Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

หลังจากย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านได้สองวัน ศศินก็ขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง เขาเจอกล่องที่ดารินทร์ฝากไว้เมื่อสิบปีก่อน ซึ่งเขาก็ไม่เคยเปิดดูเลยสักครั้ง มันถูกแม่ของเขาเก็บไว้ในห้องของเขาเป็นอย่างดี วันนี้เขาเลยตัดสินใจเอามันออกมาดู ในกล่องมีทุกอย่างที่บอกเรื่องราวของเขาทั้งสอง ภาพถ่ายที่ดารินทร์แอบถ่ายเขา โน๊ตต่าง ๆ แก้วน้ำใบเล็กเพ้นท์รูปกระต่าย ถ้าจำไม่ผิดเหมือนเขาจะให้ดารินทร์ไว้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อตอนดารินทร์อายุสิบขวบศศินค่อย ๆ เอาออกมาจากกล่องทีละอย่าง มีหลายอยากที่เขาจำได้ และก็อีกหลายอย่างที่เขาจำไม่ได้ แต่ดารินทร์กลับเขียนเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับสิ่งของนั้น ๆไว้บนไดอารี่ทั้งหมดกว่าเขาจะใช้เวลาอ่านไดอารี่นั้นจนจบก็ปาเข้าไปสองวัน เพราะมันไม่ได้มีเล่มเดียว ดารินทร์เริ่มเขียนตั้งแต่เข้า ม.1 ปีละเล่มเลยก็ว่าได้ ดีที่มันเป็นเล่มเล็ก ๆ ถ้าเล่มใหญ่เขาคงต้องอ่านเป็นเดือน ทุกอย่างถูกรื้อออกมาจากกล่องจนหมด เหลือกระดาษแผ่นสี่เหลี่ยเล็ก ๆ หนึ่งแผ่นโดนแปะสติ๊กเกอร์ติดไว้กับท้ายกล่อง ศศินจึงแกะออกมาดู เมื่อได้อ่านข้อความนั้น เขาถึงกับมือสั่น ในตาร้อนผ่าว รู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีก้อนอะไรก่

"ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ ทำไมถึงจำฉันผิด""เราเป็นคนรักกัน และกำลังจะแต่งงานกัน"มาวินตวัดสายมามองศศินทันที"มึงจะทำอะไรวะ" มาวินกระซิบถาม"กูจะทำให้รินกลับมาจำกูให้ได้ไง"ดารินทร์มองดูทั้งสองกระซิบกัน เธอไม่รู้ว่าทั้งสองคนพูดอะไรกัน แต่สิ่งที่เธอได้ฟังก่อนหน้าทำให้เธอสงสัยถ้าเป็นคนรักกันจริง ๆ ทำไมเธอถึงจำผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ เธอมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนี้มาก่อน"คุณจำคนผิดหรือเปล่าคะ ฉันว่าฉันไม่เคยรู้จักคุณ"ศศินรู้สึกเหมือนโดนมีดกรีดลงตรงกลางใจ นี่ดารินทร์จำเขาไม่ได้สักนิดเลยหรือไง"ฉันไม่มีทางลืมเธอนะ มีแต่เธอนั่นแหละที่ลืมฉัน"คำพูดนี้ทำให้ดารินทร์รู้สึกหน่วง ๆ คำว่าลืมของผู้ชายตรงหน้า เธอลืมอะไรไปเหรอ?"ฉันขอโทษนะคะที่จำคุณไม่ได้" ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ดารินทร์ถึงได้อยากเอ่ยคำว่าขอโทษออกมา"ไม่เป็นไรเลย เรามาสร้างความทรงจำใหม่ๆ ด้วยกันก็ได้นะ..."ศศินตัดสินใจแล้ว หากดารินทร์ลืมเขาจริง ๆ เขาจะลองเป็นฝ่ายสร้างความทรงจำดี ๆเกี่ยวกับเขา ให้ดารินทร์อีกครั้งใช่ว่าดารินทร์จะไม่รู้สึกอะไร แม้ว่าในสมองของเธอจะว่างเปล่า ไม่มีความทรงจำกับผู้ชายคนนี้เลย แต่ทำไมห

