Todos os capítulos de ดาวเคียงเดือน: Capítulo 11 - Capítulo 20

หลังออกจากร้านกาแฟ ดารินทร์ก็ไม่ลืมที่จะขอให้มาวินเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ส่วนมาวินก็อาสาจะไปส่งดารินทร์ที่สถานีโทรทัศน์เพราะถึงจะอยู่ใกล้ แต่ฝนตกขนาดนี้ถ้าเธอกลับเองก็ต้องเปียก แต่เธอก็บ่ายเบี่ยง เพราะจริง ๆ แล้วเธอไม่ได้จะเข้าสถานี วันนี้เธอหยุด แต่เธอจะไปหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับนักการเมืองหนุ่มที่มาติดพันเอมมี่ดารินทร์เดินกางร่มไปยังป้ายรถเมล์ ซึ่งตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่เลย มีแค่เธอคนเดียวที่ยืนรอรถอยู่"ตกจนน้ำจะท่วมกรุงเทพฯแล้วเนี่ย เมื่อไหร่จะหยุดนะพี่ฝน"ดารินทร์บ่นไปเรื่อย แต่ขณะที่เธอกำลังแหงนมองท้องฟ้าทำให้เธอไม่ทันระวัง รถที่วิ่งมาเหยียบเข้ากับน้ำที่ขังอยู่ โชคดีเธอมีไหวพริบ เอาร่มที่กางอยู่กันน้ำที่กระเด็นมาได้ทัน"ขับระวังหน่อยสิ"เธอตะโกนตามหลังทำให้คนที่ขับรถตามหลังรถคันดังกล่าวมาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ขณะขับผ่านเขาเห็นหน้าดารินทร์ชัด ๆ เขาจึงจอดรถ ตอนแรกดารินทร์ก็แปลกใจว่าเป็นรถใคร พอลงกระจกเท่านั้นแหละ เธอยิ้มกว้างทันที"ขึ้นมาสิ""อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ รถประจำทางมาพอดี"จริง ๆ เธอก็อยากขึ้นรถของศศินนะ แต่เธอมีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำ เธอจึงจำใจต้องวิ่งขึ้นรถประจำทางที่ตามมา

ระหว่างทางดารินทร์ได้โทรหามาวิน ซึ่งมาวินได้อยู่ตรงที่เกิดเหตุเรียบร้อยแล้ว จึงมีเวลาคุยกันไม่มากนัก เธอจึงวางสายไม่นานรถตู้ของสถานรถก็ไปถึงสถานที่เกิดเหตุ ดารินทร์เมื่อเห็นทะเลไฟด้านหน้าเธอจึงรีบลงจากรถทันที"น้องริน อย่าคิดจะทำอะไรบ้าๆ นะ"ณัชเอกตะโกนตามหลังเมื่อเห็นดารินทร์วิ่งไป เพราะทุกคนรู้ดีว่าดารินทร์ใช้ชีวิตแต่วันต่อวันเท่านั้น"ตามน้องไปก่อน ทางนี้พี่จัดการเอง"ชวกรณ์และณัชเอกจึงรีบวิ่งตาดารินทร์ไปทันที เหลือแต่เกวลินและประสิทธ์ช่วยกันเซตกล้อง"น้องรินรอพี่ก่อน"สองหนุ่มตะโดนตามหลัง แต่ใช่ว่าดารินทร์จะฟัง เธอวิ่งไปหามาวิน ซึ่งเธอเล็งไว้ตั้งแต่รถเลี้ยวเข้ามาแล้ว"พี่วิน เป็นไงบ้างคะ""เพลิงลุกไหม้มาเกือบ2ชั่วโมงแล้ว""แล้วมีใครติดอยู่ในนั้นบ้างมั้ยคะ""พนักงานดับเพลิงช่วยออกมาแล้วครับ""พี่ซันล่ะ""เห็นว่ากำลังมา เมื่อคืนมันอยู่เชียงใหม่ ตอนนี้คงลงเครื่องแล้วล่ะ"ดารินทร์รู้สึกโล่งใจที่ศศินไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เผื่อเจออะไรที่พอจะเป็นหลักฐานเอาผิดคนวางเพลิงได้ เพราะเธอมั่นใจว่านี่คือการวางเพลิง"น้องริน จะไปไหน"ณัชเอกวิ่งมาขวางเมื่อเห็นดารินทร์กำลังจะเดินออ

