Chapter 1

Maingay ang buong ballroom.

‎Tunog ng mga baso.

‎Mahinang tugtog ng piano.

‎At ang bulungan ng mga taong sanay sa kapangyarihan.

‎Pero sa gitna ng lahat ng iyon—

‎isang pagkakamali ang sisira sa gabi ko.

‎“Miss, sigurado ka bang nandito ka dapat?”

‎Napahinto ako.

‎Humigpit ang hawak ko sa tray ng champagne habang nakatingin sa akin ang babaeng naka-pulang gown—mataas ang tingin, malamig ang ngiti.

‎Si Trixie Beltran.

‎Isa sa pinakamakapangyarihang babae sa mundo ng negosyo.

‎At halatang… hindi niya ako gusto.

‎“Staff ako dito,” mahinahon kong sagot.

‎Tumaas ang kilay niya, saka dahan-dahang ngumiti—yung tipong hindi umaabot sa mata.

‎“Staff?”

‎Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

‎“Interesting. Mukha kang… out of place.”

‎Parang kutsilyo ang bawat salita.

‎Pero hindi ako umatras.

‎Sanay na ako.

‎“Excuse me,” sabi ko, na pilit pinapanatili ang composure ko.

‎Akala ko matatapos na.

‎Pero mali ako.

‎Bigla niyang itinulak ang tray ko.

‎CRASH.

‎Bumagsak ang mga baso.

‎Nabasag.

‎Tumapon ang champagne sa sahig.

‎At sabay-sabay napatingin ang lahat.

‎Tumahimik.

‎Bigla.

‎“Oops,” mahina niyang sabi, pero may ngiti.

‎“Clumsy.”

‎Naramdaman kong uminit ang mukha ko.

‎Hindi dahil sa hiya.

‎Kundi sa galit.

‎“Hindi ko po kasalanan—” sabi ko sa kanila.

‎“Then whose?” putol niya, malamig.

‎Bago pa ako makasagot—

‎Isang boses ang pumutol sa eksena.

‎Mababa.

‎Malalim.

‎At may bigat na kayang patahimikin ang buong silid.

‎“Mine.”

‎Napalingon ang lahat.

‎At doon ko siya unang nakita.

‎Matangkad.

‎Naka-itim na suit.

‎Malamig ang mga mata—pero nakatingin diretso sa akin.

‎Craig El Greco.

‎Ang CEO.

‎Ang lalaking pinag-uusapan ng lahat.

‎At ang lalaking… hindi dapat lumapit sa isang tulad ko.

‎Naglakad siya papalapit.

‎Bawat hakbang—ramdam ng buong ballroom.

‎“Mr. El Greco,” agad na nagbago ang tono ni Trixie.

‎Mas malambing.

‎Mas kontrolado.

‎“Hindi mo kasalanan, Craig. This girl just—”

‎“Enough.”

‎Isang salita lang.

‎Pero sapat para patahimikin siya.

‎Hindi ko napigilang mapatingin kay Craig.

‎At sa unang pagkakataon—

‎may kung anong kakaiba sa titig niya.

‎Hindi galit.

‎Hindi inis.

‎Kundi… interes.

‎Lumapit siya sa akin.

‎Masyadong malapit.

‎Ramdam ko ang init ng presensya niya kahit malamig ang aura niya.

‎“Nasaktan ka ba?” mahina niyang tanong.

‎Napalunok ako.

‎“Hindi po.”

‎Saglit siyang tumingin sa akin—parang may binabasa sa mukha ko.

‎Then—

‎bigla niyang hinawakan ang pulso ko.

‎Dahan-dahan.

‎Pero mariin.

‎Parang ayaw akong pakawalan.

‎“Good,” sabi niya.

‎Tapos tumingin siya kay Trixie.

‎At doon ko nakita ang tunay niyang anyo

‎walang emosyon.

‎Walang awa.

‎“Anyone who humiliates my people… answers to me.”

‎Nanigas si Trixie.

‎Pero hindi siya nagpatalo.

