All Chapters of ดาวเคียงเดือน: Chapter 21 - Chapter 30

ศศินขับช้าลงทันที คำพูดของเธอเหมือนมีดที่ปักไปกลางอกของเขา เขาอยากปฏิเสธสิ่งที่ดารินทร์พูด ใช่ว่าเธอจะพูดถูกไปซะทั้งหมด ตลอดเกือบสิบปี เขาเหมือนขาดอะไรไป เพราะตั้งแต่เล็กจนโตมีเด็กผู้หญิงที่คอยตามเจื้อยแจ้วตลอด แต่เพราะเธอเป็นผู้หญิงเขาจึงไม่อยากใช้ความเป็นคนสนิทเข้าหาเธอ ไม่อยากให้คนอื่นมองเธอไม่ดี แต่ไม่นึกว่าเธอจะชอบเขามากมายขนาดนั้นเธอเป็นเด็กน่ารักเขารู้ แต่เพราะโตมาด้วยกันเขาเลยกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเธอเลิกชอบเขาแต่เขากลับชอบเธอจะเป็นยังไง ทั้ง ๆ ที่ต้องเจอหน้ากันทุกวัน เขาจึงเลือกที่จะมองข้ามไม่ยอมให้เธอเป็นมากกว่าเด็กข้างบ้าน...ดารินทร์ที่ไม่ละสายตาจากกระจกมองข้าง เธอเห็นชายชุดดำขับบี้เข้ามาใกล้เรื่อย ตาเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นมันชักปืนออกมาแล้วกำลังเล็งมาที่รถ เธอจึงก้มหยิบปืนในกระเป๋าออกมาทันที ก่อนจะปลดสายเบล์แล้วลดกระจกและลงมือยิงออกไปก่อนปัง! ปัง!ศศินที่เห็นดารินทร์พกปืนเขาก็แอบตกใจ แต่ก็ทำให้เขามั่นใจว่า ดารินทร์ไม่ใช่นักข่าวธรรมดาเหมือนที่มาวันพูดแน่นอน เขามองผ่านกระจกมองหลัง ก็เห็นชายชุดดำยังขับตามมาอยู่ และในจังหวะที่มันเล็งปืนมาจะยิง ดารินทร์ก็ชิงจะหวะยิงก่อนเสมอ จนม

"อ้าว วันนี้มาสองรอบเลย"มาวินเมื่อเห็นดารินทร์มาอีกครั้งเขาก็ทักขึ้น เพราะเมื่อตอนกลางวันเธอก็แวะมาแล้ว"พี่วิน เห็นข่าวคุณเอมมี่ยัง" มาวินพยักหน้าเบา ๆ ให้ดารินทร์ "แล้วพี่ซัน" เขาก็พยักหน้าอีกครั้ง ดารินทร์จึงหันไปมองยังห้องขัง เห็นศศินหลังหันหลังให้อยู่ เธอจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วนั่งลง"พี่ซัน" ศศินหันมาตามเสียง แต่ไม่มีการตอบรับ "พี่โอเคใช่มั้ย"ศศินสบตากับดารินทร์ทั้งคู่ยังจ้องมองกัน"พี่ไม่ต้องกังวลนะ พี่ไม่ได้ทำ ยังไงพี่ก็ไม่ผิด"ศศินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดารินทร์จึงลุกตาม"เลิกยุ่งกับฉันสักที ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ"ดารินทร์อึ้งกับคำพูดของศศิน เขาไม่ชอบเธอถึงขนาดนั้นเลยเหรอ มาวินที่ยืนฟังอยู่ก็ยังแอบตกใจ เขารู้สึกสงสารดารินทร์"แต่รินอยากช่วยพี่นะ""ฉันบอกว่าไม่ต้องมายุ่งไง!!! กลับไปซะ!!"เขาตะคอกจนดารินทร์สะดุ้ง ตำรวจหลายนายที่อยู่ในสถานีต่างก็หันมามอง ดารินทร์เริ่มมือสั่น เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบให้เธอมาวุ่นวาย แต่เธอก็อยากจะช่วยเขาเธอจึงหันหลังให้ศศินเพื่อหลบซ่อนน้ำตาที่มันกำลังจะหยดลงพื้น"พี่ไม่ต้องห่วงนะ รินไปแน่ แต่หลังจากช่วยพี่ออกมาได้เท่านั้น" พูดออกไปด้วยเสียงที่สั่นก่อน

