Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

วันต่อมาศศินก็มาหาดารินทร์ตามปกติ แต่เมื่อมาถึงเขากลับแปลกใจเมื่อมีกระเป๋าเป้วางอยู่ตรงม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาจึงเกิดคำถามว่าเป็นกระเป๋าของใครหรือมีใครจะไปไหน"มาแล้วเหรอพ่อหนุ่ม ทำไมวันนี้มาช้าจัง""สวัสดีครับคุณตา" พนมมือไหว้ทักทายอย่างเช่นทึกครั้ง "พอดีผมเพิ่งทำธุระเสร็จครับ""นั่งก่อนสิ"ศศินเดินไปนั่งใกล้ ๆ กับชายชรา แต่สายตาก็มองหาดารินทร์อย่างเช่นทุกวัน ซึ่งเป็นภาพชินตาของชายชราไปแล้ว"แล้วรินละครับ""เก็บของอยู่ด้านบนกับยายเขา""แล้วนี่กระเป๋าใครครับ" ชี้ไปที่กระเป๋าเป้ที่วางอยู่"ของไอ้หนูมันน่ะ""รินจะไปไหนครับ""ก็ไปกับเอ็งนั่นแหละ""จริงเหรอครับ รินยอมไปกับผมแล้วจริง ๆ ใช่มั้ยครับ" ศศินดีใจวิ่งเข้าไปกอดชายชราอย่างลืมตัว "ตาไม่ได้อำผมเล่นใช่มั้ยครับ""เออ ฉันลองพูดกับไอ้หนูเมื่อคืน""ขอบคุณตามากเลยนะครับ" ศศินยกมือไหว้สองสามครั้ง จนชายชรายกมือห้ามดารินทร์ที่เดินออกมาจากบ้านทันเห็นอาการของศศินที่ดีใจเหมือนเด็ก ๆ เธอก็อดยิ้มไม่ได้ ดารินทร์จึงเดินลงมาจากบ้านก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าเป้มาสะพาย แต่ปรากฏว่าเธอช้ากว่าศศิน เพราะศศินรีบหยิบไปก่อนที่ดารินทร์กำลังเอื้อมไปจับพอดี"ฉันถ

ทำไมดารากานต์จะไม่รู้ว่าลูกชายของเขาก็รู้สึกดีกับดารินทร์มาแต่ไหนแต่ไร เพียงแค่ไม่ยอมรับเพราะความกลัวบ้าๆ จนเรื่องมันกลายมาเป็นแบบนี้ แม้เธอจะพยายามพูดให้ฟังอยู่หลายครั้งว่าให้ลองดู เรื่องของอนาคตไม่มีใครคาดเดาได้หรอก จนวันที่ดารินทร์ย้ายออกไป ก็ยังทำปากเก่งว่าไม่ได้คิดอะไร ก็แค่เด็กผู้หญิงข้างบ้าน มาตอนนี้เป็นไงล่ะ ผูกเองก็ต้องแก้เอง เธอทำได้แค่ให้กำลังใจ"ปล่อยฉันนะ คุณป้าก็อยู่เกรงใจผู้ใหญ่บ้างสิคุณ" คำพูดของดารินทร์ไม่ได้ทำให้ศศินคิดได้ เขากลับกอดเอวบางไว้แน่น พลางเอาหน้าซบไปตรงหลัง จนดารินทร์ทำอะไรไม่ถูก"เห็นทีเมื่อก่อนเธอเกาะแขนเกาะขาฉัน ไม่เคยเกรงใจแม่ฉันเลย"ดารินทร์หันไปมองหน้าของดารากานต์เพื่อขอคำตอบว่าเขาได้ทำแบบที่ศศินพูดหรือเปล่า ซึ่งคำตอบที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มของดารากานต์ แค่นี้ดารินทร์ก็พอจะเดาออกว่าเขาทำแบบที่ศศินพูดจริง ๆ แต่ตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกันแล้ว"แต่แบบนี้มันเกินไปนะ""แบบไหนที่ไม่เกินไปล่ะ บอกฉันมาสิ ฉันจะทำ แค่ให้ฉันได้อยู่ใกล้ ๆ เธอ"สิ้นประโยคของศศิน ดารากานต์เอามือลูบหน้าตัวเองทันที ก่อนจะทำทีเป็นเดินเข้าไปหยิบของในครัว เธอไม่คิดว่าลูกชายจะเป็นแบบ

ศศินพาดารินทร์มาทานอาหารเที่ยงที่ห้างสรรพสินค้าไม่ไกลจากสถานีมากนัก หลังทานข้าวเสร็จเขาก็พาดารินทร์มาหยุดอยู่หน้าแผนกเสื้อผ้า"คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม""ซื้อเสื้อผ้าไง""ฉันไม่มีเงินติดตัวสักบาทเลยนะ""ฉันซื้อให้""ไม่ดีกว่าค่ะ เสื้อผ้าที่ตาซื้อให้ฉันก็พอจะใส่ได้""อย่าดื้อนะริน เธอยังต้องใช้ชีวิตต่อไป เธอต้องมีเพื่อน มีสังคม ชุดที่เธอมีส่วนใหญ่เป็นชุดอยู่บ้านทั้งนั้น เอาแบบนี้ฉันซื้อให้เธอก่อนแล้วเธอมีเมื่อไหร่ค่อยเอามาคืนฉันก็ได้""แต่ฉันยังไม่มีงานทำนะคะ เมื่อไหร่ฉันจะมีคืนคุณล่ะ""เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น...ไปกันเถอะ" ศศินจูงมือดารินทร์เข้าไปในร้าน"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการเป็นชุดแบบไหนคะ""เอาทุกแบบที่เหมาะกับเธอครับ กี่ชุดก็ได้""คุณ...มันเยอะไปนะแค่สองสามชุดพอ""เอาหลาย ๆ ชุดเลยครับ" ศศินไม่ได้สนใจคำพูดของดารินทร์ จนดารินทร์หน้างอไปแล้วศศินพูดจบก็ไปนั่งรอ เขาไม่สนใจสายตาขอความช่วยเหลือจาก ดารินทร์ พนักงานให้ดารินทร์ลองชุดหลาย ๆ ชุดซึ่งทุกชุดก็เหมาะกับ ดารินทร์ทั้งนั้น"เอ่อ...ขอโทษนะคพ ไม่เอาทุกชุดได้มั้ย มันเยอะเกินไป""เอาทุกชุดนั่นแหละครับ ผมเป็นคนจ่าย"พนักงานยิ้มให้ศ

