All Chapters of เจ้าบ่าวอันตราย: Chapter 31 - Chapter 40

งานเต้นรำอันแสนวุ่นวาย ณ คฤหาสน์ธอร์นบริดจ์สิ้นสุดลงพร้อมกับข่าวมหาประลัยที่สะเทือนไปทั้งลอนดอน ทว่าความตึงเครียดที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นภายในรถม้าส่วนตัวของท่านชายเจสโต้ที่กำลังเคลื่อนตัวฝ่าความมืดมิดมุ่งหน้าไปส่งหญิงสาวกลับที่พัก"คุณทำแบบนี้ได้อย่างไรกันคะ!"พรีตีทเปิดฉากทันทีที่ประตูรถม้าปิดสนิท ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความสับสนและอัดอั้น"คุณประกาศเรื่องการหมั้นต่อหน้าคนนับร้อยหน้าตาเฉย ทั้งที่มันเป็นเพียงเรื่องโกหกเพื่อเอาตัวรอดจากลอร์ดธอร์นบริดจ์แท้ ๆ! ฉันไม่เข้าใจเลย... ทำไมชีวิตและเกียรติยศของฉันต้องมาถูกผูกมัดไว้กับแผนการบ้าบอของคุณด้วย!"ท่านชายเจสโต้นั่งเอนหลังพิงเบาะหนังอย่างสงบนิ่ง นัยน์ตาสีทองสะท้อนแสงไฟจาง ๆ จากตะเกียงด้านนอก"ถ้าผมไม่ทำเช่นนั้น เกียรติยศของคุณจะพังพินาศยิ่งกว่านี้ มิสพรีตีท ลอร์ดธอร์นบริดจ์กำลังหน้ามืดเพราะความหึงหวง และปืนในมือเขาก็พร้อมจะลั่นได้ทุกเมื่อ""แต่การผูกมัดฉันด้วยวิธีนี้มันเกินไปค่ะ!"หญิงสาวเถียงกลับ เสียงหวานสั่นเครือจากความตื่นตระหนกที่ยังตกค้าง "ตอนนี้คนทั้งลอนดอนต่างพากันพูดถึงเรื่องของเรา ฉันเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาจากชนบท แล้วจู

"คือฉัน....มีเรื่องเล็ก ๆ อยู่เรื่องหนึ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืนที่ฉันอยากให้คุณคลี่คลาย ก่อนที่เราจะแสร้งทำเป็นหมั้นกันต่อไป"เจสโต้ปรายตามองหญิงสาวข้างกายอย่างรู้ทัน "ให้ผมเดาได้ไหมล่ะว่าเรื่องอะไร... คุณคงอยากรู้ว่าผมเข้าไปในห้องนอนของเลดี้ธอร์นบริดจ์ทำไม ใช่ไหม?"พรีตีทขมวดคิ้วฉับ แววตาเต็มไปด้วยความจับผิด "ใช่ค่ะ ที่จริงแล้วฉันต้องการคำอธิบาย ฉันไม่เชื่อแม้แต่วินาทีเดียวว่าคุณนัดพบชู้สาวกับเธอ ฉันสังเกตคุณอย่างใกล้ชิดในระยะหลัง ๆ นี้... เมื่อคืนไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันเห็นคุณหายตัวไปอย่างมีพิรุธในงานสังคมหรอกนะ"เจสโต้ชำเลืองมองเธออย่างชมเชย ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายลงแต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความถูกใจ"ผมแน่ใจว่าถ้าได้ฝึกซ้อมสักหน่อย ในไม่ช้าคุณก็จะเข้าใจว่าต้องทำอย่างไร แต่ผมก็พูดไม่ได้ว่าผมแปลกใจ... คุณเป็นผู้หญิงที่ช่างสังเกตมากจริง ๆ""คุณคิดยังงั้นรึคะ?"พรีตีทเอียงศีรษะไปทางหนึ่ง และมองดูเขาอย่างเฉียบแหลม"แล้วคุณล่ะคะ ท่านชาย? คุณคิดว่าจะแสดงบทคนรักที่กำลังมีความสุขได้แนบเนียนงั้นเหรอ?"เจสโต้ยิ้มนิด ๆ นัยน์ตาสีเหลืองอำพันของชายหนุ่มเป็นประกายขณะพิจารณาคำถามของเธออย่างใจเย็น

