All Chapters of สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย: Chapter 31 - Chapter 40

“ฮองเฮาเสด็จจจจจ!”เสียงประกาศก้องยาวเหยียดของขันทีหน้าตำหนัก ทำเอาบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิดในท้องพระโรงชะงักงัน และทำให้หลายคนที่ไม่ทันคิดถึงอำนาจของผู้กุมวังหลังอย่างฮองเฮาขึ้นมาได้เซี่ยเปี้ยนซางที่กำลังจะให้คนจับสตรีจอมเสแสร้งไปลงโทษ หรี่ตาสีรัตติกาลลงเล็กน้อย ขณะที่กู้เย่หลีหันไปมองสตรีผู้ครองตำแหน่งสูงสุดในวังหลังที่กำลังก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาฮองเฮาในชุดหงส์สีแดงสดปักดิ้นทอง สวมมงกุฎหงส์เก้าระย้าสานทองคำ ก้าวเดินอย่างแช่มช้อยและสง่างาม ใบหน้าของพระนางงดงามหมดจดและเปี่ยมไปด้วยความเมตตา ทว่าในสายตาของกู้เย่หลีที่เพิ่งผ่านความตายมาหนึ่งชาติ ความเมตตานั้นกลับดูเคลือบแคลงและเย็นเยียบจนน่าขนลุกนัยน์ตาเช่นนี้มองอย่างไรก็ดูไม่เหมือนสตรีที่เมตตาโอบอ้อมอารี“ถวายบังคมเพคะฝ่าบาท” เว่ยฮองเฮาหรือเว่ยหว่านอี๋ สตรีที่ไม่ค่อยปรากฏตัวเท่าใดนัก นางเป็นหญิงงามตระกูลเว่ยที่ไม่ฝักใฝ่การเมืองฝ่ายใด ทั้งเป็นสตรีที่เพียบพร้อมทั้งใบหน้าและชาติตระกูล ลือกันว่าความงามเทียบเท่าไซซีที่แม้แต่มัจฉายังจมวารีเพราะตะลึงในความงามกู้เย่หลียลโฉมพระนางอีกครั้ง...ในชาตินี้ มองผาด ๆ ฮองเฮาผู้นี้มีชันษ

“นังหญิงแพศยา! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ! ที่แท้ก็เป็นเจ้าที่ขโมยสมบัติจวนโหวไปปรนเปรอชายชู้ แล้วยังกล้าใส่ร้ายพระชายาเซี่ยอ๋องอีก!”“สตรีหน้าหนา! ข้าหลงคิดว่าเจ้าน่าสงสาร ที่แท้ก็เป็นแค่นางจิ้งจอกจอมหลอกลวง!”เพล้ง! แปะ! โครม!ก้อนหิน ไข่เน่า และตะกร้าผักกาดเหม็นเขียว ถูกระดมปาข้ามกำแพงจวนเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางเสียงด่าทอสาปแช่งที่ดังกึกก้องทว่าเรื่องที่น่าสมเพชที่สุดไม่ได้มาจากชาวบ้าน แต่มาจากบ่าวไพร่ในจวนโหวที่เหลืออยู่! เมื่อพวกเขารู้ว่านายท่านถูกจับข้อหากบฏ และตัวต้นเหตุที่ทำให้จวนโหวล้มละลายคือนังดอกบัวขาวผู้นี้ ความโกรธแค้นพลันปะทุขึ้นจนแทบจะเผาจวนให้วอด!“โอ๊ย! ปล่อยข้านะ! พวกเจ้าเป็นแค่บ่าวไพร่ชั้นต่ำ กล้าแตะต้องตัวข้าเชียวหรือ! ข้าเป็นถึงฮูหยินของจวนโหว... โอ๊ย!”“ฮูหยินหรือ...สตรีเช่นเจ้าก็แค่กาฝากจวนโหว ไม่คู่ควรแม้แต่สตรีอุ่นเตียงของท่านโหวด้วยซ้ำ ที่ท่านโหวต้องพลาดการแต่งงานดี ๆ ก็เพราะเจ้า สตรีไร้ยางอาย เจ้าไม่ได้มีหนังสือสมรสด้วยซ้ำ ยังเรียกตัวเองว่าเป็นฮูหยิน ไร้ยางอาย”แม่นมที่เลี้ยงดูท่านโหวน้อยมานานหลายปีด่านางไม่ไว้หน้า เมื่อก่อนอาจจะสงสาร แต่แผนการปล้นชิงทรัพย์สินจว