เมื่อถึงบ้านศศินก็รีบพาดารินทร์เข้าบ้านทันที เพราะแน่นอนรถที่ตามเขากับดารินทร์มาตั้งแต่ที่ห้างก็ยังตามอยู่ ตอนนี้เขาจึงต้องระวังตัวเป็นพิเศษ ระหว่างรอมาวินส่งตำรวจมาให้"ดารินทร์ เธอขึ้นไปพักผ่อนได้เลย เดี๋ยวฉันจัดการของพวกนี้เอง""ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยคุณก่อน"ดารินทร์เดินไปหยิบถุงอาหารสดที่ศศินเป็นคนเลือกมา แต่ศศินก็ดึงไว้ไม่ให้ดารินทร์หยิบไป"อย่าดื้อได้มั้ย""คุณนั่นแหละชอบสั่งนั่นสั่งนี่ พอฉันไม่ทำก็มาหาว่าฉันดื้อ ฉันแค่อยากช่วยฉันดื้อตรงไหน" ดารินทร์เถียงจนศศินต้องอ้าปากค้าง"งั้นมาช่วยกัน เดี๋ยวจะได้ไปพักผ่อนพร้อมกันที่ห้องของเธอ""ใครอนุญาต""ฉันเอง" หันไปทำหน้าเจ้าเล่ห์ให้ดารินทร์ จนดารินทร์ต้องถอนหายใจ ไม่รู้ใครกันแน่ที่ดื้อ"วันนี้คุณไม่กลับบ้านไปหาคุณป้าเหรอ""วันนี้พ่ออยู่ แม่ฉันไม่เหงาหรอก ถ้าฉันไปเธอนั่นแหละจะเหงา"ดารินทร์ไม่อยากต่อปากต่อคำกับศศิน จึงทำเป็นไม่สนใจคำหยอดของเขาทั้งสองคนจัดของไปก็เถียงกันไปบ้าง พูดดีกันบ้างสลับกันไป แต่ก็ทำให้ดารินทร์กล้าที่จะคุยกับศศินมากขึ้น"เสร็จแล้วคุณไปพักเถอะค่ะ ฉันว่าจะกวาดบ้านถูบ้านสักหน่อย""ให้ฉันช่วยนะ""ไม่เป็นไร ฉันทำเ

เช้าวันต่อมาดารินทร์ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น เพราะเธอได้หลับเต็มตื่น เธอไม่รอช้าที่จะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ก่อนจะลงไปทำอาหารเช้าเธอยุ่งอยู่แต่ในครัวจนลืมไปว่าในบ้านยังมีใครอีกคน เมื่อทำอาหารเช้าเสร็จเธอก็ยกออกไปนั่งทานตรงโซฟา ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคนที่บอกว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนหายไป ทำไมเช้านี้เธอยังไม่เห็นดารินทร์จึงตัดสินใจขึ้นไปดูบนห้อง โชคดีที่ศศินไม่ได้ล็อคห้อง เธอจึงเปิดประตูและย่องเข้าไปเงียบ ๆ แอร์ที่เย็นเฉียบทำคนที่อาบน้ำตอนเช้าแล้วขนลุกจนต้องเอามือถูแขนทั้งสองข้าง เธอเดินเข้าไปก็เห็นก้อนผ้าห่มหนึ่งก้อน ดารินทร์เอามือไปเขี่ยดู ปรากฏว่าศศินอยู่ในนั้น"ขี้เซาจริง ๆ เลยนะ...หนาวขนาดนี้นอนไปได้ไง" ดารินทร์เดินไปที่ใต้แอร์เพื่อหยิบรีโมทมาปรับอุณหภูมิห้องให้อุ่นขึ้น แต่ปรากฏว่าหารีโมทไม่เจอ"หายไปไหนนะ"เธอมองหาไปเรื่อย ๆ สายตากวาดไปทั่วห้อง จนไปสะดุดอยู่ตรงหัวเตียงที่อยู่ติดฝาผนัง หากเธอจะหยิบก็ต้องปีนขึ้นไปบนที่นอน ความลังเลเกิดขึ้นในสมอง แต่หากไม่หนาวศศินคงไม่เอาผ้าห่มห่อตัวไปแบบนี้หรอก ดารินทร์จึงตัดสินใจปีนขึ้นไปช้าๆ เพื่อไม่ให้ศศินตื่น"อ่า ได้แล้ว อ๊ะ!!"มือเล็ก ๆ ที่เอื้อมไป