Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

"สัญญาได้มั้ย จะไม่ออกไปไหน""ค่ะ ฉันจะไปไหนได้ล่ะ ฉันไม่รู้จักใครเลย ของกินของใช้คุณก็ซื้อไว้ให้เต็มบ้านแบบนี้ ฉันไม่จำเป็นต้องออกไปไหนแล้ว"ก่อนหน้านี้หนึ่งวันเมื่อศศินเอ่ยปากชวนดารินทร์แต่ดารินทร์ไม่ยอมไปกับเขา เขาจึงพาดารินทร์ไปซื้ออาหารและของใช้มาตุนไว้มากมาย รวมไปถึงโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ เพราะเขาไม่รู้ว่าเขาต้องไปกี่วัน"เสร็จเรื่องแล้วฉันจะรีบกลับมานะ""ค่ะ"ศศินกอดดารินทร์ไว้แนบอกอีกครั้ง เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลย เพราะยังจับคนที่คอยตามดารินทร์ไม่ได้เมื่อศศินขับรถออกไปดารินทร์จึงแวะไปหาดารากานต์ เพื่อสอบถามอะไรบางอย่าง สองสามวันมานี้เธอรู้สึกแปลก ๆ ภาพบางอย่างมักจะซ้อนทับเข้ามาในหัว ทุกพื้นที่ในบ้าน เหมือนมีความทรงจำของเธอมากมาย แต่มันไม่ชัดเจนสักอย่าง"อ้าวน้องริน เข้ามาก่อนสิลูก"ดารากานต์ที่เห็นดารินทร์ยืนอยู่ตรงประตูบ้านก็เอ่ยเรียกทันที"สวัสดีค่ะคุณป้า""ตาซันไปแล้วเหรอ""ไปแล้วค่ะ""งอแงมากเลยสิ กว่าจะออกไปได้""ใช่ค่ะ ทำไมคุณป้าถึงรู้" ดารินทร์ทำหน้าสงสัย"ก็แอบมาอ้อนป้าให้ไปพูดกับน้องรินให้ไปกับเขานะสิ"ก่อนหน้านี้ศศินมาหาดารากานต์เพื่ขอให้เธอไปพูดกับดารินทร์ให้ยอ

หลังจากนั้นดารินทร์ก็ติดต่อหาจักรกฤษณ์ทันที ดารินทร์ได้บอกว่าเธอจำเหตุการณ์ต่าง ๆ ไม่ค่อยได้หรอก แต่เธออยากเจอจักรกฤษณ์และยศกร จักรกฤษณ์เลยบอกให้ดารินทร์รออยู่ที่บ้าน อีกสองวันจะลงมาหา"น้องริน พี่มีของจะคืน"เมื่อดารินทร์คุยโทรศัพท์เสร็จมาวินก็เดินเข้ามาหาก่อนจะยื่นเป้หนึ่งใบให้ดารินทร์ ดารินทร์รับมาก็เปิดดูทันที ด้านในเป็นโน๊ตบุ๊คที่ดารินทร์เคยใช้เก็บข้อมูลสำคัญต่าง ๆ"ของรินเหรอ""อืม เอาไปเปิดดูเผื่อจะจำอะไรได้บ้าง...อ้อ...จะกลับตอนไหนบอกพี่นะ เดี๋ยวไปส่ง"มาวินไม่ลืมที่จะสั่งดารินทร์ไว้ เพราะศศินกำชับเรื่องนี้ไว้กับเขาหลายต่อหลายครั้ง"ริยกลับเองก็ได้นะคะ จะได้ไม่ต้องรบกวนพี่วิน""ไม่ได้!! พี่ต้องไปส่งเท่านั้น""ค่ะๆ ทำไมต้องหงุดหงิดด้วย" เมื่อเห็นท่าทางของมาวินดารินทร์จึงรับปาก"ก็เราดื้อเหมือนที่ไอ้ซันมันบอก""คุณซันนินทารินให้พี่วินฟังเหรอ"มาวินไม่ตอบ แต่กลับเดินหนีไป ดารินทร์จึงหยิบโน๊ตบุ๊คขึ้นมาเปิดดู แต่มันมีรหัสเข้าดารินทร์พยายามคิดว่าเธอตั้งรหัสอะไรไว้"อ่า ลองดูละกัน"ดารินทร์ลองพิมพ์เลขชุดแรกที่ขึ้นมาในหัวของเธอลงไป ปรากฏว่าเธอสามารถเข้าได้เพียงครั้งแรกที่ลองกดเข้าไป"

"คะ...คุณปล่อยนะ ฉันจะลุกแล้ว อ๊ะ!!" ดารินทร์พูดโดยเบี่ยงหน้าไปมองทางอื่น ศศินจึงพลิกตัวขึ้นคร่อมดารินทร์ไว้"ยังลุกไปไหนไม่ได้ จนกว่าฉันจะรู้สาเหตุว่าเธอเป็นอะไร ทำไมเมื่อวานถึงพูดแบบนั้น""พูดอะไรคะ" ดารินทร์ทำเป็นลืม"เธอจำไม่ได้จริง ๆ เหรอ" ศศินค่อย ๆ ขยับหน้าเข้าไปใกล้อีกครั้ง จนดารินทร์ต้องเอามือที่ดันอกไว้มาปิดปากตัวเองอีกครั้ง แต่คราวนี้ศศินกลับใช้มือของเขาเพียงข้างเดียวรวบมือทั้งสองข้างของดารินทร์ไว้ แล้วขึงไปเหนือศรีษะ"ฉะ...ฉัน...ฉันไม่รู้ ฉันจำไม่ได้จริง ๆ"ดารินทร์ก็ยังปฏิเสธเขา ศศินจึงก้มหน้าลงไป ทำให้ดารินทร์เม้มปากแล้วหลับตาแน่น"ฉันยังไม่ทำอะไรเธอตอนนี้ ทุกอย่างจะเกิดขึ้นในตอนที่เธอจำฉันได้แล้ว เธอสบายใจได้"เสียงกระซิบข้างหูทำให้ดารินทร์ต้องลืมตาแล้วเหลือบไปมองหน้าศศินที่อยู่ตรงบริเวณด้านข้างใบหน้าของเธอ"ถ้าอย่างนั้นคุณก็ปล่อยฉันสิ""ไม่!! ฉันยังไม่ได้คำตอบที่น่าพอใจ""แต่คุณช่วยลงไปก่อนได้มั้ย""ไม่!!""คุณซัน" เสียงที่ฟังดูอ่อนลงของดารินทร์ทำให้ศศินต้องถอนหายใจ เขาเพิ่งบอกดารินทร์ไปว่าจะไม่ทำอะไรจนกว่าดารินทร์จะจำเขาได้ แต่ถ้าดารินทร์ใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเขา เขาจะท

