All Chapters of สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย: Chapter 21 - Chapter 30

ฮ่องเต้ตวาดลั่นจนราชครูหวางที่คุกเข่าอยู่หมอบราบไปกับพื้นสั่นเป็นเจ้าเข้า หลักฐานชิ้นนี้ใหญ่หลวงนัก แม้ฮ่องเต้จะโปรดปรานเสิ่นกุ้ยเฟยเพียงใด แต่เรื่องที่กระทบกระเทือนถึงราชบัลลังก์ พระองค์ย่อมไม่อาจหลับตาข้างเดียวได้ที่สำคัญ... เซี่ยเปี้ยนซางเป็นคนเปิดโปงเรื่องนี้กลางแจ้ง! บีบให้พระองค์ต้องลงดาบตระกูลเสิ่นอย่างไม่มีทางเลี่ยง! อันธพาลผู้นี้จงใจโยนกองเพลิงเข้ามาในวังหลวงชัด ๆ!“ให้กรมอาญาสอบสวนให้ดี...เรื่องนี้ใช่เรื่องใส่ร้ายกันหรือไม่...หากเป็นเรื่องจริงข้าจะไปขอคำอธิบายกับสนมรักด้วยตนเอง และจะลงโทษคนที่คิดล้มล้างราชบัลลังก์ของข้า!”แน่นอนว่าเสิ่นกุ้ยเฟยเป็นสตรีเรียบร้อยอ่อนหวานน่าทะนุถนอม นางไม่มีวันคิดเรื่องทรยศเขาเป็นแน่ แม้ว่านางจะให้กำเนิดองค์ชายถึงสององค์ให้ตน แต่ทั้งสองคนรักใคร่ปรองดองกัน เว้นแต่พวกขุนนางชั่วยุยง ไม่ได้การเขาควรต้องจับตาเหล่าขุนนางให้ดีในขณะเดียวกัน ณ ตรอกแคบอันมืดมิดหลังจวน หนิงหย่วนโหวข่าวการจับกุมตัวหนิงหย่วนโหวด้วยข้อหากบฏ แพร่สะพัดมาถึงจวนโหวรวดเร็วดุจลมพัด บ่าวไพร่ในจวนต่างวิ่งวุ่นเก็บข้าวของหนีตายกันจ้าละหวั่น...แม้ยังไม่มีคำสั่งปิดจวนเพราะเกรงบารมีเสิ

อาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่เป็นป้อมปราการระหว่างนางและเซี่ยอ๋องร่วงหลุดไปพร้อมกับแสงเทียนที่เคยสว่างดับพรึ่บ ทว่าแสงจันทร์ที่ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างรำไรกลับทำให้เซี่ยเปี้ยนซางยิ่งมีอารมณ์กำหนัดมากขึ้นไปอีกลมหายใจอุ่นร้อนของเขาพ่นรินรดผิวหน้านวลเนียนใสของกู้เย่หลี แม้เคยอยู่ชายแดนตากแดดมาหลายปี แต่ทว่าสภาพอากาศเหล่านั้นไม่เคยทำอันตรายต่อผิวนางได้เลย เซี่ยเปี้ยนซางต้องยอมรับว่าเขาพบนางครั้งแรกสะดุดตาเพียงใด พบกันอีกครั้งก็ยังสะดุดตาไม่เปลี่ยนและยิ่งตอนนี้นางอยู่ในกำมือของเขาแล้ว...“ท่านอ๋อง...ข้ายัง...” นางพยายามคิดหาข้ออ้าง ด้วยเรื่องบนเตียงมิได้เชี่ยวชาญ หากแต่จะเอ่ยกลับรู้สึกพูดไม่ออกเสียอย่างนั้น คล้ายกับหากพูดออกไปเกรงว่าตนเองจะโกหก“ยังอันใดหรือ...พระชายาของข้า” เสียงทุ้มของเขาเดิมก็ฟังแล้วสยิวไปทั้งอกมากพอตัวอยู่แล้ว แต่ยามนี้เพิ่มความแหบพร่าด้วยไฟปรารถนาเข้าไปอีกยิ่งทำให้มันรู้สึกเสียวไปทั้งอก โดยเฉพาะเมื่อเรือนร่างกำยำของเขาที่เปลือยเปล่า เหลือเพียงกางเกงชั้นในสีขาวตัวบางที่กั้นกลางระหว่างเราตอนนี้ในห้องมืดสนิทมองเห็นภาพใด ๆ ไม่ชัดเจน แต่ทว่าผิวสัมผัสและความรู้สึกกลับเด่นชัดเสียจ

