเข้ามาในห้อง ปภารัตเดินไปห้องพยาบาลเพื่อเอาอุปกรณ์มาทำแผลให้เขาที่มีเลือดซิบออกมาตรงมุมปากและเริ่มมีรอยช้ำขึ้นมา ปภารัตก้มทำแผลและละเมียดทายาให้เขาอย่างเบามือ ปารเมศก็เอาแต่จ้องสาวสวยตรงหน้าตาไม่กะพริบ ถ้ารู้ว่าได้รับบาดเจ็บแล้วมีค