All Chapters of เจ้าบ่าวอันตราย: Chapter 21 - Chapter 30

พรีตีทและคุณนายเพ็มโบรคยังไม่ได้สนทนาอะไรต่ออีกเมื่อทันใดนั้น เสียงประตูคฤหาสน์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงและรีบร้อน“พรีตีท! คุณน้าครับ!”เทรเวอร์ น้องชายของพรีตีทก้าวฉับ ๆ เข้ามาในห้องด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ ใบหน้าของเด็กหนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น แรงลมหนาวจากภายนอกพัดโชยตามหลังเขาเข้ามาจนชายเสื้อคลุมสะบัด“อ้าว เทรเวอร์ มาเหนื่อยๆ นั่งลงก่อนสิจ๊ะ”คุณนายเพ็มโบรคเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม พลางผายมือเชิญ “มาดื่มชาอุ่นๆ ด้วยกันก่อนสิ ไปเจออะไรมารึ ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้”พรีตีทหันไปมองน้องชายพลางส่งยิ้มให้ ทว่าหัวใจของเธอกลับกระตุกวูบด้วยความลนลานเมื่อคิดถึงสัมผัสอุ่นซ่านที่เพิ่งเกิดขึ้นบนรถม้าของท่านชายเจสโต้“ผมไม่ดื่มแล้วครับชา!”เทรเวอร์ปฏิเสธทันควัน เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงรัวเร็วและตื่นเต้นจนแทบไม่เป็นภาษา เขาขยับเข้าไปใกล้พี่สาวพลางเอ่ยด้วยท่าทางอวดดีราวกับผู้ชนะ “พี่พรีตีท พี่ต้องไม่เชื่อแน่ ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น! ท่”“มีอะไรเหรอ?”“ท่านชายเจสโต้... ท่านชายเจสโต้ผู้สูงส่งคนนั้น ส่งคนนำคำขอโทษมาให้ผมถึงที่เลยนะ!”พรีตีทเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ“เขาส่งคนมาบอกว่า เรื่อง

กลิ่นกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วไหม้โชยมาแตะจมูก ทันทีที่ท่านชายเจสโต้ผลักบานประตูไม้ลึกเข้าไปในร้าน บรรยากาศภายในร้านกาแฟแห่งนี้ช่างแตกต่างจากสโมสรสุภาพบุรุษอันหรูหราที่เขาเพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิงมันเป็นร้านกาแฟขนาดเล็กตั้งอยู่ใกล้กับอู่ต่อเรือ ตัวร้านอบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเครื่องต้มกาแฟ ผสมผสานกับกลิ่นอายดินปืนและน้ำมันเครื่องที่ลอยมาจากท่าเรือด้านนอก เสียงพูดคุยจอแจของเหล่านายช่างและกะลาสีเรือดังระงมไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ที่มีแสงไฟสีส้มสลัวช่วยขับเน้นความสลับซับซ้อนของม่านควันยาสูบท่านชายเจสโต้หยิบนาฬิกาพกทองคำขึ้นมาเปิดดู เวลาบอกบ่ายสามโมงตรงพอดีเป๊ะ เป็นเวลาเดียวกับที่ระบุไว้ในจดหมายน้อยที่เพื่อนสนิทแอบยื่นส่งให้เขาอย่างลับๆ ตอนอยู่ที่สโมสรเมื่อเช้า เขาจัดแจงเสื้อคลุมให้เข้าที่ ก่อนจะกวาดสายตามองตรงไปยังมุมด้านในสุดของร้าน... โต๊ะริมหน้าต่างตัวในสุดที่ 'วิสเซิ่ล' มักจะเลือกนั่งประจำเวลาที่มีนัดหมายสำคัญกับเขาและวิสเซิ่ลก็อยู่ที่นั่นจริงๆ เขานั่งไขว่ห้างอยู่ท่ามกลางความสลัว หมวกปีกกว้างถูกกดลงต่ำจนเกือบจะบังใบหน้าครึ่งบน มีเพียงแก้วกาแฟดำที่ส่งควันกรุ่นตั้งอยู่ตรงหน้าท่านชายเจส

เสียงดนตรีจังหวะวอลซ์ยังคงบรรเลงไปอย่างนุ่มนวล ท่านชายเจสโต้ประคองร่างบางของพรีตีทเคลื่อนไหวไปตามฟลอร์เต้นรำอย่างชำนาญ ท่วงท่าของเขาดูสง่างามสมเป็นสายเลือดขัตติยะ แต่แววตาที่จ้องมองมายังเธอนั้นกลับเต็มไปด้วยความลึกลับที่ยากจะคาดเดา“มองไปรอบ ๆ ตัวคุณซิ พรี...” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู “ไม่มีใครในค่ำคืนนี้ที่มีความสนใจอย่างเดียวกับคุณ ไม่มีใครเลยที่จะคุยกับคุณในเรื่องเดียวกัน... พวกเขามองคุณเป็นแค่ของเล่นที่สนุกและแปลกใหม่สำหรับสังคมหนุ่มไฮโซพวกนี้เท่านั้น”“คุณเองก็คงคิดกับฉันแบบนั้นสินะคะ”พรีตีทช้อนสายตาขึ้นสบตาคู่คม เธอจงใจทิ้งน้ำหนักตัวให้อยู่ในระยะห่างที่พอดี ไม่ยอมให้เขาดึงเข้าไปแนบชิดจนเกินไปเจสโต้กระตุกยิ้มมุมปาก“ไม่... ผมรู้วิธีดูแลรักษาของเล่นของผมดี ไม่ปล่อยให้มันพังหรือแตกหักแล้วโยนทิ้งง่าย ๆ หรอก”“หมายความว่ายังไงคะ”“หมายความว่าคุณจะปลอดภัยที่สุดเมื่ออยู่กับผม... พรี” น้ำเสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างประหลาด ก่อนจะเอ่ยถึงบุคคลที่สาม“รวมถึงเจ้าน้องชายที่ชอบทำตัวเหมือนลูกหมาน่ารำคาญของคุณด้วย”พรีตีทชะงักฝีเท้าไปเสี้ยววินาทีจนเกือบเสียจังหวะ หัวใจของเธอหล่นวูบ

