Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 69

หลังจากศศินออกจากโรงพยาบาล เขาก็ไม่ยอมกลับบ้าน แม้ ดารินทร์จะพูดเท่าไหร่ศศินก็ไม่สนใจ ดึงดันที่จะอยู่กับดารินทร์ให้ได้"ทำไมพี่ซันไม่กลับไปอยู่ที่บ้านละคะ""พี่จะอยู่ที่นี่กับริน""เดี๋ยวรินก็ย้ายออกแล้ว"ศศินหันไปมองหน้าดารินทร์ทันที"จะย้ายไปไหน""กลับไปอยู่กับพี่นีค่ะ รินคงต้องกลับไปติดต่อที่สถานีดูว่ารินสามารถกลับไปทำงานได้อีกมั้ย"เมื่อรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของตัวเองจริง ๆ ดารินทร์ก็ไม่อยากอยู่ ถึงแม้เจ้าของบ้านจะอนุญาตให้อยู่ก็ตาม ยังไงมันก็ไม่ใช่ที่ของเธอ..."พี่ไม่ให้ย้ายไปไหนนะ รินอยู่ที่นี่แหละ อยู่ใกล้ ๆ พี่ ส่วนเรื่องงานพี่ไม่ห้าม""แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของรินนะ""พี่ซื้อไว้ให้ริน""รินรับไว้ไม่ได้หรอก พี่เก็บไว้เถอะค่ะ ปล่อยให้เช่าก็ได้ ดีกว่าเอามาให้รินอยู่เปล่าๆ""แต่พี่ยกให้รินไปแล้วนะ"ก่อนดารินทร์จะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ศศินจัดการโอนบ้านหลังนี้ให้เป็นชื่อของดารินทร์ และเขาก็ออกอุบายให้ดารินทร์เซ็นรับเรียบร้อยแล้วเช่นกัน"ก็รินไม่รู้นี่คะ ตอนนั้นรินจำอะไรไม่ได้ พี่บอกอะไรรินก็เชื่อหมด แต่ตอนนี้รินรู้แล้วว่ามันไม่ใช่ของของริน แล้วรินก็ไม่มีทางเอาเปรียบพี่หรอก รินรู้ว่าเงิ

ดารินทร์ยืนทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นอยู่สักพัก เธอไม่รู้ว่าศศินโกรธอะไรเธอ และมันก็เป็นเหมือนทุก ๆ ครั้ง เวลาที่ศศินโกรธเธอศศินจะหันหลังให้เธอ ทิ้งเธอไว้คนเดียวเสมอ ดารินทร์ตัดสินใจขึ้นห้องไปเปลี่ยนชุดและเก็บของ เพราะหากศศินมีท่าทีกับเธอแบบนี้ แล้วเธอจะอยู่ที่นี่ได้ยังไง เจ้าของบ้านตัวจริงไม่รู้ว่าจะโกรธเธอหรือไม่พอใจเธออีกเมื่อไหร่เวลาผ่านไปสักพักไฟในบ้านดารินทร์เริ่มดับลงเหลือเพียงแค่ไฟในห้องครัว เพราะในขณะที่เดินลงมาดารินทร์นึกได้ว่ายังมีกับข้าวที่เธอยังไม่ได้เก็บล้างอยู่ในครัว ศศินที่นั่งมองอยู่ในบ้านของเขาเมื่อเห็นว่าที่บ้านดารินทร์ผิดปกติเขาก็รีบวิ่งออกมาหาดารินทร์ที่บ้านทันที"ริน!!" ศศินตะโกนเรียกเมื่อเห็นว่าภายในบ้านไม่ได้เปิดไฟเลยสักดวง มีเพียงแสงสว่างที่ลอดออกมาทางห้องครัวเท่านั้น เขาเดินไปเปิดไฟในห้องรับแขกจนมันสว่างอีกครั้ง แต่กลับเห็นกระเป๋าเป้ของดารินทร์ที่วางอยู่บนโซฟา เขาจำได้ว่ามันเป็นใบเดียวกับที่ดารินทร์ใช้ตอนเพิ่งเข้ามาอยู่ในบ้านใหม่ๆศศินเริ่มใจเสีย เขาไม่รู้ว่าทำไมดารินทร์ถึงเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ดารินทร์จะไปไหนทำไมไม่บอกเขา..."ริน!!!" ศศินตะโกนเรียกอีกครั้ง