ดารินทร์วางสายในทันที ยิ่งคุยกับศศินใจเธอยิ่งสั่น เสียงทุ้ม ๆ นั้นเริ่มทำให้เธอติด ตลอดหลายวันมานี้เสียงของศศินวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวเธอทุกวัน จนเป็นความเคยชินไปแล้ว ถ้าวันไหนไม่ได้ยินเธอก็ไม่รู้ว่าจะคิดถึงแค่ไหนดารินทร์นอนฟังเสียงแปลก ๆ ด้านนอกไปสักพัก จึงลุกจากที่นอนไปส่องดูทางหน้าต่างอีกครั้ง เธอเห็นเงาตะคุ่มอยู่ตรงพุ่มไม้ ดารินทร์จึงยืนจ้องมองอยู่แบบนั้นจนมันวิ่งผ่านไปทางหน้าบ้าน"มากันสองคนเหรอ" ดารินทร์พูดคนเดียวก่อนจะมองหาอะไรแข็ง ๆ ที่มันหยิบจับถนัดมือแต่ก็ไม่มีอะไรที่พอจะใช้เป็นอาวุธได้เลย "เอาไงดี"ดารินทร์จึงโทรไปบอกมาวิน ก่อนตัดสินใจออกจากห้อง ไปยังห้องของศศิน เผื่อจะมีอะไรที่พอจะให้เธอใช้ป้องกันตัวได้บ้าง ดารินทร์เดินไปทั่วห้อง ก็ไม่เจออะไรเธอเลยหมุนตัวกลับแต่กลับสะดุดขาเก้าอี้ตรงโต๊ะทำงาน สายตาพลันมองไปเห็นลิ้นชักดารินทร์จึงเอื้อมมือไปเปิดดู ตาจึงลุกวาวกับสิ่งที่เห็น ดารินทร์เอื้อมมือไปหยิบของสิ่งนั้นออกมา"ทำไมไม่เอาติดตัวไปด้วยนะ"นี่คงเป็นเหตุผลที่ศศินให้เธอมานอนที่ห้องนี้ ดารินทร์ยิ้มออกมา เพราะความห่วงใยของศศินที่มีต่อเธอ แม้เธอจะดื้อไม่ค่อยฟัง แต่ศศินก็รอบคอบเรื่องค

เมื่อไปถึงบ้านศศินซึ่งมันก็ดึกมากแล้ว คนในบ้านก็นอนหลับกันแล้ว หลังจากมาวินโทรมาแจ้งว่าศศินไม่เป็นอะไรมาก ดารากานต์ก็สบายใจขึ้น แต่ยังมีอีกคนที่ยังนั่งรอไม่ยอมนอน แม้ดารากานต์จะบอกว่าศศินไม่เป็นอะไรมาก แต่เธอก็ยังไม่สบายใจอยู่ดีขณะที่รถไปจอดหน้าบ้านดารินทร์ก็รีบวิ่งลงมาเพราะเข้าใจว่าศศินกลับมาแล้ว แต่เมื่อไปถึงรั้วบ้านเธอก็มองหาศศินแต่กลับไม่เจอ เห็นแต่มาวินคนเดียวที่ลงมาจากรถ"พี่ซันละคะ""มันต้องนอนโรงพยาบาล""ไหนว่าไม่เป็นอะไรไงคะ ทำไมต้องนอนโรงพยาบาล""มันต้องให้ยาฆ่าเชื้อ จริง ๆ มันก็ไม่ยอมนอนโรงพยาบาลหรอก โวยวายกับหมอ จะกลับบ้านอย่างเดียว จนพี่บอกว่าจะมารับน้องรินไปอยู่เป็นเพื่อนหากมันยอมนอนที่โรงพยาบาล""งั้นไปกันเลยค่ะ รินอยากเจอพี่ซันแล้ว"ท่าทีของดารินทร์ทำให้มาวินแปลกใจ หรือดารินทร์จะจำได้แล้ว เพราะจากสรรพนามที่ใช้เรียกศศินก็ฟังดูเปลี่ยนไป"ไม่เปลี่ยนชุดก่อนเหรอ"ดารินทร์ก้มมองชุดตัวเอง ตอนนี้เธอใส่ชุดของศศินอยู่ เนื่องจากชุดเดิมมีรอยเลือดของศศิน ตอนดารินทร์หมดสติไป ศศินอุ้มเธอมาที่บ้านทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็เจ็บ เขาพาดารินทร์ขึ้นไปบนห้อง ก่อนจะเอาชุดของเขาให้ดารากานต์เปลี่ยนให