Chapter 3

Nawala na ang mga sumusunod sa amin.

‎Hindi ko alam kung bakit ako sumama sa kanya.

‎Hindi ko rin alam kung bakit hindi ako makatanggi.

‎Basta ang alam ko lang—

‎nakasunod ako kay Craig El Greco sa loob ng itim na sasakyan niya, habang ang buong mundo ko ay unti-unting nagiging mas magulo.

‎Tahimik ang biyahe.

‎Nakatingin siya sa labas ng bintana.

‎At ako sa kabila ng nangyari, pilit inaayos ang paghinga ko.

‎“Relax,” bigla niyang sabi.

‎Napalingon ako.

‎“Hindi naman kita kakainin.”

‎Hindi ko napigilang mapakunot ng noo.

‎“Hindi ako kinakabahan,” sagot ko agad.

‎Tumango siya, pero may bahagyang ngiti sa labi niya.

‎“Liar.”

‎Napahinto ako.

‎Parang… tama siya.

‎Pero hindi ko aaminin.

‎Pagdating namin sa isang high-rise building, halos hindi ako makapaniwala.

‎El Greco Holdings Tower.

‎Lahat ng tao sa lobby ay yumuyuko habang dumadaan siya.

‎At ako—

‎parang hindi kabilang.

‎“Stay close,” sabi niya.

‎“Ano?”

‎Hindi siya lumingon.

‎“Stay. Close.”

‎Iyon lang.

‎At bago pa ako makareklamo—

‎hinawakan niya ang kamay ko.

‎Na parang natural lang.

‎Parang hindi niya iniisip na nakakagulat iyon.

‎Nanlaki ang mata ko.

‎“Craig—”

‎“Don’t get lost,” putol niya.

‎Pero hindi niya binitawan.

‎At doon nagsimula ang problema.

‎Habang naglalakad kami sa loob ng building, ramdam ko ang tingin ng lahat.

‎Mga babae, at lalaki, mga executive.

‎Lahat nakatingin sa kamay naming magkahawak.

‎May bulungan.

‎May tanong.

‎May inggit.

‎At ako—

‎hindi alam kung bakit hindi ko inaalis ang kamay ko.

‎“Sir Craig,” isang babae ang lumapit, naka-formal suit, maganda at matalim ang tingin.

‎“Your meeting is ready.”

‎Tumango si Craig.

‎Pero hindi niya ako binitawan.

‎“Cancel it,” bigla niyang sabi.

‎Nanlaki ang mata ng babae.

‎“Sir?”

‎“Reschedule,” malamig niyang dagdag.

‎“Right now, I’m busy.”

‎Busy?

‎Ako.

‎Hindi ko na alam kung anong mararamdaman ko.

‎Sa loob ng elevator, kami lang dalawa.

‎Tahimik.

‎Masyadong tahimik.

‎Ramdam ko ang lamig ng glass walls, pero mas ramdam ko ang init ng kamay niya sa kamay ko.

‎Hindi pa rin niya ako binitawan.

‎“Hindi niyo pa rin ba ako pwedeng bitawan?” mahina kong tanong.

‎“Bakit?” sagot niya agad.

‎Napatigil ako.

‎“Sanay ka bang may humahawak sa’yo?”

‎Nanlaki ang mata ko.

‎“Ano?”

‎Lumingon siya sa akin.

‎At sa unang pagkakataon—

‎may kakaibang lambot sa tingin niya.

‎“Hindi mo kailangang matakot dito,” sabi niya.

‎Napasinghap ako.

‎“Hindi ako natatakot.”

‎“Good,” bulong niya.

‎Pero mas lumapit siya.

‎Masyadong malapit.

‎Ramdam ko ang hininga niya.

‎“At ayokong matakot ka… sa akin.”

‎Tumigil ang mundo ko.

‎Biglang tumunog ang elevator—malapit na kami sa floor niya.

‎Pero hindi pa rin siya bumibitaw.

‎Sa halip—

‎hinila niya ako palapit sa kanya.

‎Nanigas ako.

‎“Craig…” mahina kong tawag.

‎Pero hindi siya sumagot agad.

‎Sa halip, inabot niya ang isang hibla ng buhok ko na nalaglag sa mukha ko.

‎Dahan-dahan niya itong inayos.

‎Parang…

‎parang sobrang normal lang ng ginagawa niya.

‎Pero para sa akin—

‎hindi.

‎“Ang gulo mo,” mahinang sabi niya.

‎Napatingin ako sa kanya.

‎“Ano?”

‎Pero ngumiti siya.

‎Sa totoo lang—

‎unang beses ko siyang nakitang ngumiti na hindi malamig.

‎“Good,” dagdag niya.

‎“Mas totoo ka kapag magulo ka.”

‎Tumigil ang puso ko.

‎Hindi ako makapagsalita.

‎Hindi ako makagalaw.

‎At bago pa bumukas ang elevator—

‎dahan-dahan niyang binitawan ang kamay ko.

‎Pero bago iyon tuluyang mawala—

‎pinisil niya ito nang bahagya.

‎Parang ayaw niyang pakawalan.

‎Bumukas ang elevator.

‎Agad bumalik ang malamig niyang aura.

‎Parang walang nangyari.

‎Parang hindi niya ako hinawakan kanina.

‎“Come,” sabi niya.

‎Pero ako—

‎hindi pa rin makaget over.

‎Dahil kahit nakalayo siya ng konti—

‎ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya.

‎At ang isang bagay na hindi ko maipaliwanag—

‎parang ayaw ko rin pala siyang bumitaw.

Pagkabukas ng elevator, akala ko babalik na sa normal ang lahat.

‎Pero hindi.

‎Dahil hindi pa rin maalis sa isip ko ang kamay niyang humawak sa akin kanina.

‎At mas lalo na ang tingin niya.

‎“Follow me,” malamig niyang sabi.

‎Sumunod ako.

‎Tahimik ang hallway papunta sa kanyang office.

‎Malawak. Mamahalin. Nakaka-intimidate.

‎Pagpasok namin, sarado agad ang pinto.

‎CLICK.

‎Napahinto ako.

‎Kami lang dalawa.

‎Dito sa loob.

‎“Um… anong gagawin ko?” tanong ko, pilit normal ang boses.

‎Hindi siya agad sumagot.

‎Tinanggal niya ang coat niya, saka marahang isinabit.

‎Pagkatapos, lumingon siya sa akin.

‎At doon—

‎bumalik ang bigat ng tingin niya.

‎“Sit.”

‎Isang salita lang.

‎Pero parang utos na hindi mo kayang suwayin.

‎Umupo ako sa sofa.

‎Hindi pa rin siya lumalapit.

‎Pinagmamasdan niya lang ako.

‎Parang may iniisip.

‎Parang may kinakalaban sa loob niya.

‎“Mariel,” bigla niyang tawag.

‎Napatigil ako.

‎Unang beses na hindi niya sinabi ang pangalan ko na malamig.

‎May… ibang tono.

‎“Bakit?” mahina kong sagot.

‎Lumapit siya.

‎Isang hakbang.

‎Hanggang sa nasa harap ko na siya.

‎Masyadong malapit.

‎Masyadong nakakakaba.

‎“Do you trust me?” tanong niya.

‎Napatigil ako.

‎“Ano?”

‎“Simple lang ang tanong.”

‎Natahimik ako sa sinabi niya.

‎Hindi ko alam ang isasagot.

‎“Hindi pa kita ganun kakilala,” sagot ko sa kanya.

‎Tumango siya.

‎Parang inaasahan niya iyon.

‎Pero hindi siya umatras.

‎Sa halip—

‎umupo siya sa mesa sa harap ko, nakaharap sa akin.

‎“Good,” sabi niya.

‎Napakunot noo ako.

‎“Good?”

‎“Hindi ka madaling magtiwala,” dagdag niya.

‎“Mas ligtas ka.”

‎Napatingin ako sa kanya.

‎“Ligtas?” ulit ko.

‎Tumigil siya.

‎Saglit.

‎Tapos—

‎bigla siyang tumingin diretso sa mga mata ko.

‎At sa pagkakataong iyon—

‎parang humina ang mundo.

‎“Hindi ka ligtas sa labas ng lugar na ‘to,” mahina niyang sabi.

‎Nanlamig ako.

‎“May nagtatangkang saktan ka.”

‎“Ano—?”

‎Bago ko pa matapos—

‎bigla niyang hinawakan ang kamay ko ulit.

‎Mas mahigpit.

‎Mas totoo.

‎“Pero hindi ko hahayaang mangyari ‘yon.”

‎Ramdam ko ang tibok ng puso ko.

‎“Bakit niyo ako pinoprotektahan?” bulong ko sa kanya.

‎Sandaling katahimikan.

‎Tapos—

‎lumapit siya.

‎Unti-unti.

‎Hanggang sa halos wala nang pagitan ng mukha namin.

‎Huminto ako sa paghinga.

‎“Dahil…” mahina niyang sabi,

‎“…ikaw ang unang taong hindi ko kayang i-ignore.”

‎Tumigil ang mundo ko.

‎Mas lumapit pa siya.

‎Ramdam ko na ang init ng hininga niya.

‎“Craig…” bulong ko, hindi ko alam kung babala o tawag.

‎Hindi siya umatras.

‎Sa halip—

‎hinaplos niya ang pisngi ko gamit ang hinlalaki niya.

‎Marahan.

‎Parang takot masira ako.

‎At doon—

‎nang tuluyan niyang inilapit ang mukha niya—

‎napapikit ako.

‎Halos magkadikit na ang labi namin.

‎Isang hininga na lang.

‎Isang sandali na lang.

‎Pero—

‎biglang tumunog ang phone niya.

‎RING. RING. RING.

‎Napatigil siya sa ginagawa niya.

‎Nanigas.

‎Dahan-dahan siyang umatras.

‎Pero ang kamay niya sa pisngi ko—

‎hindi agad bumitaw.

‎Nagkatinginan pa rin kami.

‎Parehong hingal.

‎Parehong hindi makapaniwala.

‎“Fuck…” mahina niyang bulong.

‎Tapos binitawan niya ako.

‎Sinagot niya ang tawag.

‎Malamig na ulit ang boses niya.

‎Pero ako—

‎nakaupo pa rin.

‎Hindi makagalaw.

‎Dahil sa loob ng ilang segundo—

‎hindi na ako si Mariel na assistant.

‎At siya…

‎hindi na lang basta CEO.

‎

‎

‎