เซี่ยเปี้ยนซางเดินมานั่งลงริมเตียง ก้มลงจุมพิตหน้าผากมนของภรรยาเบา ๆ ก่อนจะยื่นม้วนกระดาษในมือให้นาง“เมื่อคืน... คุกหลวงเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่” น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ทว่าแฝงจิตสังหาร “ไฟลุกท่วมห้องขังชั้นในสุดที่คุมขังหนิงหย่วนโหว ไฟจากน้ำมันดินลุกลามรวดเร็วจนทหารดับไม่ทัน... เสิ่นจื่อรุ่ยถูกไฟคลอกตายอนาถ ศพและหลักฐานทุกอย่างถูกเผาจนไหม้เกรียมกลายเป็นเถ้าถ่านจำเค้าเดิมไม่ได้แม้แต่น้อย”กู้เย่หลีชะงักไปชั่วครู่ มือที่กำลังคลี่ม้วนกระดาษรายงานของม่ออิงสั่นสะท้านเล็กน้อย ดวงตาหงส์เบิกกว้างขึ้น ก่อนที่ความตื่นตระหนกจะแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็น นางแค่นเสียงหัวเราะเยาะหยันออกมาเบา ๆ“ไฟไหม้คุกหลวงที่มีทหารองครักษ์เสื้อแพรเฝ้าแน่นหนาถึงเพียงนั้นหรือเพคะ? ช่างเป็นอุบัติเหตุที่ประจวบเหมาะและแนบเนียนเสียเหลือเกิน... ขาดพยานปากเอกเพียงคนเดียว ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์และรอดพ้นจากข้อหากบฏ ก็มีเพียงพี่สาวของเขาเท่านั้นที่น่าจะเป็นคนสั่งการ!”เซี่ยเปี้ยนซางพยักหน้าช้า ๆ “ถูกต้อง ม่ออิงรายงานว่า ตอนนี้ในวังหลวงโกลาหลหนัก ฮ่องเต้ทรงพิโรธหนักแต่ก็ต้องสั่งระงับการลงโทษกุ้ยเฟยเอาไว้ก่อน เพราะไม่มีพยานย

“ละ... ลายมือชื่อของซูเยว่ซินอย่างนั้นหรือเพคะ!”กู้เย่หลีเบิกตากว้างจนแทบถลน ทั่วทั้งร่างชาวาบราวกับแช่แข็งในหิมะ นางผละออกจากอ้อมแขนแกร่งของเซี่ยเปี้ยนซางอย่างลืมตัวพลางมองเขาอย่างต้องการหาคำตอบ แต่ได้เป็นรอยยิ้มที่เหนือกว่าส่งกลับมา ทำให้นางรู้เลยว่าตนเองความรู้ตื้นเขินไม่พอ เรื่องเกี่ยวกับต้านโจวยังอ่อนด้อยนักแม้แต่สวามีคือผู้คุมกฎแห่งตลาดมืดนางยังเพิ่งรู้เลยด้วยซ้ำ หากเขาไม่เอ่ยออกมานางคงจะไม่รู้อะไรเลย“อยากดูหรือไม่เล่า...” เขาพูดเสมือนต้องการไขความกระจ่าง “แต่ว่าหากอยากดูต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน”“....” นางรู้สึกว่าเซี่ยอ๋องเป็นพ่อค้าหน้าเลือด เมื่อวานกลับจากวังหลวงก็ไม่ให้นางพัก ตอนนี้ยังมาเอาสิ่งแลกเปลี่ยนอีก เหตุใดนางจึงไม่เคยได้ยินเรื่องที่เขามักมากในกามถึงเพียงนี้มาก่อนเลยเล่า ทำไมในหัวมีแต่เรื่องนกเขาไม่ขัน ต้องมีสิ่งใดผิดพลาดแน่ ๆที่สำคัญเหล่าอนุสีรุ้งนางไม่เคยพบหน้าตั้งแต่วันแรกที่มาถึง...เรื่องนี้ช่างน่าสงสัยแต่ต้องเก็บเอาไว้ก่อน เพราะมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการก่อนเรื่องในจวนแต่ถ้าไม่มีข้อแลกเปลี่ยน ยมบาลผู้นี้ก็จะไม่ยอมสินะ สุดท้ายก็ต้องยอมจำใจตกลง“หลังจากท่านอ๋องพาหม

แต่เอ๊ะ...แล้วสองแสนตำลึงทองของจวนแม่ทัพเล่า...หายไปที่ใดกัน...หรือว่ามีที่มาอื่นที่ยังมีการซ่อนเร้นอีก เพราะหากท้องพระคลังทองย่อมไม่ขาดแคลน เงินย่อมมีมากมาย“ผู้ใดเป็นคนนำทองคำมาให้เจ้า?” เซี่ยเปี้ยนซางเอ่ยถาม น้ำเสียงยังคงราบเรียบแต่อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันจากความกรุ่นโกรธอยู่ไม่น้อย ที่รู้ว่าใครบางคนกำลังขายแคว้นให้ศัตรู“ขะ... ข้าน้อยไม่เห็นหน้าขอรับ! คนผู้นั้นสวมหมวกปีกกว้างคลุมหน้ามิดชิด รูปร่างบอบบางคล้ายสตรี...แต่เสียงเหมือนบุรุษไม่ผิดเพี้ยน” ชายร่างท้วมพยายามเค้นความทรงจำที่เหลืออยู่อย่างสุดความสามารถ “และที่ตัวของนาง... มีกลิ่นหอมประหลาด... เป็นกลิ่นหอมของกำยานดอกเหมยที่ฉุนจัดจนติดจมูกข้าน้อยเลยขอรับ!”กำยานดอกเหมย!!!ดวงตาหงส์ของกู้เย่หลีเบิกกว้างทะลุความมืดหลังฉากกั้นทันที! กลิ่นกำยานดอกเหมย... กลิ่นประจำตำหนักเฟิ่งหวง...กลิ่นที่ลอยอวลอยู่รอบกายของสตรีที่ทรงอำนาจในวังหลัง! แต่ไม่ใช่สูงสุดตำหนักเฟิ่งหวงของเสิ่นกุ้ยเฟย...ตำหนักฉางชุนของฮองเฮา เป็นเสิ่นกุ้ยเฟยหรือ...จะเป็นไปได้อย่างไร นางใช้วิธีใดถึงยักยอกทองคำออกมาได้ ดูเหมือนหลักฐานและเบาะแสทุกชิ้นจะชี้ไปทางเสิ่นกุ้ยเฟยจนหมด