All Chapters of ไม่รักก็ไม่ว่าอะไร: Chapter 71 - Chapter 80

ผ่านมาเกือบสองสัปดาห์ลดาวัลย์ยังคงบ่ายเบี่ยงที่จะมีอะไรกันกับเขาและยังขอแยกห้องนอนกับเขาอย่างจริงจังจนเขาไม่กล้าขัดใจ มันทำให้อิทธิพัทธ์รู้สึกเป็นกังวลกลัวว่าลดาวัลย์กำลังตีตัวออกห่างจากเขาและความรู้สึกลึก ๆ กำลังบอกเขาว่าเธอกำลังเตรียมตัวที่จะจากเขาไป มันทำให้เขานอนไม่ค่อยหลับเกือบทุกคืนที่ไม่มีเธออยู่ข้าง ๆ“อ้อ อ้อรู้ตัวบ้างมั้ยว่ากำลังทำตัวห่างเหินอา” อิทธิพัทธ์เอ่ยถามภรรยาขณะที่นอนอยู่บนเตียงแล้วมองดูภรรยาที่เพิ่งก้าวขาออกจากห้องน้ำ“ไม่นะคะ อ้อก็ทำตัวปกติเหมือนที่เคยทำ”“มันจะเหมือนเดิมได้ยังไงล่ะอ้อในเมื่อทุกวันนี้อ้อแทบจะไม่ให้อาเข้าใกล้อ้อเลยด้วยซ้ำ”“แล้วอาอิทละคะ อาอิทยังทำตัวปกติอยู่รึเปล่า อาอิทแน่ใจนะคะว่าไม่มีเรื่องอะไรปิดบังอ้ออยู่”“อาไม่มีแน่นอนอ้อ อาไม่เคยมีเรื่องปิดบังอ้อ” ได้ยินคำโกหกเหล่านั้นออกมาจากปากคนรักเธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บจนบอกไม่ถูก น้ำตาแห่งความน้อยใจเสียใจที่มันอัดอั้นมาหลายสัปดาห์บัดนี้เธอเก็บมันไว้ไม่ไหวจนต้องปล่อยมันออกมาราวกับเขื่อนแตกเธอแค่อยากให้เขายอมรับมันออกมาตรง ๆ เธอไม่อยากให้เขาคอยโกหกเธออยู่แบบนี้ อิทธิพัทธ์เห็นดังนั้นก็ตกใจมาก เขาไม่เข้าใจว่า

ตื่นเช้ามาลดาวัลย์ก็ไม่ยอมออกมาจากห้องจนอิทธิพัทธ์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก๊อก ก๊อก ก๊อก“อ้อไปทำงานมั้ยอาอาบน้ำเสร็จแล้วนะ”“อาอิทไปก่อนเลยค่ะวันนี้อ้อขอลางานนะคะ อ้อรู้สึกปวดหัวมากเลยค่ะ”“อ้อ เปิดประตูให้อาเข้าไปหน่อย” ลดาวัลย์จึงเดินงัวเงียมาเปิดประตูให้เขา อิทธิพัทธ์เห็นหน้าตาเธอแล้วก็ตกใจ หน้าตาบวมไปหมด ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง อิทธิพัทธ์จึงเอาหลังมืออังที่หน้าผากของเธอตัวรุม ๆ เขาจึงพยุงเธอกลับไปนอนที่เตียงแล้วดึงร่างบางเข้ามาทั้งกอดทั้งหอม หลายวันมากแล้วที่เขาไม่ได้กอดร่างนุ่มนิ่มของเธอมันทำให้เขาคิดถึงเธอจนแทบจะขาดใจ ลดาวัลย์ก็ปล่อยให้เขากอดแต่โดยดีเพราะเธอก็อยากกอดเขาเป็นครั้งสุดท้ายเหมือนกัน“อ้อจ๋า อาคิดถึงอ้อ” อิทธิพัทธ์เชยคางเธอขึ้นมาแล้วจูบที่ริมฝีปากของเธอแผ่วเบาก่อนจะบดขยี้หนักหน่วงขึ้นให้สมกับที่เขาทรมานเพราะคิดถึงเธอ ลดาวัลย์รู้สึกสยิวไปทั่วร่างจนเกือบจะพ่ายแพ้ต่อสัมผัสเร่าร้อนของเขาที่เธอเคยคลั่งไคล้จนถอนตัวไม่ขึ้นแต่เธอต้องหักห้ามใจเอาไว้ก่อน“อาอิทคะ พอก่อนค่ะ” ลดาวัลย์เอ่ยประท้วงเขาเสียงหอบหนักก่อนที่ทุกอย่างจะเกินเลยไปมากกว่านี้ อิทธิพัทธ์จึงถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขา

อิทธิพัทธ์อดนอนมาหลายคืนจนขอบตาดำเป็นหมีแพนด้า มาทำงานด้วยใบหน้าที่หมองหม่น “พี่อิทอย่าหักโหมมากนะครับ พักผ่อนบ้างก็ดี แล้วนี่อ้อไปไหนผมไม่เจอหลายวันละ” “กลับบ้าน” “อ้าว ทำไมไม่รอพี่อิทล่ะ” อิทธิพัทธ์ได้แต่คิ้วขมวดแล้วส่ายหน้าให้น้องชาย วันนี้ปรางทิพย์มาหาทินกรเธอจึงแวะมาก่อกวนพี่ชายทั้งสอง “พี่กรคะ พี่อิทอยู่มั้ยคะ” ปรางทิพย์ถามแฟนหนุ่มแล้วทำเสียงกระซิบกระซาบ ทินกรจึงทำมือให้เธอรู้ว่าพี่ชายอยู่ในนี้ทั้งสองคน “สวัสดีค่าพี่อิทพี่เมศ” ปรางทิพย์เปิดประตูเข้ามาแล้วส่งเสียงเจื้อยแจ้ว “แหม มาหาผู้ชายแล้วทำหน้าระรื่นมาเชียวน้า” ปารเมศเอ่ยแซวน้องสาวพอทุกคนรู้ว่าปรางทิพย์คบกับทินกรก็ไม่มีใครคัดค้านอะไร “แน่นอนสิคะ ใครจะไปทำหน้าดำหน้าแดงเหมือนพี่อิทล่ะ” น้องสาวเอ่ยแซวแต่พี่ชายเครียดจริง “พี่อิทเป็นไรอะ ไมหน้าบึ้งจัง วันนี้ขอยืมตัวพี่อ้อไปทานข้าวด้วยกันสักวันจะได้ปะ นะ นะ พี่อิทน้า” “ไปรับเองสิอยู่ราชบุรีนู่น” อิทธิพัทธ์พูดออกมาเสียงเข้ม พอภรรยาไม่อยู่ด้วยไม่ใช่แค่อารมณ์ขุ่นมัว

วันต่อมาลดาวัลย์ตื่นมาตอนเช้าเพื่อมาทำกับข้าวช่วยธันยารัตน์แต่พอได้กลิ่นอาหารก็รู้สึกคลื่นไส้ “อ้วก อ้วก” ลดาวัลย์รีบวิ่งไปห้องน้ำทันที ธันยารัตน์จึงเดินตามไปลูบหลังให้หลานสาว “อ้อไม่สบายเหรอ” เธอล้างปากให้เรียบร้อยก่อนจะตอบ “อ้อ รู้สึกมึนหัวและเพลียมาหลายวันแล้วค่ะ คงเป็นเพราะอ้อเครียดมากเกินไป” ทีแรกกินยาแล้วนอนพักผ่อนก็คิดว่าจะหายแต่มาวันนี้กลับคลื่นไส้หนักกว่าเดิม “มีเรื่องให้เครียดเหรอ แล้วทำไมพี่อิทไม่มาด้วย” ธันยารัตน์ลูบผมหลานสาวถึงทั้งคู่จะไม่ใช่คู่รักกันจริง ๆ แต่อิทธิพัทธ์ก็ไม่เคยปล่อยให้ลดาวัลย์เดินทางเพียงคนเดียว แค่คำถามของธันยารัตน์ที่ถามออกมาแค่นั้นมันก็ทำให้น้ำตาของลดาวัลย์ไหลอาบแก้มลงมาอีก “อ้อทะเลาะกันกับพี่อิทใช่มั้ย วันก่อนพี่อิทโทร. เข้าเครื่องพี่รุจเพื่อจะขอคุยกับอ้อ” ธันยารัตน์จ้องหน้าหลานสาว ลดาวัลย์ไม่ตอบแต่เข้าไปกอดอาสาวแทน “ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร เอาไว้ให้อาการดีขึ้นเมื่อไรค่อยเล่าให้อาฟังนะ” ลดาวัลย์ได้แต่พยักหน้า “มียากินมั้ย”

“จะทำหรือไม่ทำ ถ้าไม่ทำก็ลาออกไป!” อิทธิพัทธ์ตวาดเธอเสียงดังลั่นสำนักงาน จนทุกคนได้ยินเสียงต่างก็ตกใจว่าใครเป็นอะไรจึงลุกฮือขึ้นมาดู ทินกรอยู่ข้าง ๆ ก็เพิ่งเห็นเขาโกรธมากขนาดนี้ ที่ผ่านมาเขาไม่อยากจะต่อว่าข้ามดาวแรง ๆ เพราะเห็นแก่ลดาวัลย์ แต่ยิ่งเขาเงียบมากเท่าไรข้ามดาวก็ยิ่งได้ใจ คราวนี้เขาจึงไม่อยากทนอีกต่อไป“แล้วต่อไปนี้ห้ามให้ผมได้ยินว่าอ้อไม่ใช่เมียผมอีก ถ้าผมได้ยินใครพูดผมจะไล่มันออกให้หมด”ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็ยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตากับเจ้านายหนุ่ม วันนี้เขาประกาศให้ทุกคนรู้แล้วว่าลดาวัลย์เป็นภรรยาของเขา พอให้หลังอิทธิพัทธ์ ข้ามดาวก็ได้แต่ยืนหน้าหงอยไม่กล้าหือกับเขาอีก ทำงานกับเขามาหลายปีก็เพิ่งเห็นสายตาเกรี้ยวกราดมากก็วันนี้ ตอนนี้เธอไม่อยากตกงานตอนแก่ งานดีเงินดีตอนนี้ใครจะไม่เอา ความจริงข้ามดาวรู้ว่างานตัวเองไม่ได้หนักมาก แต่ด้วยนิสัยที่กลัวคนอื่นได้ดีกว่าจึงต้องทำตัวข่มคนอื่นไว้ก่อนอิทธิพัทธ์เดินเข้าห้องทำงานของตัวเองไปโดยไม่สนใจสายตาใครตอนนี้ใครอยากจะลาออกเขาพร้อมจะเซ็นอนุมัติให้ได้ทุกคน จากนั้นกดเบอร์โต๊ะเรียกน้องชายให้เข้ามาพบปารเมศเข้ามาในห้องแล้ว เขาจึงกล่าว “ฉันจะไปรา