เข็มนาฬิกาลูกตุ้มเรือนโบราณตรงโถงทางเดินส่งเสียง แก๊ก เบา ๆ บ่งบอกเวลาว่าหลังเที่ยงคืนเล็กน้อยแล้วภายในห้องนอนมาสเตอร์อันกว้างขวาง แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะข้างเตียงหรี่ลงจนเหลือเพียงเปลวสีส้มริบหรี่ มันทอดเงายาวเหยียดของเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊กโบราณให้ทาบไปบนผนังห้อง พรีตีท ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงสี่เสาหลังใหญ่ ร่างเล็ก ๆ ของเธอถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อนอนขนสัตว์ที่ใช้มานานจนเนื้อผ้าเริ่มบางและสากตามกาลเวลา บนศีรษะสวมหมวกใส่นอนผ้ามัสลินสีขาวสะอาด ยามที่เธอขยับกาย ชายผ้าสาลูเนื้อละเอียดนั้นจะไหวเบา ๆ ตามแรงลมที่ลอดผ่านซอกหน้าต่างเธอยกเข่าขึ้น กดน้ำหนักลงบนฟูกหนานุ่มอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ คลานขึ้นไปบนเตียงใหญ่ของมิสซีสลีค็อค ผ้าห่มแพรเนื้อหนาที่เย็บขอบด้วยกำมะหยี่ให้สัมผัสเย็นเยียบในทีแรกพรีตีทซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าผืนหนานั้น พยายามเก็บกักไออุ่นอันน้อยนิดจากร่างกายตัวเอง ขณะที่แผ่นหลังสัมผัสกับฟูก เธอก็ตื่นตระหนกกับความเงียบ... มันเป็นความเงียบที่สามารถทำให้เธอเตลิดเปิดเปิงใรความคิดได้ เธอคิดถึงปีกด้านตะวันตกของคฤหาสน์ลีค็อคที่เงียบจนน่าขนลุก ที่ตรงนั้นคือส่วนของตัวอาคารที่ถูกปิดตายมานานหลายปี

"ผมอยากรู้อะไรบางอย่าง... พรี" เจสโต้เอ่ยเสียงพร่า ปลายนิ้วสัมผัสแผ่วเบาที่มุมปากของเธอ"อะไรเหรอคะ?" หญิงสาวถามกลับด้วยความสงสัย"คุณคิดว่ามันจะเป็นไปได้ไหม... ที่คุณจะค้นพบข้อดีหรือเรื่องน่าสนใจในตัวผม นอกเหนือไปจากเรื่องงานอดิเรกแปลก ๆ พวกนั้น""คุณหมายความว่ายังไงคะ?""ให้ผมแสดงให้คุณดูดีกว่า"ชายหนุ่มกระซิบชิดใบหูเจสโต้โน้มใบหน้าลงมาทันที เขาบดจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่นและตั้งใจ พรีตีทส่งเสียงครางประท้วงแผ่วเบาในลำคอ แต่นั่นกลับยิ่งจุดชนวนความตื่นเต้นให้ชายหนุ่ม เขาเพิ่มแรงจุมพิตให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น พร้อมกับเลื่อนนิ้วหัวแม่มือไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธออย่างทะนุถนอมเขารับรู้ได้ทันทีว่าร่างของเธอกำลังสั่นสะท้าน ความรู้สึกโล่งอกและพึงพอใจหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจของเจสโต้ เขารู้สึกภูมิใจที่สามารถปลุกหญิงสาวผู้ไร้เดียงสาให้ตื่นขึ้นมารับรู้ถึงความรู้สึกแปลกใหม่จากรสสัมผัสอันวาบหวามนี้ได้พรีตีทครางแผ่วเมื่อเรียวลิ้นร้อนของเขาเริ่มรุกรานและแทรกซึมผ่านริมฝีปากที่เผยอออก รสหวานล้ำแผ่ซ่านไปทั่วเมื่อลิ้นของทั้งสองพัวพันและโลมเล้าเข้าหากันอย่างไม่เดียงสา ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงเ

"ท่านชายคะ...?" เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วเมื่อเห็นเขาเอาแต่จ้องมองนิ่ง"คุณพระช่วย... คุณสวยเหลือเกินพรี สวยอย่างไร้ที่ติ"ท่านชายพึมพำเสียงพร่าก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ และประทับริมฝีปากละเลียดชิมความหวานล้ำอย่างแผ่วเบาและทวีความลึกซึ้งยิ่งขึ้น"โอ้..."พรีตีทสะดุ้งเฮือก นิ้วเรียวเล็กสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมของเขาแน่น เรือนร่างบอบบางแอ่นรับและบิดเร่าด้วยความสยิวซ่านราวกับมีกระแสไฟแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ปฏิกิริยาตอบสนองอันไร้เดียงสาทว่าเร่าร้อนของเธอทำเอาชายหนุ่มแทบจะทานทนต่อไปไม่ไหวท่านชายเลื่อนฝ่ามือหนาลงไปช้อนใต้ชายกระโปรงนอน ลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา สัมผัสคอยปลุกปลอบจนร่างเล็กรวมถึงปลายเท้าสั่นสะท้าน ฝ่ามือหนาเคลื่อนขยับสูงขึ้นเรื่อย ๆ แสวงหาความหวานฉ่ำที่แฝงเร้นอยู่ภายใน... ความเป็นเธอที่มีไว้เพื่อเขาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้นและในที่สุด... เขาก็ได้สัมผัสจุดเย้ายวนนั้น"ท่านชาย..."พรีตีทสะดุ้งตัวโยนและพยายามบีบเรียวขาเข้าหากันด้วยสัญชาตญาณความขัดเขินตามธรรมชาติของหญิงสาวผู้บริสุทธิ์"ไม่เป็นไรนะคนดี..."ท่านชายกระซิบปลอบเสียงทุ้มนุ่มชิดใบหูเพื่อคลายความประห