All Chapters of เจ้าบ่าวอันตราย: Chapter 41 - Chapter 50

“คุณว่าอะไรนะ... รักษาชื่อเสียงให้ผมอย่างนั้นหรือ?”ท่านชายเจสโต้ทวนคำด้วยความหลากใจ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา“ก็ใช่น่ะสิคะ ทั้งชีวิตคุณถูกคนตราหน้าทั้งที่ไม่รู้ความจริง ราวกับถูกใส่ความอยู่ฝ่ายเดียวมาตลอด” พรีตีทเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังคำพูดนั้นทำให้ท่านชายเจสโต้ถึงกับตกตะลึงลึก ๆ ในใจ เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครแสดงความห่วงใยในเกียรติยศหรือชื่อเสียงของเขาเลยแม้แต่คนเดียว ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"ผมรับรองกับคุณได้พรี... ผมไม่เคยสนใจเลยว่าสังคมภายนอกจะคิดอย่างไรกับผม""แต่ฉันต้องสนใจค่ะ!"พรีตีทสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยฉายแววมุ่งมั่น"ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเชื่อว่าคุณเองก็รู้ดี หากมีใครมาพบเราสองคนอยู่ด้วยกันในสภาพเช่นนี้ คุณจะต้องถูกบีบให้แต่งงานกับฉันทันทีโดยไม่มีสิทธิ์เลือก ฉันทำความยุ่งยากให้คุณมามากพอแล้วค่ะท่านชาย ฉันไม่ต้องการให้คุณต้องถูกผูกมัดด้วยการแต่งงานที่ไม่ได้มาจากความเต็มใจของคุณอย่างแน่นอน"ชายหนุ่มกระแอมไอในลำคอเบา ๆ แก้เก้อ"เรื่องนั้นน่ะพรี... จริง ๆ ผมเองก็คิดอยู่...""เร็วเข้าค

“เขาขอเธอแต่งงาน” เทรเวอร์กำหมัดแน่น“แล้วไงต่อ” ท่านชายถามเสียงเข้มและนิ่ง “แต่มันยังไปไม่ถึงขั้นขออนุญาตจากพ่อของผม เพราะเขาไม่เคยคิดจะแต่งงานกับเธอจริง ๆ แต่พี่พรีกลับปักใจเชื่อว่าเขารักเธอ และพร้อมจะแต่งงานด้วยทันที”“พรีตีทรักหมอนั่นงั้นรึ?” ชายหนุ่มอดถามไม่ได้ ใจกระตุกไปวูบหนึ่ง“เธอชอบเขามาก” เทรเวอร์กัดฟันพูด “เขาตามจีบเธอตลอดทั้งฤดูร้อน คอยเต้นรำกับเธอในงานแถวบ้าน ส่งดอกไม้มาให้ และอ่านบทกลอนโรแมนติกให้เธอฟังไม่เว้นแต่ละวัน”“แล้วก็บอกว่าอยากแต่งงานกับเธอ?”ท่านชายเป็นคนต่อประโยคนี้ให้เสียเอง“ใช่! แต่เขาโกหกทั้งนั้น เขารู้อยู่เต็มอกตลอดเวลาว่าตัวเองต้องแต่งงานกับทายาทสาวที่ร่ำรวยเพื่อกอบกู้ทรัพย์สมบัติของตระกูลอันเดอร์บริงค์กลับคืนมา เขาไม่มีวันแต่งงานกับพี่พรีตั้งแต่แรกแล้ว และพวกเราทุกคนเพิ่งมารู้ความจริงเอาตอนที่เขากลับลอนดอน”ชายหนุ่มยังคงจ้องมองแก้วเหล้าตรงหน้านิ่ง“พี่สาวคุณ... ร้องไห้ไหม?”“ร้องสิ!” เทรเวอร์รวบรวมความกล้าตวาดกลับ“และผมจะไม่ยอมให้เธอต้องมาร้องไห้เพราะคนไร้หัวใจอย่างคุณอีก!”ขาดคำ เทรเวอร์ก็พุ่งเข้าใส่เจ้าของบ้านทันที ท่านชายเจสโต้ตวัดเท้าลงจากโต๊ะแล้

“ท่านชายคงไม่ทำอะไรรุนแรงเกินไปใช่ไหมคะ?”พรีตีทเงยหน้าขึ้นมองเขาแววตาขอร้อง“ มันไม่ได้เป็นเรื่องสลักสำคัญอะไรขนาดนั้นเลย”ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามในทันที สายตาคมกริบกวาดมองอาหารบนโต๊ะจัดเลี้ยงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกหยิบขนมปังคานาเป้หน้าหอยแมลงภู่ขึ้นมา “คุณไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกที่รัก... เรื่องพวกนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม ผมจะจัดการมันเอง”พรีตีทมองสบตาเขาแล้วรู้สึกไม่วางใจเลยสักนิด โดยเฉพาะกระแสความเยือกเย็นอันน่าขนลุกที่ฉายชัดอยู่ในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น“ฉันต้องขอร้องและยืนยันคำเดิมนะคะ ท่านชาย...”“ ว่า.....”ท่านชายหนุ่มเลิกคิ้วสูวคล้ายเป็นคำถามและรอฟังเสียงจากเธอ“คุณห้ามไปลงโทษหรือจงใจทำให้ท่านอาของคุณต้องอับอายขายหน้าผู้คนเพียงเพราะคำพูดผิดหูในการสนทนาระหว่างเราเด็ดขาด ยามนี้เธอกำลังไม่สบายใจและบอบช้ำมากพออยู่แล้วค่ะ”“ไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางกัดขนมปังคานาเป้ในมือ“ท่านอาเพิ่งจะได้ทราบข่าวเรื่องการหมั้นหมายของเราค่ะ” พรีตีทอธิบาย “เธอก็เลยแปลกใจมาก”“คุณหมายความว่าเธอตกใจจนขวัญเสียต่างหากล่ะ” ชายหนุ่มหยิบขนมปังอีกชิ้นขึ้นมา“เธอกลัวว่าผมจะผลิตทายาทสืบสกุลอ