"นั่นเลือดใคร"มาวินชี้ไปยังแขนซ้ายของดารินทร์ เธอหันมายิ้มแหย ๆ ให้มาวิน ส่วนมาวินก็ขมวดคิ้วใส่ แต่ยังมีอีกหนึ่งคนที่เขาก็ตกใจไม่น้อยไปกว่ามาวิน ศศินเข้าประชิดตัวของดารินทร์ทันที จนเธอต้องถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว เธอไม่กล้ามองหน้าเขา เพราะเขาต้องต่อว่าที่เธอเข้ามาจุ้นจ้านแน่นอน"คงจะโดนกระสุนเฉี่ยวตอนที่หลบหลังต้นไม้นะค่ะ อย่าทำหน้าแบบนั้นแผลนิดเดียวเอง" ดารินทร์พยายามบอกคนทั้งสองแต่อยู่ ๆ อาการหน้ามืดของเธอก็กลับมา เธอเซไปด้านหลังนิดนึง ศศินที่ยังยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็คว้าตัวเธอไว้"ไม่เคยระวังตัว" ศศินดุเธอ"เอ่อ พี่ซัน ปล่อยรินลงเถอะค่ะ รินไม่ได้เป็นอะไร"ศศินอุ้มดารินทร์ขึ้นจนลอยจากพื้น ด้วยความตกใจเธอจึงเอามือข้างที่ไม่ได้เจ็บพาดคอของเขาไว้"หน้าซีดขนาดนี้บอกไม่ได้เป็นอะไร"แล้วสติของดารินทร์ก็ดับลง อาจจะเพราะพิษไข้ที่เธอยังไม่หายดี หรืออาจจะเป็นเพราะหัวใจที่ทำงานหนัก ตอนนี้เธอคงจะช็อคจนหมดสติก็ได้มาวินได้แต่ยืนมองดูการกระทำของศศิน ถึงเขาจะแปลกใจ ที่ศศินยอมเข้าใกล้ดารินทร์อย่างเต็มใจ แต่เขาก็แอบดีใจแทนดารินทร์ที่อย่างน้อยศศินก็แสดงออกถึงความห่วงใยต่อเธอศศินพาดารินทร์ออกไปจากสวนผลไม้เพ

เมื่อดารินทร์ออกไปแล้ว ศศินที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ จนมาวินนั่งมองอยู่สักพัก ทั้งคู่เงียบไม่มีการสนทนาใด ๆ"เกิดอะไรขึ้นวะ" มาวินเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน"กูไม่รู้" ตั้งแต่เกิดมาดารินทร์ไม่เคยเมินเขา ไม่ว่าเขาจะว่าหรือเมินใส่สักกี่ครั้ง แต่ทำไมครั้งนี้เธอกลับเมินเขาได้ง่ายดาย"แล้วทำไมน้องรินถึงพูดกับมึงแบบนั้น""เมื่อเช้ากูไปพูด ให้ดารินทร์หยุดยุ่งเรื่องนี้ เพราะกูไม่อยากให้เธอต้องมาเสี่ยงเพราะกู" ศศินเดินมานั่งบนเก้าอี้ที่ก่อนหน้านี้ดารินทร์นั่งอยู่"เป็นห่วงน้องมันเหรอ"ใช่เขาเป็นห่วงเธอ ที่ผ่านมาเธอเจ็บเพราะเขามาเยอะแล้ว เขาไม่อยากให้เธอต้องมาเสี่ยง"เปล่า กูแค่ไม่อยากให้คนอื่นต้องมาเจ็บตัวเพราะกู เรื่องนี้กูจัดการเองได้" คำพูดกับความคิดมักสวนทางกันเสมอ"มึงจัดการมานานแล้วไอ้ซัน แต่เรื่องไม่เคยคืบหน้า นี่หลักฐานเพิ่มเติมจากน้องริน"มาวินส่งแผ่นเสียงให้ศศินดู เขามองมันอย่างแปลกใจ"มันเป็นเสียงที่ถูกอัดขึ้นเมื่อวาน ขณะที่อยู่ในสวนผลไม้" มาวินมองไปยังศศินอีกครั้ง "กูว่าน้องรินกลับมาคราวนี้เธอดูแปลก ๆ เธอเก่งเกินนักข่าว""ยังไง""จากที่กูสัมผัส" ศศินขมวดคิ้วทันที " ไม่ใช่สัมผัสแบบนั้น มองกูตา

"เรื่องอะไร!!""ไอ้เมฆกับลูกน้องมันโดนจับแล้วครับ""ไอ้เวร!! สั่งคนไปปิดปากมัน อย่าให้มันได้ซัดทอดมาถึงนายใหญ่" ผู้ชายคนนั้นมีท่าทางเกรี้ยวกราดนายใหญ่!! นอกเหนือจากคนนี้ยังมีคนบงการอีกเหรอ ดารินทร์คิดในใจ"ครับนาย""เอ้า ผลิตกันไปถึงไหนแล้ว คืนนี้มีส่งของล็อตใหญ่อย่าให้พลาดล่ะ"ผู้ชายคนดังกล่าวเดินควบคุมการผลิตอยู่สักพัก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วเดินออกไปดารินทร์รู้สึกเหมือนมีคนเห็นเธอ เธอจึงรีบออกจากโรงงานก่อนที่เธอจะถูกจับได้ เธอรู้สึกร้อนใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อกลับถึงที่พัก เธอรีบติดต่อหาจักรกฤษณ์ทันที'ว่าไง ได้เรื่องอะไรมั้ย'"พี่จักรช่วยหาประวัติคนให้รินหน่อย เดี๋ยวรินส่งภาพไปทางไลน์นะคะ"'ได้ครับ"หลังจากวางสายดารินทร์จึงส่งภาพผู้ชายที่เข้าไปในโรงงานร้างให้จักรกฤษณ์ เพื่อหาดูว่าผู้ชายคนนี้ทำงานให้ใคร จากนั้นเธอก็ติดต่อไปยังมาวิน"พี่วินคะ"'ว่าไง'"พี่อยู่ที่ไหนคะ" เธอถามเพื่อความปลอดภัยของข้อมูล'ตอนนี้อยู่ร้านกาแฟ มีอะไรให้พี่รับใช้''"มีเยอะเลยค่ะ พี่วินสะดวกคุยหรือเปล่า"'ออกมาเจอกันหน่อยมั้ย""รินอยู่กาญจนบุรีค่ะ"'ไปตั้งแต่เมื่อไหร่'"เมื่อวานค่ะ พอดีมีงานด่ว