“ข้ารังแกเจ้าตรงไหนกัน... เมื่อคืนตอนที่เจ้าร้องไห้น้ำตาคลอ ร้องขอให้ข้าหยุดพักน่ะ... ร่างกายของเจ้ากลับรัดข้าแน่นไม่ยอมปล่อยเลยนะเย่หลี...เจ้าไม่ควรโกหกร่างกายตัวเอง”“ทะ... ท่านอ๋อง! คนหน้าหนา! หยุด...หยุดพูดจาเหลวไหลเดี๋ยวนี้นะเพคะ!” กู้เย่หลีอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี นางดิ้นขลุกขลักหวังจะลุกหนีไปให้พ้นจากอสูรร้ายตนนี้“ข้าจะไปอาบน้ำแล้ว! วันนี้ข้ายังมีบัญชีหนี้สินและคลังสมบัติที่ต้องจัดการอีกมาก ปล่อยข้าเถิดเพคะ!”“สภาพเจ้าเดินไหวหรือ เรี่ยวแรงก็หดหาย จะไปอาบน้ำเองได้อย่างไร...มาเถิด ในฐานะสามีที่แสนดี ข้าจะปรนนิบัติ อาบน้ำให้เจ้าเอง” คนตัวใหญ่เอ่ยขึ้นพลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์และเขาไม่พูดเปล่า เซี่ยเปี้ยนซางตวัดวงแขนอุ้มร่างของกู้เย่หลีที่ห่อหุ้มด้วยผ้าห่มลอยหวือขึ้นแนบอก ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอาด ๆ เข้าไปหลังฉากกั้นที่มีอ่างน้ำไม้ที่อวลไปด้วยไอความร้อนเตรียมพร้อมเอาไว้อยู่แล้ว บ่าวไพร่ในจวนนี้รู้ใจและรู้เวลาเจ้านายเป็นที่สุด!“ข้าอาบเองได้เพคะ! ท่านอ๋องปล่อยข้าลงนะ... อ๊ะ!”ยังไม่ทันสิ้นเสียงประท้วง ร่างเปลือยเปล่าของกู้เย่หลีก็ถูกจับจุ่มลงไปในน้ำอุ่นจัด เซี่ยเปี้ยนซางก้าวตามลงมา

‘นังดอกบัวขาวซูเยว่ซินผู้นี้ ช่างดิ้นรนหาทางรอดได้เก่งกาจสมกับที่เคยแย่งสามีข้าในชาติก่อนจริงๆ...’ กู้เย่หลีพึมพำกับตนเองเบา ๆ ไม่ให้ใครได้ยิน ก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก“นางคงคิดว่าสตรีในห้องหออย่างข้า พอโดนข้อหาแพศยาคบชู้เข้าไป ก็จะเอาแต่เก็บตัวร้องไห้ ไม่กล้าสู้หน้าผู้คนล่ะสิ หึ! แผนเดิม ๆ น่าเบื่อเสียจริง” กู้เย่หลีกล่างอย่างรู้เท่าทันชีวิตที่แล้วนางเจ็บปวดมามากพอแล้ว... นางยังจำได้ดีถึงตอนที่ซูเยว่ซินไปคุกเข่าบีบน้ำตาหน้าจวนโหว จนชาวบ้านที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางพากันก่นด่านางสาดเสียเทเสีย ทำให้นางอับอายจนไม่กล้าย่างก้าวออกจากจวน เป็นเหตุให้เปิดทางสำหรับคนชั่วทั้งสองนั้นร่วมมือวางแผนกำจัดตระกูลกู้“พระชายาจะให้กระหม่อมส่งคนไปจับกุมพวกที่ปล่อยข่าวลือมาตัดลิ้นทิ้งเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” ม่ออิงเสนอด้วยใบหน้าเรียบตึงเช่นเดิม ทว่าแววตาแฝงจิตสังหารเต็มเปี่ยม“ไม่จำเป็น ตัดลิ้นพวกสวะไปก็ไร้ประโยชน์...อย่าเหนื่อยโดยไม่จำเป็น” กู้เย่หลียกมือห้าม นางเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้จันทน์ใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วส่งปึกกระดาษนับสิบแผ่นลงตรงหน้าม่ออิง“เอาสิ่งนี้... ไปคัดลอกสักพันฉบับ แล้วจ้าง

มือหนาของเขากอบกุมมือเล็กของกู้เย่หลีที่สวมชุดหรูหราสีฟ้าอ่อนเอาไว้แน่น ทั้งสองก้าวเดินอาด ๆ เข้ามากลางท้องพระโรงด้วยท่วงท่าองอาจ ราวกับกำลังเดินเล่นชมสวนหลังบ้าน หาได้มีความยำเกรงต่อโอรสสวรรค์ หรือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้แม้แต่น้อย!ที่สำคัญ... เมื่อเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าขั้นบันไดมังกร ทั้งสองกลับยืนหยัดตัวตรงหลังตรงเชิดหน้าไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดิน และไม่มีทีท่าว่าจะคุกเข่าทำความเคารพโอรสสวรรค์เลยแม้แต่ครึ่งก้าว!“เซี่ยเปี้ยนซาง! กู้เย่หลี! พวกเจ้าช่างกำแหงนัก! เห็นเจิ้นนั่งอยู่ตรงนี้ เหตุใดจึงไม่คุกเข่า!” ฮ่องเต้จ้าวหมิงหยวนตวาดลั่นจนเสียงสะท้อนกึกก้องไปทั่วตำหนักจินหลวน ความอดทนที่สะกดกลั้นไว้ขาดผึงทันทีอันที่จริงต้องบอกว่ากุ้ยเฟยพยายามกล่อมให้จ้าวหมิงหยวนไร้ความอดทนต่อเซี่ยเปี้ยนซางอยู่ถึงจะถูกเซี่ยเปี้ยนซางแค่นยิ้มมุมปากมองท่าทีญาติผู้พี่ที่หูเบาจนอยากจะใช้มือฟาดเรียกสติ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อแล้วชูป้ายทองคำ สลักลายมังกรห้าเล็บขึ้นมาแกว่งเล่นไปมาเบา ๆ แสงสีทองตกกระทบดวงเนตรฮ่องเต้และเหล่าขุนนางตาถั่วจนต้องหรี่ตาลง“ฝ่าบาทลืมไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าอดีตฮ่องเต