ณ ห้องสันทนาการของปราสาทเคิลลิงในวันถัดมา ท่านชายเจสโต้วางไม้คิวลงบนขอบโต๊ะบิลเลียดบุนวมผ้าสักหลาดสีเขียวตัวยาว ก่อนจะหันไปปฏิเสธเหล่านักพนันชนชั้นสูงที่ยืนรายล้อมอยู่รอบโต๊ะ “ผมต้องขออภัยด้วยนะครับท่านสุภาพบุรุษ แต่สำหรับวันนี้ผมเล่นมามากพอแล้ว”“ได้ยังไงกันเล่า!” หนึ่งในผู้เล่นประท้วงขึ้นทันควัน “คุณต้องอยู่ให้โอกาสพวกเราได้แก้มือบ้างสิ บ่ายนี้คุณเล่นกวาดเงินพวกเราไปตั้งเท่าไหร่แล้ว ท่านชาย”“คุณดูเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์เลยนะ ด็อดแวล”ท่านชายเจสโต้เอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตาคมกริบกลับดุดันจนคนฟังต้องชะงัก“ผมบอกว่า... ผมเบื่อเกมนี้แล้ว”“ปล่อยเขาไปเถอะน่า”สุภาพบุรุษอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่อีกฝั่งของโต๊ะบิลเลียดเอ่ยแทรกขำ ๆ“ผมเดาว่าเอลเจนสโตนคงมีความบันเทิงที่ ‘น่าสนใจ’ กว่าการแทงลูกบอลพวกนี้รออยู่ในใจแล้วล่ะ”สิ้นคำพูดนั้น เหล่าสุภาพบุรุษในห้องต่างพากันหัวเราะร่าและส่งสายตาเย้าแหย่อย่างรู้กันทันที“พวกเรามันก็หัวอกเดียวกันทั้งนั้นแหละ” ชายคนหนึ่งพึมพำยิ้ม ๆ“แต่ก็นะ... นี่มันยังหัววันอยู่แท้ ๆ”สุภาพบุรุษคนเดิมหันมาสบตาท่านชายเจสโต้แล้วแกล้งเย้าต่อ“ถ้าคุณอยากรู้ว่าคู่หม

เวลาล่วงเลยจนผ่านพ้นเที่ยงคืนไปแล้ว พรีตีทบอกให้สาวใช้ส่วนตัวที่เจ้าบ้านส่งมาดูแลแยกย้ายไปนอนได้ ก่อนที่เธอจะเริ่มเดินไปเดินมาในห้องนอนด้วยความตื่นเต้น ในยามนี้ความเงียบสงัดได้แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วปราสาทเคิลลิง บรรดาแขกเหรื่อต่างแยกย้ายกันเข้านอนหมดแล้วหลังจากผ่านค่ำคืนที่เต็มไปด้วยการแสดงละคร การตั้งวงเล่นไพ่ ดื่มสังสรรค์ และพูดคุยกันอย่างยาวนาน พรีตีทรู้สึกภาคภูมิใจกับการขึ้นเวทีครั้งแรกของเธอมาก เพราะมีเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นในกลุ่มที่ท่องจำบทละครได้ทั้งหมด และเธอก็พอใจเป็นที่สุดยามที่นึกถึงตอนที่ท่านชายปรบมือให้เธอเสียงดังลั่นหลังการแสดงจบลงแต่ทว่าในตอนนี้... เธอกำลังตื่นตัวและพร้อมอย่างเต็มที่สำหรับภารกิจผจญภัยเพื่อสืบค้นความจริงครั้งใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในความมืดพรีตีทจัดการถอดชุดนอนออกทันทีที่สาวใช้ลับสายตา เธอรีบเปลี่ยนมาสวมชุดผ้าขนสัตว์เนื้อหนาที่เตรียมมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ หญิงสาวเฝ้ารอให้ท่านชายมารับเพื่อเริ่มภารกิจอย่างใจจดใจจ่อ จนกระทั่งบานประตูถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีสัญญาณเคาะ และท่านชายก็ก้าวเข้ามาในห้อง"พร้อมหรือยังครับ?"เขาเอ่ยถามพลางเหลียวหลังกลับไป