ปัง!!!ดารินทร์สะดุ้งเล็กน้อย ตาลุกวาว ตอนนี้สิ่งเดียวที่ดารินทร์คิด คือศศินอาจจะอยู่แถวนั้นแน่นอน เธอจึงรีบวิ่งไป"คุณ อยู่ตรงนั้นหรือเปล่า"เมื่อไปถึงบริเวณที่เสียงปืนดัง ดารินทร์กลับเห็นผู้ชายยืนนิ่งอยู่ แล้วเอามือยกขึ้น ปรากฎว่าเป็นศศินนั่งเอง แต่พอมองไปตรงหน้าศศิน ก็เห็นชายชรายืนเล็งปืนไปทางศศินอยู่"ตา!! อย่ายิงนะคะ" ดารินทร์รีบวิ่งไปขวางหน้าไว้ ดารินทร์รู้ว่าชายชราคงไม่รู้ว่าศศินเป็นใคร แกคงจะคิดว่าศศินมาบุกรุกแน่นอนศศินที่มองอยู่ด้านหลังกลับมองดารินทร์ด้วยความตื้นตันใจ ขนาดจำเขาไม่ได้ ดารินทร์ก็ไม่เคยลังเลที่จะปกป้องเขา"ไอ้หนู หลบไป" ชายชราลดกระบอกปืนลงแล้วใช้มือโบกให้ดารินทร์ถอยห่างออกไป"ไม่ค่ะตา เขามากับหนู""อ้าว...แล้วไม่บอกตาตั้งแต่แรก""ผมบอกแล้วนะครับ แต่คุณตาไม่ยอมเชื่อ" ศศินชะโงกหน้ามาจากด้านหลังของดารินทร์ จนดารินทร์ต้องเบี่ยงตัวหลบ ชายชราที่เห็นท่าทางของศศินก็ขมวดคิ้ว"เอ็งบอกว่ามากับริน ข้าไม่รู้จักคนชื่อริน""นี่ไงครับริน" ศศินชี้ไปยังคนที่อยู่หน้าเขา"นั่นปิ่นหลานข้า" ชายชราเถียง"นี่ดารินทร์ แฟนของผมครับ"ทั้งดารินทร์และชายชรา ต่างจ้องศศินเป็นตาเดียว"เอ็งว่า

"เอ่อ...คือ..." เขาอึกอักไม่รู้จะแก้ตัวยังไง"แค่นี้ก็โกหกกันแล้ว" ชายชราเริ่มขมวดคิ้วจนมาศศินสังเกตุได้ จึงรีบแก้ตัวทันที"ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ...คือผมกับรินเรารักกันจริง ๆ" ศศินรีบแก้ตัว"เล่าความจริงมา...ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่บอกความจริงกับเอ็ง""จริง ๆ นะครับ เราสองคนรักกันจริง ๆ เพียงแต่ยังไม่ได้คบกัน เพราะเกิดเรื่องนี้ขึ้นมาซะก่อน""รักกัน!!.." ชายชราเน้นคำ "แต่ทำไมถึงไม่คบกัน ฉันว่าเอ็งยังเล่าไม่หมด"จากที่ฟังศศินเล่า มีหลายจุดที่ทำให้ชายชรารู้สึกแปลก ๆ"คือจริง ๆ นานมาแล้ว บ้านของเราอยู่ติดกัน รินทำทุกอย่างเพื่อให้ผมรักเธอ แต่ผมกลับเมินเฉย ไม่สนใจ แถมยังผลักไสเธอ หลังจากที่เธอย้ายไปเชียงรายผมก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป แต่เพราะยังเด็กจึงไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของตัวเองมากนัก จนผ่านไปสิบปี ผมได้เจอกับเธออีกครั้ง กลับทำให้ผมรู้สึกว่า รินนี่แหละคือสิ่งที่ผมขาดไป แต่เพราะผมกำลังจะแต่งงาน เลยทำอะไรไม่ได้ในตอนนั้น แต่เธอก็พยายามช่วยเหลือผมทุกอย่าง จนเธอมาถูกตามล่าจนตกน้ำนี่แหละครับ""แล้วตอนนี้เอ็งกับแฟน" ชายชราจ้องหน้าของศศินเพื่อรอคำตอบ"เราเลิกกันแล้ว""เลิกกันเพราะจะมารักกับไอ้หนูอย่าง

ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!เพราะโดนจ้องจนทำตัวไม่ถูก เธอรู้สึกตื่นเต้นกับการกระทำของผู้ชายตรงหน้าจนควบคุมสติไม่อยู่ หน้าเห่อร้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอจึงรวบรวมความกล้าแล้วหันไปสบตาเขา แต่กลับเจอสายตาที่มองมาอย่างลึกซึ้งจนเธอต้องขมวดคิ้ว เพราะไม่เข้าใจความหมายของมัน"นี่คุณ เลิกจ้องกันสักทีเถอะ" แม้จะพยายามจ้องตาเขากลับแต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้ เพราะสายตาที่ศศินมองกลับมามันทำให้เธอใจสั่นจนแทบยืนไม่ไหว"ทำยังไง เธอถึงจะจำฉันได้""สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ" ดารินทร์ตวัดสายตากลับมามองแต่ก็เป็นแบบเดิม เธอแพ้สายตาคู้นี้จนต้องหลบตาอีกครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "คุณไปอาบน้ำเถอะ ชุดฉันแขวนให้ตรงนั้น ไม่รู้ว่าคุณจะใส่ได้มั้ย ส่วนแปรงสีฟันอันใหม่แกะใช้ได้เลย ฉันวางไว้ในห้องน้ำให้แล้ว" ดารินทร์พูดโดยไม่มองหน้าศศิน ทำให้เธอไม่เห็นว่าตอนนี้ศศินกำลังยิ้มให้เธออยู่"ริน" เสียงเรียกที่แผ่วเบาและฟังดูเหมือนมีอะไรทำให้ดารินทร์หันกลับมามองโดยไม่ได้เอะใจ ศศินจึงใช้โอกาสนี้จูบลงไปตรงหน้าผากมนจนคนในอ้อมกอดนิ่งไป "ขอบคุณนะครับ""..." ดารินทร์ได้แต่ทำตาโตมองคนตรงหน้าอย่างงง ๆ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ศศินปิดประตูห้องน้ำแล