All Chapters of สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย: Chapter 11 - Chapter 20

กู้เย่หลีสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเมินเฉยต่อความเป็นบุรุษเพศที่แผ่ซ่าน นางตัดสินใจเล่าทุกอย่าง...ทั้งเรื่องจดหมายขายชาติที่ถูกแอบนำไปซุกซ่อนไว้ในจวนตระกูลกู้ และเรื่องที่คิดเสิ่นจื่อรุ่ยถวายฎีกาตัดเสบียงทัพบูรพาเพื่อหวังผลประโยชน์ให้ตนเองมีหน้ามีตา และบีบให้บิดาของนางตายในสนามรบ!นางไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ เพราะเรื่องยังไม่เกิดยิ่งเล่า น้ำเสียงของนางยิ่งสั่นสะท้านด้วยความแค้น ทว่าเซี่ยอ๋องกลับนั่งฟังอย่างสงบนิ่ง นัยน์ตาสีรัตติกาลลึกล้ำจนยากจะคาดเดาอารมณ์“ท่านอ๋อง ข้าต้องการอำนาจของท่านเพื่อสืบหาคนนำจดหมายไปซ่อนแม้เรื่องยังไม่เกิดข้าคิดว่าต้องเกิดแน่นอน และหาทางส่งเสบียงไปช่วยบิดาข้าที่ชายแดนบูรพา หากท่านช่วยข้า...ชาตินี้ข้ากู้เย่หลียินดีถวายหัวให้ท่าน!”“ถวายหัวไปทำไม ในเมื่อเจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าจะยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ข้าขี่”เซี่ยเปี้ยนซางแค่นยิ้มเย็นชา ทว่ารังสีอำมหิตกลับแผ่ซ่านจนในห้องเกิดความเย็นดุจกำลังจะถูกแช่แข็ง“เรื่องจดหมายนั่นยังไม่มีข่าวออกมา แต่ใช่ว่าจะไม่มี ข้าจะให้คนของข้าเฝ้าอยู่ที่จวนพระราชทานของแม่ทัพกู้... ส่วนเรื่องเสบียงที่ชายแดน เจ้าไม่ต้องกังวล”กู้เย่หลีชะ

ทันทีที่องครักษ์หน้าน้ำแข็งก้าวเข้ามาในห้อง เขาปรายตามองสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของท่านอ๋อง สลับกับใบหน้าแดงก่ำและรอยแดงจาง ๆ ที่โผล่พ้นคอเสื้อของพระชายา ก่อนที่ดวงตาไร้อารมณ์คู่นั้นจะทอประกายบางอย่างที่คล้ายกับ... ความปีติยินดีอย่างสุดซึ้ง!‘สวรรค์มีตา... ในที่สุดท่านอ๋องก็ลบล้างข่าวลือนกเขาไม่ขันได้แล้ว ตระกูลเซี่ยกำลังจะมีทายาทแล้ว!’ม่ออิงคิดในใจอย่างตื้นตันจนแทบหลั่งน้ำตาภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะรีบคุมสติแล้วประสานมือรายงานเสียงขรึม“ทูลท่านอ๋อง...กระหม่อมจัดการเรื่องเมื่อวานเรียบร้อยแล้ว สินเดิมพระชายาและบ่าวไพร่ของตระกูลกู้ที่ตามมารับใช้พระชายาตอนออกเรือนทั้งหมดอยู่ในจวนอ๋องแล้ว...แต่มีสตรีนามว่าซูเยว่ซินมาคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักตั้งแต่เช้าตรู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”เซี่ยอ๋องยกมือขึ้นก่อนจะโบกไปมาให้ม่ออิงไปคุยด้านนอกให้ชายาของตนเองอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ด้วยไม่พอใจให้ใครเห็นชายาของตนตอนตื่นนอน เพราะน่ารักจนยากจะอดใจไหว แม้แต่เขายังข่มใจอยู่นาน“ซูเยว่ซินมาคุกเข่าหน้าจวนตั้งแต่เช้าตรู่หรือ?”กู้เย่หลีทวนคำพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขณะที่หนิง ซวง สาวใช้คนสนิทที่เดินทางมาถึงพร้อมกับขบวนสินเดิมตระ

