Semua Bab Remarried: Carrying the Tycoon's Child: Bab 11 - Bab 19

MAHIGIT isang oras nang nagmamaneho si Clara kaya pakiramdam niya ay bibigay na ang katawan sa pagod. Pero nang makita ang kaibigang si Janice na naghihintay sa labas ng apartment building nito ay gumaan ang pakiramdam niya.Nakasandal ito sa gate habang nakahalukipkip at nang makita ang sasakyan niya ay agad tumayo nang maayos, may ngiti sa labi. “Finally!” masayang sambit ni Janice.Hindi pa man nakabababa si Clara ay dali-dali na siyang hinila palabas para yakapin. Matapos ay hinawakan ang magkabila niyang pisngi, pinakatitigan nang mabuti ang kanyang mukha. "Anong ginawa sa'yo ni Ethan?""Wala," pagsisinungaling niya, nais iiwas ang mukha."Anong wala? Kitang-kita na galing ka sa iyak.""Alam mo naman na mababaw lang ang luha ko." Hinawakan pa ni Clara ang kamay ng kaibigan.Bumuntong-hininga na lamang si Janice at pagkatapos ay marahang hinila ang kaibigan papasok sa apartment na pagmamay-ari niya. Sampung unit lahat ang pinapaupahan at iyon na rin ang source of income.Naupo sil

NAGISING si Clara na masakit ang ulo pati na rin ang katawan. Sobrang sama ng pakiramdam niya, sa puntong hindi na halos siya makabangon sa kama.Dumadaing siya sa sakit at hindi na makadilat ng mata, tapos nauuhaw pa siya. Tuyong-tuyo ang lalamunan niya pero dahil sa kondisyon ay kagat-labi na lang niyang tiniis ang lahat.Dahan-dahan siyang humakbang palabas ng silid, pakapa-kapa sa pader habang naglalakad patungo sa kusina."Good afternoon!" masiglang bati ni Janice.Minulat lang niya ang isang mata at nakita itong nagluluto."Ayos ka lang ba?" tatawa-tawang tanong ni Janice. "Para kang zombie.""Kagatin—" Natigilan siya nang wala man lang lumabas na boses. Malat na malat siya."May sinasabi ka?" tanong ni Janice sabay lapit. Sumenyas naman itong nauuhaw kaya binigyan niya ng tubig. "Nagugutom ka na ba? Malapit na 'yung niluluto ko."Umiling-iling si Clara, matapos makainom ay tumikhim siya baka sakaling bumalik na ang kanyang boses. "M-Masakit ang ulo ko," pabulong niyang sabi, ma

KUMUYOM ang magkabilang kamay ni Ethan, ang galit na nararamdaman ay mas lalo pang tumindi. Muntik na siyang mapaniwala sa sinasabi ni Clara pero alam niyang walang ibang sisira sa kanilang dalawa ni Mina kundi ito lang na may malalim na galit sa kanila."Sa tingin mo talaga, maniniwala ako?"Napabuga ng hangin si Clara, binawi niya ang kamay na hawak ng kaibigan saka binuksan ang gate para ibigay ang cellphone. "Ikaw na ang tumingin, tutal at wala ka naman tiwala sa'kin."Pahablot na kinuha ni Ethan ang cellphone nito at tiningnan ang gallery, social media at kung anong apps na posibleng pagtaguan nito ng videos at pictures nilang dalawa ni Mina.Habang abala ito ay nakatingin lang si Clara, nakabantay sa ekspresyon nito at nang makitang dismayado ay nagsalita siya. "Ano, may nakita ka ba? Kung wala, akin ng phone."Atubiling binalik ni Ethan ang phone ngunit bakas sa mukha ang kalituhan. Tiyak niyang hindi magsisinungaling sa kanya si Mina."Hindi ka man lang ba magso-sorry?" sabat

KINAUMAGAHAN, sa kabila ng naranasang pagod ay maayos naman na nakapagpahinga si Ethan. Nakatulog siya nang mahimbing at sobrang relax ng katawan.Bumangon agad siya para makapagsipilyo at hilamos. Matapos ay nagpalit ng sportswear para magjogging saglit sa labas. Inikot niya ang buong subdivision saka siya bumalik para mag-almusal.Hindi na siya nag-abala pang bumalik sa kwarto at dumiretso na sa dining area kung saan ay naabutan niyang nag-aalmusal si Mina at Nathan.Lumapit siya para batiin ang mga ito. Hinawakan niya ang buhok ng bata, bahagyang ginulo sabay bati, "Good morning," aniya habang nakatingin kay Mina.Nag-angat ito ng tingin pero agad rin binalik ang atensyon sa pagkain na para bang hindi siya nakita. Napabuntong-hininga na lamang siya, pinalampas ang hindi nito pamamansin at mamaya na lamang kakausapin nang masinsinan kapag wala na ang bata.Naupo na siya at kumain, tahimik na nakikiramdam ngunit hanggang sa matapos silang kumain ay hindi man lang siya binigyang atens

KINABUKASAN, pagdating sa ospital ay inilapag ni Clara ang bag at ilang gamit saka siya pumunta sa HR office. Hindi muna siya pumasok o kumatok, sinisilip-silip ang loob at nang mapansin na may tao na ay saka binuksan ang pinto."Good morning, Nurse Clara. Maupo ka," bati ng HR Manager, may munting ngiti sa labi."Good morning din po," aniya saka naupo sa tapat ng mesa.Kinuha ng HR Manager ang resignation letter na ipinasa niya noong nakaraan. Matapos, ang maaliwalas nitong mukha ay bigla na lamang sumeryoso—ipinatong ang magkabilang braso sa table saka pinagsalikop ang parehong kamay. "For formality, gusto ko lang malaman kung bakit gusto mong mag-resign?"Huminga muna nang malalim si Clara bago sumagot, "Lumipat po kasi ako ng tirahan. Two hours commute kaya mahirap bumiyahe araw-araw ng gano'n katagal." Saka siya napalunok ng laway, dahil ang babaw ng dahilan niya kung pwede naman siya gumawa ng paraan para mapadali.Mabuti na lamang at hindi na ito nagtanong pa, tumango na lamang