‎“Your people?” malamig niyang ulit.

‎“Since when do you care about staff?”

‎Ngumiti si Craig.

‎Pero hindi iyon ngiting mabait.

‎“Since tonight.”

‎Tahimik ulit ang paligid.

‎At ako—

‎hindi ko alam kung anong mas malakas—

‎ang kaba sa dibdib ko…

‎o ang kakaibang init na nararamdaman ko sa paraan ng paghawak niya sa akin.

‎Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay ko.

‎Pero bago siya umatras—

‎lumapit siya nang bahagya sa tenga ko.

‎At bumulong.

‎“Starting today… you work for me.”

‎Napasinghap ako.

‎“Ano po?”

‎Tumingin siya sa akin—diretso, at sigurado.

‎Parang wala akong choice.

‎“Personal assistant.”

‎At sa likod namin—

‎ramdam ko ang matalim na tingin ni Trixie.

‎Punong-puno ng galit.

‎Nag babala.

‎At pangakong—

‎hindi pa tapos ang laban.

Hindi ako agad nakasagot.

‎Parang biglang huminto ang mundo ko sa sinabi niya.

‎Personal assistant? Ako?

‎“Mr. El Greco, I think—” simula ko, pero agad niyang pinutol ang sasabihin ko.

‎“Craig.” sabi niya.

‎Napakunot ang noo ko.

‎“Ano po?”

‎“Call me Craig.”

‎Diretso ang tingin niya sa akin.

‎Walang bahid ng biro.

‎“Kung magtatrabaho ka sa akin… hindi mo ako tatawaging ‘sir.’”

‎Napalunok ako.

‎Hindi ko alam kung anong mas nakakailang—

‎ang lapit niya…

‎o ang paraan ng pagsasalita niya na parang matagal na niya akong kilala.

‎“Hindi pa po ako pumapayag,” mahina kong sabi.

‎Saglit siyang natahimik.

‎Then—

‎unti-unting ngumiti.

‎Hindi malawak.

‎Pero sapat para magbago ang aura niya.

‎Mas delikado.

‎“I’m not asking.”

‎Tumigil ang paghinga ko.

‎Bago pa ako makasagot—

‎“Craig,” singit ni Trixie, halatang pinipigilan ang inis.

‎“Be serious. You’re hiring her? Here? After that… display?”

‎Dahan-dahang lumingon si Craig sa kanya.

‎At sa isang iglap—

‎nawala ulit ang ngiti niya.

‎“Do you have a problem with my decisions?”

‎Malamig ang boses.

‎Nakakatakot.

‎Ngumiti si Trixie—pero pilit.

‎“Of course not,” sabi niya.

‎“Pero sana naman… you choose someone more… appropriate.”

‎Ramdam ko ang patama niya sa akin.

‎Pero bago pa ako makapagsalita—

‎Biglang hinila ni Craig ang baywang ko.

‎Napasinghap ako.

‎Masyado iyong malapit.

‎Masyadong biglaan.

‎“Careful, Mariel,” mahina niyang sabi, pero may babala.

‎“You might offend someone… important.”

‎Nanlaki ang mata ko.

‎Important? Ako?

‎Hindi ko alam kung matutuwa ako o matatakot.

‎Dahil sa likod ng salitang iyon—

‎parang may ibig sabihin na hindi ko pa naiintindihan.

‎“Let’s go,” sabi niya sa akin.

‎“At saan po?” naguguluhan kong tanong.

‎Hindi siya sumagot.

‎Hinawakan niya ulit ang kamay ko—

‎mas mahigpit ngayon.

‎Huwag mo na akong ino opo, ngumiti si Mariel bilang tugon sa sinabi ni Craig sa kanya.

‎At dinala nya si Mariel sa labas ng ballroom.

‎Tahimik ang hallway.

‎Malayo sa ingay ng party.

‎Malayo sa mapanuring mata ng mga tao.

‎Pero hindi bumaba ang kaba ko.

‎“Bitawan mo ako,” sabi ko sa kanya, bahagya akong nagpumiglas.