"ผมควรจะรู้ว่าต้องเป็นคุณ... สัญญาก่อนว่าจะไม่ส่งเสียงดัง ผมถึงจะยอมปล่อย"พรีตีท พยักหน้ารับทันทีเพื่อแสดงความเข้าใจและตกลงจะทำตามเงื่อนไข ท่านชายเจสโต้จึงยอมปล่อยมือออก แต่ยังคงจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ในความมืดมิดเช่นนี้เธอแทบจะมองไม่เห็นใบหน้าของเขาเลย ทว่าน้ำเสียงที่กดต่ำและแรงบีบหนักๆ จากปลายนิ้วที่จิกลงบนบ่า บ่งบอกให้รู้ว่าเวลานี้เขาคุกรุ่นไปด้วยความโกรธจัด ซึ่งนั่นทำให้เธออยากจะเห็นหน้าเขาให้ชัดกว่าเดิมเสียเหลือเกิน"คุณคิดว่าตัวเองกำลังมาทำอะไรอยู่บนนี้?!" เขาเค้นเสียงตวาดถามแผ่วเบาแต่ทรงพลัง"ฉันตามคุณมาค่ะ""โง่มาก!" เขาเขย่าตัวเธอเบาๆ อย่างคาดโทษ"คุณคิดว่านี่เป็นเกมสนุก ๆ หรือยังไงกัน?"พรีตีทพยายามรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ย้อนถาม "เปล่าค่ะ... แต่คุณต่างหากล่ะคะ แอบขึ้นมาทำไมบนนี้? เห็นได้ชัดว่าคุณต้องมีแผนจะทำอะไรบางอย่างแน่ คุณไม่ได้วางแผนจะมานัดพบใครที่นี่ใช่ไหมคะ ท่านชาย?""เปล่าเลย ผมไม่ได้วางแผนมาพบใครที่นี่ถ้าคุณอยากรู้"คำสารภาพของเขาทำให้พรีตีทรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาดจนตัวเองยังนึกสงสัย"แล้วงานสำคัญที่ว่า... คืองานอะไรคะ?" หญิงสาวถา

ความไม่พอใจพุ่งพรวดขึ้นมาในอกของพรีตีททันทีเมื่อตระหนักว่าเขาจะไม่ช่วยเธอหาทางออกเลยสักนิด เมื่อลองคิดดูถึงความจริงที่ว่าพวกเธอทั้งสองคนต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ ก็เป็นเพราะการกระทำอัน ล่อ ๆ ของเขาทั้งสิ้น และเธอเองต่างหากที่เป็นฝ่ายพยายามจะช่วยกู้สถานการณ์และช่วยชีวิตเขาเอาไว้ อย่างน้อยที่สุดเขาก็ควรจะละอายแก่ใจบ้าง และยื่นมือมาช่วยเธอหาทางออก ไม่ใช่เอาแต่ยืนทำเหมือนมีเรื่องขบขันมากมายขนาดนี้!พรีตีทสูดหายใจลึก สะบัดหน้าหนีชายหนุ่มจอมกวนประสาทแล้วหันกลับมาทางเจ้าบ้าน “มายลอร์ดคะ คุณกำลังเข้าใจผิดไปใหญ่แล้วค่ะ”เธอพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เรื่องทั้งหมดนี้มันเป็นเพียงแค่การเข้าใจผิดกันทั้งนั้นค่ะ...”หญิงสาวสูดหายใจยาวๆ“ท่านชายไม่ได้พาฉันขึ้นมาบนนี้ด้วยจุดประสงค์ร้ายกาจอย่างที่คุณคิดเลยนะคะ!”ลอร์ดธอร์นบริดจ์โบกมือตัดบทให้เธอหยุดพูด คราวนี้เขาไม่ได้แสดงท่าทีเป็นสามีขี้หึงหน้ามืดตามัวอีกต่อไปแล้ว ทว่าเขาตกลงใจที่จะสวมอีกบทบาทหนึ่งแทน นั่นคือบทบาทของ 'เจ้าภาพผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังโกรธจัด'เขายืดตัวตรงและหรี่ตามองท่านชายเจสโต้อย่างเอาเรื่องเจ้าบ้านมองมาท