วันต่อมาขณะที่ศศินกำลังถูกส่งไปฝากขังที่เรือนจำ ดารินทร์แอบมายืนดูเขาอยู่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจมากนัก เธออยากจะเข้าไปหา ไปพูดคุยกับเขา แต่เธอก็ไม่อยากไปกวนใจเขาอีก"รอก่อนนะคะ รินจะทำทุกทางเพื่อช่วยพี่ออกมา"เมื่อรถออกไปจนลับตา เธอก็ขับรถไปยังสถานีเพื่อประชุมทีมในตอนสายของวันด้านศศิน ขณะที่อยู่บนรถเขากวาดสายตามองหาดารินทร์ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นคนไล่เธอไป แต่พอเอาเข้าจริง เขาก็อยากจะเห็นหน้าเธออีกสักครั้ง เขาไม่รู้ว่าเขาจะมีโอกาสออกมาอีกเมื่อไหร่ จะได้เจอเธออีกมั้ยมาวินที่ยืนสังเกตุการณ์อยู่ เขารู้ได้ทันทีว่าเพื่อนของเขามองหาใคร ทั้ง ๆ ที่เขาเห็นดารินทร์มาแอบยืนอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้บอกเพื่อนของเขา เขาอยากให้ศศินทำความเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเองด้วยตัวของศศินเอง ไม่ใช่จากการกระตุ้นของเขา เขามั่นใจว่าตอนนี้เพื่อนของเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แต่มันจะสายไปมั้ยก็ต้องปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ หากทั้งคู่คือของกันและกัน สักวันก็คงจะได้เข้าใจกันในค่ำคืนของวันเดียวกันนี้ ดารินทร์มาที่ผับแห่งเดิม เธอมาตั้งแต่คนยังไม่เยอะ เพื่อมาหาเพื่อนของเธอ เธออยากพูดคุยกับเมย์วดี อยากจะถามไถ่เรื่องราวในช่วงเว

ไม่นานทรงพลก็เข้ามาในผับ เมย์วดีก็รีบเข้าไปต้อนรับทันที เธอทำตัวเหมือนปกติทุกอย่าง ด้านดารินทร์ที่นั่งดูอยู่ห่าง ๆ เธอใส่หูฟังที่เชื่อมต่อกับเครื่องดักฟัง และกดบันทึกเสียงลงไปในโทรศัพท์มือถือผ่านไปประมาณสองชั่วโมง ทรงพลก็พาเมย์วดีไปต่อที่โรงแรม ดารินทร์แอบตามไปห่าง ๆ เพื่อไม่ให้ทรงพลรู้ตัวเมื่อไปถึงดารินทร์ก็เลือกเปิดห้องข้าง ๆ เมย์วดีเผื่อมีอะไร เธอจะได้ช่วยได้ทัน"เสี่ยไปอาบน้ำก่อนสิ""ทุกทีไม่เห็นต้องอาบ""เปลี่ยนบ้างไรบ้างนะคะ จะได้ตื่นเต้น""ก็ได้"ทรงพลเดินเข้าไปอาบน้ำอย่างไม่อิดออด เมย์วดี เป็นผู้หญิงที่ทรงพลใช้บริการบ่อยที่สุด เพราะเธอเก่งเรื่องบนเตียงที่สุดในบรรดาหญิงสาวที่เขาใช้บริการมาเมื่อได้ยินเสียงเปิดน้ำ เมย์วดีก็จัดการตั้งกล้องที่ดารินทร์ให้มาใกล้ ๆ กับทีวีเพื่อไม่ให้ทรงพลสังเกตุเห็น เมื่อเทสภาพกับเสียงกับดารินทร์เรียบร้อย เธอก็ไปนั่งรอทรงพลบนเตียง สักพักทรงพลก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูพันรอบเอวหนึ่งผืน เขาไม่รอช้าเดินเข้ามาซุกไซร้เมย์วดีทันที จนดารินทร์ที่นั่งมองผ่านจอโน๊ตบุ๊คอยู่ต้องเบือนหน้าหนี"เดี๋ยวค่ะเสี่ย" ทรงพลหยุดนิ่งแล้วมองหน้าเมย์วดี "เมื่อกี้ตอนเสี่ยเข้

หลังจากวันนั้นเขาก็ออกตามหาดารินทร์ทุกวัน และทุกที่ที่คิดว่าดารินทร์จะอยู่ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอ"พอเหอะไอ้ซัน กูว่าน้องรินไม่อยู่กับเราแล้ว นี่เราก็หามาเป็นเดือนแล้วนะ""ไม่!! ถ้ายังไม่เจอร่าง กูไม่มีทางถอดใจ""มึงพักผ่อนบ้างเถอะ"มาวินรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนของเขา ศศินเอาแต่ตามหาดารินทร์ จนไม่สนใจตัวเอง ตอนนี้เขาดูผอมลงไปเยอะ"มึงอย่าห้ามกูได้มั้ย ขอร้องให้กูทำเถอะ ถ้าสุดท้ายแล้ว..." ศศินหยุดพูดไปชั่วขณะ เขาพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงไปแล้วพูดต่อ "รินไม่อยู่บนโลกนี้แล้วจริง ๆ อย่างน้อยกูก็ได้พยายาม ให้กูได้พยายามเพื่อรินบ้างนะ"หลังจากวันนั้นมาวินก็ปล่อยให้ศศินทำในสิ่งที่เขาอยากทำ เขาทำได้แค่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเพื่อนของเขายังไง หากเปรียบศศินเป็นดวงจันทร์ตอนนี้เขาคงเป็นจันทร์ที่กำลังหมดแสง จันทร์ที่มองหาแสงของดาวซึ่งหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอสักที...สามเดือนต่อมา ศศินเริ่มมีสติขึ้น เขาแยกแยะได้ว่าเวลาไหนควรทำงาน เวลาไหนควรออกไปหาดารินทร์ ทุกช่วงเวลาที่เขาไม่ติดภารกิจอะไร เขาจะออกไปตามหาดารินทร์อยู่เสมอ วันนี้ก็เช่นกัน เขาออกไปตามสถานที่ที่เขาไม่เคยไป"คุณยายครับ ไม่ทราบว่