Chapter 2

Nanlamig ako sa sinabi niya.

‎“Dela Cruz.”

‎Isang pangalan lang… pero para bang may binuksan siyang pinto sa nakaraan na hindi ko alam na umiiral.

‎“Anong kinalaman ng pamilya ko sa’yo?” mahina kong tanong.

‎Hindi agad sumagot si Craig.

‎Sa halip, tinitigan niya ako—matagal.

‎Parang sinusukat kung hanggang saan ang kaya kong tiisin.

‎“More than you think,” malamig niyang sagot.

‎Napaatras ako ng kaunti.

‎Pero hindi niya ako pinakawalan sa paningin niya.

‎Sa halip, mas lumapit pa siya.

‎“Your last name…” mahinang sabi niya,

‎“is not just a name in my world.”

‎Tumibok nang mabilis ang dibdib ko.

‎Hindi ko maintindihan.

‎“Hindi ko alam ang sinasabi niyo,” sagot ko sa kanya, nanginginig na ang boses ko kahit pilit ko itong pinatatatag.

‎Saglit siyang natahimik.

‎Pagkatapos—

‎tumalikod siya.

‎Parang biglang isinara ang emosyon niya.

‎“Then you will,” sabi niya.

‎Naglakad siya papalayo.

‎Pero bago pa siya tuluyang makalayo—

‎“Craig…” tawag ko sa kanya, hindi ko alam kung bakit.

‎Huminto siya.

‎Hindi lumingon.

‎“Hindi ito trabaho lang,” mahina kong tanong.

‎Tahimik lang siya.

‎Hanggang sa dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

‎At sa unang pagkakataon—

‎may nakita akong kakaiba sa mga mata niya.

‎Hindi lamig.

‎Kundi… mabigat.

‎“Wala sa mundo ko ang ‘trabaho lang,’ Mariel.”

‎Napasinghap ako sa pagkakabanggit niya ng pangalan ko.

‎Parang… matagal na niya akong kilala.

‎“From now on,” dagdag niya,

‎“you’re under my watch.”

‎SA KABILANG PANIG…

‎Sa madilim na sulok ng ballroom, si Trixie Beltrán ay nakatitig sa amin.

‎Mahigpit ang hawak niya sa kanyang wine glass.

‎CRACK.

‎Bumiyak ang salamin sa kamay niya.

‎“Mariel Dela Cruz…” bulong niya, nanginginig sa galit.

‎“Hindi ka dapat nandito.”

‎Isang lalaki ang lumapit sa kanya.

‎“Ma’am, should we proceed with the plan?”

‎Ngumiti si Trixie.

‎Pero hindi iyon ngiting mabait.

‎Kundi ngiting may kasamang pagwasak.

‎“Yes,” malamig niyang sagot.

‎“And make sure…”

‎tumingin siya sa direksyon kung saan kami umalis ni Craig,

‎“…she doesn’t last long in his world.”

‎Hindi pa rin ako makagalaw sa hallway.

‎May parte sa akin na gustong tumakbo.

‎Pero may mas malakas na parte—

‎na hindi maipaliwanag kung bakit…

‎na parang gustong malaman ang totoo.

‎Biglang bumukas ang phone ko.

‎Unknown number.

‎Message:

‎“Dela Cruz blood always pays its debt.”

‎Nanlamig ako.

‎Hindi ko alam kung sino ang nagpadala.

‎Pero isa lang ang sigurado ko—

‎Hindi lang si Craig El Greco ang magpapabago ng buhay ko.

‎Kundi ang nakaraan ko… na unti-unting bumabalik.

‎At sa dulo ng hallway—

‎naroon siya.

‎Nakatingin muli sa akin.

‎Si Craig.

‎Malamig.

‎Tahimik.

‎Pero sa pagkakataong ito…

‎parang mas delikado siya kaysa kanina.

‎“Let’s go,” sabi niya.

‎At sa unang pagkakataon—

‎sumunod ako.

Hindi ako agad nakagalaw habang sumusunod kay Craig.

‎Ang bawat hakbang ko sa hallway ay parang mas mabigat kaysa sa nauna—parang may nakadikit na anino sa likod ko, humihila pabalik sa akin sa kung saan ako galing… kahit hindi ko alam kung saan iyon.

‎Tahimik si Craig habang naglalakad.

‎Hindi siya lumilingon.

‎Pero ramdam ko—alam niyang nanginginig ako.

‎“Where are you taking me?” mahina kong tanong.

‎Huminto siya.

‎Isang saglit lang.

‎“Somewhere safe,” malamig niyang sagot.

‎Napatawa ako nang mahina, kahit wala namang nakakatawa.

‎“Safe?” ulit ko. “Sa dami ng nagbabanta sa’kin, may safe pa ba?”

‎Doon siya humarap.

‎At sa unang pagkakataon mula kanina—hindi galit ang nasa mukha niya.

‎Kundi pagod.

‎“Wala,” diretso niyang sagot. “Not for you. Not anymore.”

‎Parang may bumagsak sa dibdib ko.

‎“Then bakit mo pa ako isinama?” tanong ko sa kanya.

‎Sandaling katahimikan.

‎Tumingin siya sa phone ko—sa unknown number na nakabukas pa rin ang message.

‎Tapos sa akin.

‎“Because they already marked you,” sabi niya.

‎Nanlamig ang buong katawan ko.

‎“Craig…” halos pabulong na ang boses ko, “sino sila?”

‎Hindi siya agad sumagot.

‎Sa halip, inilabas niya ang isang itim na card mula sa bulsa niya at iniabot sa akin.

‎May nakaukit na simbolo.

‎Isang lumang crest.

‎Pamilyar… pero hindi ko alam kung saan ko ito nakita.

‎“Your father should’ve told you,” sabi niya.

‎Napatingin ako agad sa kanya.

‎“Anong kinalaman ng papa ko dito?”

‎Tumigas ang panga niya.

‎At sa unang pagkakataon—may nakita akong emosyon na hindi ko maintindihan sa mata niya.

‎Galit.

‎At… guilt.

‎

‎“Everything,” maikling sagot niya.

‎Bago pa ako makapagsalita—

‎may malakas na putok ng baril mula sa likod ng hallway.

‎CRASH!

‎Nabasag ang mga ilaw sa itaas namin.

‎Nagmura si Craig at agad niyang hinila ang kamay ko.

‎“Run.”

‎“Wait—!”

‎Hindi ko na natapos ang sasabihin.

‎Dahil sa likod namin—

‎may mga yabag na papalapit.

‎Mabilis.

‎Marami.

‎At may boses na sumigaw sa dilim—

‎“KUNIN SI MARIEL DELA CRUZ NG BUHAY O PATAY!”

‎Nanlambot ang tuhod ko.

‎Pero hinigpitan ni Craig ang hawak niya sa kamay ko.

‎“At this point,” bulong niya, habang hinihila niya ako papunta sa madilim na exit,

‎“you don’t have a choice anymore.”

‎Huminga ako nang malalim.

‎At tumakbo ako kasama siya.

‎Habang unti-unting bumabalik ang isang nakalimutang katotohanan…

‎na maaaring ikawasak ng lahat ng alam ko.

‎

‎