‎Agad siyang tumigil.

‎Pero hindi niya ako binitawan.

‎Sa halip—

‎dahan-dahan niya akong hinarap.

‎“Do you want to go back in there?” tanong niya.

‎Napatigil ako saglit.

‎Naalala ko ang tingin ni Trixie.

‎Ang hiya.

‎Ang galit.

‎“…Hindi.”

‎Tumango siya, parang inaasahan niya ang sagot ko.

‎“Then stop fighting me.”

‎Napatingin ako sa kamay naming magkahawak.

‎Sa totoo lang—

‎hindi ko alam kung bakit hindi ko ito agad binibitawan.

‎Siguro dahil…

‎sa kabila ng pagiging dominante niya—

‎may kakaibang seguridad akong nararamdaman.

‎Delikado.

‎Pero totoo.

‎“Bakit ako?” tanong ko sa kanya.

‎“Sa dami ng tao… bakit ako ang gusto mong kunin bilang assistant?”

‎Hindi siya agad sumagot.

‎Saglit niya akong tinitigan—parang sinusukat.

‎Parang may hinahanap.

‎Hanggang sa—

‎“Because you didn’t bow.”

‎Napakunot ang noo ko.

‎“Sa kanya,” dagdag niya.

‎“Sa lahat ng nandun… ikaw lang ang hindi natakot sa akin.”

‎Natahimik ako sa sinabi niya.

‎Hindi dahil wala akong sagot.

‎Kundi dahil…

‎tama siya.

‎Ngumiti siya nang bahagya.

‎“At gusto ko ‘yon.”

‎Napakabilis ng tibok ng puso ko.

‎“Pero may kondisyon,” dagdag niya.

‎“Ano yon?”

‎Lumapit siya.

‎Hindi nagmamadali at hindi din marahas.

‎Pero sapat para mapaatras ako hanggang sa mapadikit sa pader.

‎Kinulong niya ako sa pagitan ng braso niya.

‎“Once you say yes…” mahina niyang sabi,

‎“you follow my rules.”

‎Napalunok ako.

‎“At kung hindi?” tanong ko sa kanya, na pilit pinapatapang ang tinig.

‎Saglit siyang natahimik.

‎Then—

‎lumapit siya sa tenga ko.

‎“Then I’ll make sure you regret walking away.”

‎Nanlambot ang tuhod ko.

‎Hindi dahil sa takot lang—

‎kundi sa paraan ng pagkakasabi niya.

‎Parang pangako.

‎Parang babala.

‎At parang… may halong pagnanais na hindi ko dapat maramdaman.

‎Paglayo niya—

‎nakatingin lang siya sa akin.

‎Naghihintay.

‎Ng sagot ko.

‎Pero bago pa ako makapagsalita—

‎tumunog ang phone niya.

‎Saglit niyang sinagot.

‎At doon ko nakita—

‎kung gaano kabilis magbago ang ekspresyon niya.

‎Mula sa pagiging kalmado—

‎naging madilim.

‎“Find it,” malamig niyang utos sa kausap.

‎“I don’t care how.”

‎Pinatay niya ang tawag.

‎At muling tumingin sa akin.

‎Mas seryoso na ngayon.

‎Mas mapanganib.

‎“Looks like…” mahina niyang sabi,

‎“you’re already involved.”

‎Kinabahan ako.

‎“Ano pong ibig nyong sabihin?”

‎Sandaling katahimikan.

‎Then—

‎isang pangalan ang lumabas sa bibig niya.

‎Isang pangalan na magpapabago ng lahat.

‎“Dela Cruz.”

‎Nanlamig ako.

‎Ngumiti siya—pero walang init.

‎“Your family…”

‎Humakbang siya palapit.

‎“…has a history with mine.”

‎At doon ko naintindihan—

‎na ang gabing akala ko simpleng trabaho lang…

‎ay simula pala ng isang gulo na hindi ko na matatakasan.

‎At sa dulo nito—

‎puso ko ang nakataya.

‎

‎