All Chapters of เจ้าบ่าวอันตราย: Chapter 51 - Chapter 60

"ในตู้มีอะไรไหมคะ?" เธอรีบก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ทว่าสีหน้าท่าทางที่ดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันควันของเขากลับทำให้เธอต้องชะงักกึก"เปล่าครับ... ดูเหมือนจะไม่มีอะไร" เขายกเทียนไขชะโงกหน้าเข้าไปในเงามืด "แต่แปลกตรงที่มีลิ้นชักเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ข้างในนี้ตั้งหลายช่อง""ขอดูมั่งสิคะ" หญิงสาวเบียดตัวลนลานเข้าไปมองดูบ้าง "ลิ้นชักพวกนี้กินเนื้อที่ในตู้ไปเกือบหมดเลย... ฉันอยากรู้จังค่ะว่าเขาแอบเก็บอะไรซ่อนไว้ในนี้กันแน่""ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ"ท่านชายพูดพลางทยอยเปิดลิ้นชักเล็ก ๆ ออกดูทีละช่องแต่ลิ้นชักกลับว่างเปล่าทั้งหมด จนกระทั่งเขาเลื่อนมาถึงใบสุดท้ายตรงมุมล่างขวา ชายหนุ่มทำท่าจะเลื่อนปิดมันลงตามเดิม ทว่าจู่ ๆ มือของเขากลับชะงักกึก"มีอะไรเหรอคะ?"พรีตีทรีบเขย่งปลายเท้า พยายามชะโงกหน้ามองข้ามบ่ากว้างของเขาเข้าไปจนเห็นประกายแสงสีทองวิบวับสะท้อนอยู่ที่มุมด้านใน"นั่น... เหรียญทองหรือเปล่าคะ?""ไม่ใช่ครับ... มันคือกระดุมน่ะ"ท่านชายเอื้อมมือไปหยิบวัตถุชิ้นเล็ก ๆ ที่ทำด้วยทองเหลืองสลักลายออกมาจากลิ้นชักลับ เขาถือมันชูขึ้นมาตรงหน้าเปลวไฟจากเทียนไข"มีตัวหนังสือสลักไว้ด้วยแฮะ..."ชายหนุ่มหรี่ตาเพ่งอ่าน

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มหันมามองเธออย่างนึกสนุก"คุณยังไม่รู้หรอกว่าความหมายของคำว่าแย่จริง ๆ น่ะเป็นยังไง"พรีตีทหมดความอดทน "เหลวไหลสิ้นดี! คุณไม่คิดให้รอบคอบเลย อารมณ์หุนหันพลันแล่นแบบผู้ชายกำลังทำให้คุณไร้สติ!"”"งั้นเหรอ?" มือหนาของเขาจับลูกบิดประตูแน่น "แล้วในสถานการณ์แบบนี้ คุณจะให้ผมจัดการยังไงครับ มิสเวทเธอร์?""ทางออกที่ฉลาดที่สุดคือคุณต้องเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้ค่ะ! แล้วปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการเอง"ท่านชายมองเธอด้วยสายตาเหลือเชื่อก่อนจะกระชากประตูเปิดออกทันที ความดื้อรั้นเอาแต่ใจของเขาทำเอาหญิงสาวหัวหมุนจนก้าวขาไม่ออก วินาทีแรกเธอไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าแขกยามวิกาลคือใคร แต่แล้วพรีตีทก็ต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นชัดเต็มสองตาเอ็ดเวิร์ด ลอร์ดอันเดอร์บริงค์ ยืนลอยหน้าอยู่หน้าประตู!เขาอยู่ในชุดเสื้อคลุมนอนสีน้ำเงินเข้มปักตราประจำตระกูลพร้อมรองเท้าสวมในบ้าน ชายหนุ่มมัวแต่หันรีหันขวางลนลานมองโถงทางเดินเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครผ่านมา จึงไม่ทันเห็นท่านชายที่ยืนทะมึนอยู่ด้านหลังประตูในทีแรก"สวัสดี อันเดอร์บริงค์"ท่านชายทักขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเ

"คุณชอบอย่างนี้ ใช่ไหม?" ท่านชายกระซิบถามเสียงพร่า แววตาคมปลาบจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย"คุณก็รู้... ว่าฉันชอบค่ะ" พรีตีทเอ่ยสารภาพเสียงแผ่ว สองมือเรียวเลื่อนขึ้นไปสอดประสานขยุ้มกลุ่มผมหนานุ่มของเขา ก่อนจะออกแรงกดศีรษะของชายหนุ่มลงมาเพื่อให้ริมฝีปากของทั้งสองได้บดจูบกันอีกครั้งหญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะระเบิด ตัวเธอราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในกงล้อแห่งความรักและมรสุมอารมณ์เสน่หาที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่หยุดหย่อนราวกับพายุในฤดูร้อน และเธอก็รับรู้ได้ชัดเจนว่าท่านชายเองก็ต้องการเธออย่างหนักหน่วงและรุนแรงไม่แพ้กัน“ฉันดูคุณไม่ผิดเลยค่ะ...ท่านชาย”“หมายความว่าไงพรี....”ความมั่นใจบ่งอย่างแล่นพล่านเข้ามาในอก... เขาต้องรักเธอมากพอ ๆ กับที่เธอรักเขาแน่ ๆ“คุณไม่ใช่คนชาเย็นอย่างที่คนอื่นๆพูดว่าคุณเป็นน้ำแข็ง”“ที่จริงผมเป็นน้ำแข็งหรือไฟ...”เธอเชื่อว่าเขาคงไม่สามารถมอบบทรักที่ลึกซึ้งและทะนุถนอมขนาดนี้ให้แก่เธอได้เลย หากความรู้สึกในใจของเขาไม่ได้ใกล้เคียงกับสิ่งที่เธอรู้สึกชายหนุ่มตอบรับคำเชื้อเชิญจากเรียวปากบางอย่างกระตือรือร้น เรียวลิ้นร้อนชื้นแทรกซึมผ่านริมฝีปากนุ่มเข้าไปกวาดชิมความหวา

"ผมไม่เคยรู้สึกดีและเปี่ยมสุขขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต... พรีที่รักของผม"ท่านชายพลิกตัวนอนหงาย หนุนหมอนรองศีรษะก่อนจะดึงร่างบอบบางของพรีตีทขึ้นมานอนทาบทับอยู่บนอกกว้างอย่างแสนรัก "ผมบอกคุณแล้วไงครับ... ว่าผมเปิดล็อกแม่กุญแจนี้ได้แน่นอน"เธอใบหน้าแดงซ่านด้วยความขัดเขิน"แล้วคุณก็ทำมันสำเร็จจริง ๆ ค่ะ"ชายหนุ่มจุดยิ้มละมุนพลางใช้นิ้วชี้แตะปลายจมูกรั้นของเธอเบา ๆ "และมันจะดียิ่งขึ้นกว่านี้เรื่อย ๆ ครับ... ถ้าเราได้หมั่นฝึกฝนกันบ่อย ๆ""เรายังต้องฝึกฝนกันอีกมากเลยเหรอคะท่านชาย?" เธอถามเสียงซื่อ"ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วสิครับคนดี"ฝ่ามือหนาแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ ดึงรั้งให้ใบหน้าเนียนเลื่อนลงมาสบตาในระยะประชิด เขาประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วและหนักแน่น"ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วสิครับคนดี"ฝ่ามือหนาแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ ดึงรั้งให้ใบหน้าเนียนเลื่อนลงมาสบตาในระยะประชิด เขาประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วและหนักแน่นแม้ว่าร่างกายของท่านชายจะผ่านพ้นความสุขสมจนแทบหมดเรี่ยวแรงไปรอบหนึ่งแล้ว แต่ความปรารถนาที่จะปรนเปรอแม่กุญแจแสนสวยชิ้นนี

บรรยากาศภายในสโมสรสุภาพบุรุษอันทรงเกียรติใจกลางกรุงลอนดอนยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของยาสูบราคาแพงและเหล้าบรั่นดีชั้นเลิศ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของท่านชายเจสโต้ เอลเจนโสตน ก้าวผ่านประตูไม้โอ๊กสลักลายเข้ามาด้วยท่าทีนิ่งสงบ แววตาเขาคมปลาบดุจพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อเพียงสี่วันหลังจากพิธีแต่งงานอันหรูหราทว่าเต็มไปด้วยเงื่อนงำระหว่างเขากับพรีตีท เวทเธอ หญิงสาวผู้กุมความลับบางอย่างที่เขาต้องการ และในฐานะ "เจ้าบ่าวอันตราย" เจสโต้ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองเพลิดเพลินกับชีวิตแต่งงานจนลืมเป้าหมายที่แท้จริง"ไง เจสโต้! ไม่คิดเลยว่าคนเพิ่งแต่งงานได้แค่อาทิตย์เดียว จะหนีเจ้าสาวมาสิงอยู่ที่สโมสรแบบนี้"เสียงทักทายของแกริค ที่กำลังนั่งไขว่ห้างหมุนแก้วเหล้าในมือด้วยรอยยิ้มรู้ทัน เจสโต้ขยับกายไปนั่งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าไร้แววของความสุขแบบข้าวใหม่ปลามันอย่างที่ควรจะเป็น แกริควางถ้วยกาแฟพลางยิ้มล้อเลียน“ทะเลาะกับเลดี้ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแล้วละสิ ท่านชายเจสโต้! ใคร ๆ ก็คิดว่าตอนนี้ท่านชายยังคงพยายามโชว์แต่ด้านดี ๆ ให้เธอเห็นแท้ ๆ ตัวตนจริง ๆ น่ะเอาไว้ให้เธอเห็นทีหลังก็ได้ ยังมีเวลาอีกตั้งเยอะ”“ให้ตายเถอะ....