"อ๊ะ...พี่ซัน"ความเสียวแล่นไปทั่วร่างบางอย่างควบคุมไม่อยู่ จนต้องระบายออกมาเป็นเสียงครวญครางที่หวานที่สุดที่ศศินเคยได้ยินมา ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งทำให้เขาหลงดารินทร์เข้าไปอีก ใช่ว่าดารินทร์จะเสียวแค่คนเดียวตอนนี้ศศินก็เสียวจนตัวตนของเขาคับแน่นไปหมด เขาอยากกระแทกดารินทร์แรง ๆ แต่เพราะเป็นครั้งแรก เขาจึงไม่อยากรุนแรงมากนักศศินจึงจับดารินทร์ถ่างขาแล้วก้มหน้าลงไปอยู่ในระดับเดียวกับกุหลาบดอกงามของดารินทร์ เขาจ้องมองพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ และไม่รอช้าที่จะใช้ลิ้นร้อนแหย่เข้าไปทางรูสวาทของเธอ ลิ้นร้อนตวัดไปทั่วกลีบกุหลาบของดารินทร์ เพราะความอายดารินทร์จึงพยายามเอามือปัดป่ายและร้องห้ามศศิน แต่มีหรือคนอ่อนประสบการณ์อย่างดารินทร์จะชนะคนอย่างศศิน เมื่อทุกอย่างในสมองขาวโพลนจนยากที่จะควบคุมดารินทร์จึงแอ่นสะโพกแล้วส่ายตามอารมณ์ จนศศินพอใจอยู่ไม่น้อย"อื้อ...อ่าส์...พี่ซัน"ศศินเหลือบมองคนที่นอนบิดไปบิดมา หน้าเชิดขึ้น มือขย้ำผ้าปูที่นอนจนเป็นรอยยับยู่ยี่ เขาแทบคลั่งกับร่างบางตรงหน้า ผิวขาวเนียนที่ยิ่งโดนแสงไฟยิ่งดูมีออร่า บวกกับรอยรักที่เขาฝากไว้ มันดูเย้ายวนมาก จนศศินอยากทำตามใจเหลือเกิน..."พี่ซัน ริน

"ริน อ่าส์!! พี่เตือนแล้วนะ""ทะ อ๊ะอ๊า!! ทำ อ๊าๆอ๊ะๆ ๆ ๆ ไม อื้อออ อ๊าาา!!" ดารินทร์จึงผลักอกศศินไว้ "อย่าเพิ่งขยับค่ะ...รินแค่จะถามว่า อ๊าาา!! พี่ซัน!! ที่รินทำ อ๊ะๆ ๆ!!! พี่ไม่ชอบเหรอ อื้อออ"แม้ดารินทร์จะบอกว่าให้หยุดขยับ แต่ศศินก็ยังแกล้งขยับบ้างหยุดบ้าง"ใครบอกว่าไม่ชอบล่ะ อ่าส์!! ที่รัก ซี๊ดดดด พี่แทบจะคลั่งแล้วรู้มั้ย โอ้ววว!!!...ริน อ่าส์!!! อืมมม"ศศินยกขาดารินทร์มาพาดบ่าก่อนจะขยับสะโพกเข้าออกอย่างต่อเนื่อง เขาวนสะโพกบดเบียดไปตามช่องทางรักอย่างไม่หยุดหย่อน จนคนที่นอนอยู่เสียวซ่านไปทั้งตัว"อ๊ะๆ ๆ ๆ อ๊า!!""อ่าส์!!...ริน"ช่องทางรักที่มันตอดรัดทำศศินแทบคลั่ง เขาจับดารินทร์เปลี่ยนท่าให้นอนคว่ำลง ทั้ง ๆ ที่แก่นกลางกายยังเสียบคาอยู่"พี่ซัน อื้อ มันลึกมากเลย อ๊ะๆ ๆ""หึ่มมมม แล้วรินชอบมั้ย หืมมม""งื้อ...พะ...พี่ซัน อะไร...ที่เป็นพี่ รินชอบหมดเลย อ๊าๆ ๆ ๆ ซี๊ดดดดส์!!"ทุกคำที่เปล่งออกมาจากปากของดารินทร์ มันทำให้มากหัวใจพองโต ศศินสัมผัสได้ตลอดเวลาว่าคนที่เขากำลังตกหลุมรักอยู่นี้ รักเขามากแค่ไหนศศินก้มลงไปคลอเคลียอยู่ตรงไหล่มน ก่อนจะใช้มือเชยคางให้เหงนมองมาด้านข้าง ส่วนเขาก็ก้มลง