วันถัดมาท้องพระโรงตำหนักจินหลวนยามเช้าตรู่ ตลบอบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดจนเหล่าขันทีและนางกำนัลแทบไม่กล้าหายใจแรงพร้อมระแวดระวังตัวอยู่ตลอดเวลาเบื้องหน้าบัลลังก์มังกร ร่างสูงโปร่งของหนิงหย่วนโหวเสิ่นจื่อรุ่ย กำลังคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นหินหยกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มเยี่ยงสุภาพบุรุษ บัดนี้เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและคับแค้นใจอย่างแสนสาหัส“ฝ่าบาทต้องให้ความเป็นธรรมแก่กระหม่อมด้วย พ่ะย่ะค่ะ! เซี่ยอ๋องกระทำการอุกอาจ เหิมเกริมไม่เห็นกฎมณเฑียรบาลอยู่ในสายตา!ไม่เพียงปล้นชิงเกี้ยวเจ้าสาวกลางถนนหลวง หักหน้าราชสำนัก แต่เขายังกล้าเหยียบย่ำ ราชเสาวนีย์ของฮองเฮาที่ประทานสมรสให้กระหม่อมจนย่อยยับ! อีกทั้งเมื่อวานยังปล่อยให้สตรีวิปลาสกล่าววาจาให้ร้าย บ่อนทำลายชื่อเสียงของจวนโหวจนป่นปี้กลางเมืองหลวง... การกระทำเยี่ยงโจรป่าเช่นนี้ หากฝ่าบาทละเว้น จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดพ่ะย่ะค่ะ!”น้ำเสียงที่คับแค้นของหนิงหย่วนโหว ราวกับผู้บริสุทธิ์ที่ถูกพญามารรังแกจนหมดหนทางสู้ เรียกเสียงฮือฮาจากเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นที่ยืนเรียงรายอยู่ด้านข้างได้เป็นอย่างดีแน่นอนว่าขุนนางบุ๋นกว่าครึ่งค่อนท้อ

สิ้นเสียงสั่งการ ประตูท้องพระโรงถูกเปิดออกอีกครั้ง องครักษ์เงาหน้าตายอย่างม่ออิง ก้าวเข้ามาพร้อมกับทหารองครักษ์ชุดดำนับสิบคน พวกเขาแบกหีบไม้สีดำสนิท ขนาดใหญ่จำนวนห้าใบเข้ามาวางเรียงรายอยู่กลางท้องพระโรง ท่ามกลางสายตางุนงงของเหล่าขุนนางตึง! ตึง! ตึง!เสียงหีบไม้กระทบพื้นหินหยกดังกังวาน ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนเริ่มหน้าถอดสี คือรอยหยดน้ำสีเข้มคาวคลุ้ง ที่ซึมลอดออกมาจากรอยต่อของไม้กระดานหีบเหล่านั้น!“นั่น... นั่นมันกลิ่นอันใดกัน!” ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกเมื่อได้กลิ่นสนิมและคาวอย่างรุนแรงราวกับเดินผ่านโรงเชือดหมูเซี่ยเปี้ยนซางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำก้าวลงจากขั้นบันไดบัลลังก์มังกรอย่างช้า ๆ ท่วงท่าสง่างามทว่าแผ่รังสีอำมหิตจนขุนนางรอบข้างต้องถอยกรูด เขาเดินมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเสิ่นจื่อรุ่ยที่กำลังคุกเข่าอยู่ ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้คนมองวิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่าง“เปิดหีบ”ปัง!!ฝาหีบทั้งห้าใบถูกองครักษ์เงาเตะเปิดออกพร้อมกัน!กลิ่นคาวเลือดรุนแรงชวนคลื่นเหียนจนแต่ละคนเริ่มอาเจียนพวยพุ่งทะลักออกมาดุจทำนบแตก! สิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายในหีบหาใช่ทองคำหรือผ้าไหมล้ำค่า ทว่าม

“แต่ก่อนอื่น... วันนี้ข้าเพิ่งไปออกงิ้วโรงใหญ่ในท้องพระโรงมา ทั้งหอบหีบศพไปข่มขู่ฮ่องเต้ ทั้งทวงเงินสองแสนตำลึงให้เจ้าจนพวกขุนนางบุ๋นหน้ามืดเป็นลมไปครึ่งท้องพระโรง...”หลังสาธยายความดีความชอบ ใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจโน้มลงมากระซิบชิดใบหูขาวผ่อง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนกู้เย่หลีขนลุกซู่ไปทั้งร่าง“...ค่าเหนื่อยของเซี่ยอ๋องนั้นแพงมากนะเซี่ยหวางเฟย ในเมื่อพวกเราใจตรงกันถึงเพียงนี้... เจ้าจะตกรางวัลให้ข้าด้วยสิ่งใดดีเล่า?”กู้เย่หลีหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู สองมือเล็กดันแผงอกของเขาไว้เต็มแรง เมื่อรู้ว่ารางวัลที่เขาอยากได้หมายถึงอะไร“ทะ... ท่านอ๋อง ปล่อยข้าก่อนเพคะ! ประเดี๋ยวเย็นนี้เสิ่นจื่อรุ่ยจะต้องนำทองคำมาส่งที่จวนเป็นแน่ พวกเราต้องเตรียมรับมือ...” นอกจากหาทางหลีกหนีสัมผัสร้อนรุ่มแล้ว ยังต้องหาทางตั้งรับเสิ่นจื่อรุ่ยอีกด้วยเพราะนางไม่เชื่อว่าคนเจ้าเล่ห์ผู้นั้นจะส่งคืนของง่ายดายปานปอกกล้วย ยิ่งสวามีคนดีของนางไปฉีกหน้าบุรุษหน้าหนาผู้นั้นด้วยตนเองถึงหน้าท้องพระโรง“ช่างหัวมันประไร” เซี่ยอ๋องแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่ใส่ใจ เขาเชยคางมนของนางขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาพญาเหยี่ยวที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรา