Sefer Bey, Eşiniz Sizden Boşanmayı Çok İstedi의 모든 챕터: 챕터 251 - 챕터 260

Can yanına gitti. "Ece!" diye seslendi.Ece başını salladı: "Geldin mi?"Can yanına oturup onunla birlikte puzzle parçalarını birleştirmeye başladı, bir yandan da konuştu: "Az önce annemle sinemaya gittik, orada senin anneni de gördüm."Ece bütün dikkatini puzzle'a vermişti ama bunu duyar duymaz başını hızla kaldırdı."Annemi mi gördün? Nerede gördün?""Sinemada."Ece küçük dudaklarını büktü: "Nasıl olur? Annem şu an çok meşgul, sinemaya gitmeye hiç vakit bulamaz ki. Kesin yanlış gördün."Can sinirlendi: "Yanlış görmedim bir kere, o kişi kesinlikle senin annen!""Yalan söylüyorsun." Ece zerre kadar inanmıyordu.Dün akşam da bu sabah da annesini aramıştı ama annesi telefonunu açmaya bile vakit bulamamıştı. Sinemaya gitmeye nasıl vakit bulabilirdi ki?"Yalan söylemiyorum," dedi Can, kızın kendisinden şüphelenmesine içerleyerek anlatmaya devam etti: "Üstelik annen tek başına değildi, yanında başka bir çocuk daha vardı. O çocuk seninle hemen hemen aynı boydaydı ve acayip tatlıydı!"Az önce

Bu durumu zaten öğrenmişlerdi.Şimdi Sevgi'den dinleyince Nesrin yine de çok neşelendi.Ancak Lale kitabına odaklanmaya devam etti, yüzünde en ufak bir tepki yoktu.Sema da aynı şekildeydi.Sanki Güzin artık onların ilgisini çekmiyormuş gibiydi.Sema, Sevgi'nin konuşmaya devam etmek istediğini görünce sakin bir sesle söze girdi: "Sevgi, kuzenin hâlâ ders çalışıyor. Sesini çıkarıp onu rahatsız etme.""A, tamam..."Sevgi, Lale'nin bu kadar ciddiyetle çalıştığını görünce konuştu: "Özel öğretmen sabah gelmişti, değil mi? Saat öğleden sonra beşi geçti ama kuzenim hâlâ ders çalışıyor. Ben bakarken bile yoruluyorum, kuzenim yorulmuyor mu?"Nesrin konuştu: "Yorulmak elbette yoruluyordur ama senin kuzenin büyük işler yapacak biri. Sana her zaman kuzeninden örnek alıp ders çıkarmanı söylüyorum ama sen hiç dinlemiyorsun."Ardından gülümseyerek şefkatle ekledi: "Ama Lale, çok çalışsan da arada bir dinlenmen gerekiyor. Önce yanıma gelip biraz bir şeyler yesen?"Lale başını kaldırmadan yanıtladı: "G

"Baran?"Sefer, Kutay ve diğerleri onun aniden ayağa fırladığını görünce şaşırdılar.Yüzündeki tuhaf ifadeyi fark ederek sordular: "Bir sorun mu var?"Baran kendine geldi, bakışları Sefer ile Lale'nin üzerinde kısa bir an gezindikten sonra başını hafifçe salladı: "Yok bir şey."Ardından yerine oturdu.Sevgi hemen atıldı: "Baran Ağabey, ben..."Baran onu duymazlıktan gelerek başını yana çevirdi ve oradaki Damla'ya şefkatle seslendi: "Damla, susadın mı? Su ister misin?"Damla: "Olur."Damla koşarak gelip Baran'ın tuttuğu bardaktan iki yudum su içtikten sonra yeniden Ece'nin yanına gitti.Az önce Ece'nin kendisine getirdiği küçük oyuncağı konuşuyorlardı.Suyu içip Ece'nin yanına döndükten sonra Damla, elindeki figürlerden birini Ece'ye uzattı: "Bunu yılbaşı tatilinde sinemaya gittiğimizde almıştım, sana hediye."Ece çok beğendi, sevinçle aldı: "Sen de mi yılbaşı tatilinde sinemaya gitmiştin?""Evet, dayımla teyzem götürmüştü," dedi Damla neşeyle: "Filmden sonra oyun oynamaya da gittik; te

Güzin tam bunları düşünürken Baran onun arabasını fark edip kendisine doğru yürümeye başladı.Güzin camı yavaşça indirdi: "Baran Bey."Baran: "Günaydın."Güzin başıyla selam verdi: "Günaydın. Bir şey mi vardı, Baran Bey?"Aslında Baran'ın buraya gelmek için belirli bir nedeni yoktu.Aklına yalnızca iki gün önceki akşam yaptığı tahmin gelmişti...Şöyle dedi: "Geçen cumartesi akşamı restoranın önünde seni, Emre Bey'i ve Profesör İrfan'ı gördüm."Güzin bu konuyu neden aniden açtığını anlayamadan Baran devam etti: "Sen de Profesör İrfan'ın öğrencisisin, değil mi?"Güzin donakaldı, kaşlarını çatarak ona baktı: "Sen..."Baran onun bu tepkisinden aradığı cevabı çoktan almıştı."Demek Mürekkep Grup'un bu iki projesini de senin ekibin geliştirdi?"Güzin dudaklarını sıktı: "Sen ne...""Son bir soru," dedi Baran. "Mürekkep Grup'un kullandığı cuap programlama dili de senin elinden çıktı, değil mi?"Her ne kadar programlama dillerinden pek anlamasa da ailesinin işleri bu alanla da bağlantılıydı. cu

Ancak Rıza ve yanındakiler çoktan dönüp üst kata çıkmışlardı; bu yüzden araçtan yeni inen Emre'yi fark etmediler.Emre bakışlarını çekerek vakit kaybetmeden Turgut Bey'i selamlamaya gitti.Turgut Bey'le kısa bir hâl hatır sohbeti yaptıktan sonra grup tam üst kata çıkacaktı ki Sefer de geldi.Sefer arabadan indiği an Turgut Bey onu görüp sevinçle seslendi: "Sefer Bey!"Sefer, Güzin ile Emre'yi görünce yüz ifadesini hiç bozmadı; kendisine doğru yürüyen Turgut Bey'in elini hafif bir tebessümle sıktı: "Turgut Bey, başkente ne zaman geldiniz?""Daha yeni geldim," dedi Turgut Bey gülerek: "Geçenlerde müsait bir zamanda birlikte yemek yiyelim demiştiniz; acaba Sefer Bey ne zaman müsait olursunuz? Kısmet bugüneyse, bu akşam..."Sefer: "Bugün programım oldukça yoğun, birkaç gün sonra olsun.""Tamamdır, birkaç gün sonra da olur."Sefer ile Turgut Bey'in sohbetini izleyen Emre dudak bükerek alçak sesle mırıldandı: "Sadece yarım aydır kafamız rahattı, yine bunlarla karşılaşacağımız hiç aklıma gelm