All Chapters of สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย: Chapter 41 - Chapter 50

ยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) ณ ห้องหนังสือลับ จวนเซี่ยอ๋องความมืดมิดภายนอกจวนอ๋องแผ่ซ่านความหนาวเหน็บ ทว่าภายในห้องหนังสือที่จุดเทียนสว่างไสว บรรยากาศกลับตึงเครียดจนแทบจุดไฟติด กู้เย่หลียังคงสวมชุดบุรุษอำพรางตัวจากตลาดมืด นางยืนจ้องมองแผนที่แคว้นต้านโจวแผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันแน่นจนเป็นปมแม้ตามกฎหมาย แผนที่แคว้นและแผนผังเมืองจะเป็นสิ่งต้องห้ามที่ราษฎรทั่วไปมิอาจครอบครองได้ ทว่าสำหรับจวนเซี่ยอ๋องแล้ว... กฎหมายเหล่านั้นก็เป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าหลังจากกลับจากตลาดมืดแทนที่คู่สามีภรรยาจะพากันอุ่นเตียงก่อนนอน กลับไม่ได้หลับนอนอย่างที่ควรจะเป็นเพราะเอาแต่หาเบาะแสที่น่าสงสัย“แร่เหล็กห้าหมื่นชั่ง ถูกซื้อด้วยทองคำจากท้องพระคลังหลวง... ถ้าเช่นนั้น สมบัติสองแสนตำลึงทองของจวนแม่ทัพตระกูลกู้ที่เป็นสินเดิมของข้า มันอันตรธานหายไปที่ใดกันแน่”กู้เย่หลีพึมพำกับตนเอง ปลายนิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะแห่งความกังวล สมบัติจำนวนมหาศาลปานนั้น ต่อให้ซูเยว่ซินกับเสิ่นจื่อรุ่ยมีสิบมือก็ไม่อาจขนย้ายออกไปจากเมืองหลวงได้อย่างไร้ร่องรอย เว้นเสียแต่ว่า... มันถูกเปลี่ยนให้เป็นตั๋

ยามซื่อ (09.00-10.59 น.) ณ จวนเซี่ยอ๋อง“ปัง!!!”จอกชาเนื้อดีถูกขว้างกระแทกพื้นจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!เซี่ยเปี้ยนซางยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถง นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ไปด้วยโทสะที่รุนแรงที่สุดเท่าที่กู้เย่หลีเคยเห็นมา รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา ทำเอาบ่าวไพร่และองครักษ์เงาทั่วทั้งจวนแทบจะหยุดหายใจม่ออิงที่เพิ่งนำข่าวเรื่องราชโองการปลดตราพยัคฆ์มาแจ้ง ยังคงคุกเข่าเหงื่อแตกพลั่กอยู่เบื้องหน้า“ฮ่องเต้สติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไร! เพียงแค่ฎีกาจอมปลอมฉบับเดียวจากขุนนางสวะที่รับสินบน ก็หลับหูหลับตาสั่งปลดแม่ทัพที่พิทักษ์ชายแดนมาทั้งชีวิต! ซ้ำยังให้ไอ้สุนัขหน้าเหม็นอย่างสวีหานนำทหารไปปลดอาวุธยึดตราพยัคฆ์!”เสียงคำรามของเซี่ยอ๋องดังกึกก้องดุจพยัคฆ์ร้ายที่ถูกกระตุกหนวด“สวีหานมีความแค้นกับข้าที่หน้าจวนเมื่อคราวก่อน หากมันถือป้ายอาญาสิทธิ์ไปถึงชายแดน มันต้องฉวยโอกาสใช้ศาลเตี้ย ทรมานพ่อตาและพี่ชายของเจ้าปางตายก่อนจะพาตัวกลับมาเมืองหลวงเป็นแน่!” เซี่ยอ๋องสบถออกมาอย่างเกรี้ยวกราด มือหนากำหมัดแน่นจนกระดูกลั่นกรอบแกรบกู้เย่หลีใบหน้าซีดเผือด นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือ

หินก้อนยักษ์กระแทกเข้ากับขบวนทหารม้าองครักษ์เสื้อแพรอย่างจัง เสียงกระดูกแตกหัก เสียงม้าร้องโหยหวน และเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระงมไปทั่วหุบเขา!“ซุ่มโจมตี!! มีการซุ่มโจมตี!! จัดค่ายกลป้องกันเดี๋ยวนี้!!!” สวีหานตะโกนลั่น ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยใบหน้าซีดเผือด เขาไม่นึกว่าเส้นทางนี้จะมีโจรป่าและไม่คิดว่าพวกมันจะหาญกล้าดักโจมตีขบวนของทหารองครักษ์เช่นนี้แต่ยังไม่ทันที่องครักษ์เสื้อแพรห้าพันนายจะทันตั้งตัวหรือจัดกระบวนทัพ... เงาร่างสีดำสนิทนับร้อยสายกระโจนลงมาจากยอดผาราวกับฝูงค้างคาวกระหายเลือดที่หลุดจากขุมนรก! เซี่ยเปี้ยนซางไม่ได้เพียงแค่กวัดแกว่งทวน ทว่าเขากำลังร่ายรำบทเพลงมรณะ เพียงหนึ่งกระบวนท่า พลังปราณที่อัดแน่นก็พุ่งทะลวงร่างองครักษ์เสื้อแพรขาดสะบั้น เลือดสีสดสาดกระเซ็น“ฆ่าพวกมันให้หมด... อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”เสียงคำรามเย็นเยียบที่แฝงพลังปราณมหาศาลดังก้องสะท้านหุบเขา! ร่างสูงใหญ่ในชุดรัดกุมสีดำ สวมหน้ากากอสูรสีเงินยวง ทะยานลงมาจากยอดผาราวกับเทพแห่งความตาย!เซี่ยเปี้ยนซางไม่ได้ชักกระบี่ ทว่าในมือของเขากลับปรากฏทวนสีนิลเล่มยาวที่แผ่กลิ่นอายสังหาร! เพียงแค่เขากวัดแกว่ง

ยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) ณ ช่องแคบหมาป่าพลุสัญญาณหมาป่าสีเลือดนกที่แตกกระจายอยู่บนฟากฟ้าทิศตะวันออก ค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับความหวังที่แหลกสลายของกู้เย่หลีสายไปแล้ว...ข้ามาสายไปแล้ว...ชาติที่แล้วข้าปกป้องพวกเขาไม่ได้ ชาตินี้สวรรค์ให้โอกาสข้าเกิดใหม่ แต่กลับเล่นตลกให้ข้าต้องมาทนดูครอบครัวถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏและถูกสังหารอีกครั้งอย่างนั้นหรือ! สวรรค์ช่างอยุติธรรมนัก!“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!!! เห็นหรือไม่กู้เย่หลี! เห็นความพินาศของตระกูลเจ้าหรือไม่! ต่อให้เจ้าจะเก่งกาจมาจากที่ใด ต่อให้เจ้าจะมีสวามีเป็นถึงยมบาลแห่งต้านโจว...แล้วอย่างไร เจ้าก็ฝืนชะตากรรมที่นายท่านกำหนดไว้ไม่ได้หรอก! ฮ่า ๆ ๆ!!!”ซูเยว่ซินที่นั่งกองอยู่บนพื้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุด เมื่อเห็นศัตรูหัวใจกำลังแตกสลายราวกับแก้วที่ร่วงหล่นลงพื้นทว่า... เสียงหัวเราะวิปริตนั้นกลับหยุดชะงักลงราวกับถูกบีบคอ!เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ดุจเทพมารก้าวเข้ามาบังแสงจันทร์ เซี่ยเปี้ยนซางไม่ได้มองสุนัขจนตรอกอย่างซูเยว่ซินแม้แต่หางตา เขาย่อตัวลงตรงหน้าพระชายา สอดท่อนแขนแกร่งช้อนร่างที่กำลังสั่นเทาของกู้เย่หลีขึ้นมาตระ

“เย่หลี... จะ... เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร... หนีไป... ที่นี่อันตราย...” แม่ทัพกู้พยายามเค้นเสียงแหบพร่า ร่างกายสั่นสะท้านจากพิษยาสลายปราณ“ลูกไม่หนีเจ้าค่ะ! ลูกมาช่วยท่านพ่อกับพี่ใหญ่แล้ว!” กู้เย่หลีปาดน้ำตา“พระชายา...แม่ทัพกับรองแม่ทัพถูกพิษ” ม่ออิงได้รับหน้าที่อารักขาพระชายา เพราะเซี่ยอ๋องต้องไปจัดการกับไอ้กบฏขายชาติอย่างเจิ้งเต๋อ“ท่านพ่อ...ถูกพิษอันใด”“สลายปราณ” กู้เย่หลีน้ำตาไหลพรากนางส่ายหน้าไปมาพลางถามม่ออิง“ท่านม่ออิงช่วยท่านพ่อข้า...ช่วยพี่ชายข้า”ม่ออิงรีบล้วงเอาขวดหยกบรรจุยาถอนพิษร้อยแปดที่ได้มาจากตลาดมืด กรอกลงปากแม่ทัพกู้และรองแม่ทัพกู้อย่างรวดเร็ว แต่นี่เพียงระงับพิษเท่านั้น“พระชายา...รบกวนท่านเอาปิ่นปักสีเงินมาแทงจุดชีพจรสกัดพิษด้วยพ่ะย่ะค่ะ”กู้เย่หลีไม่รอช้าดึงปิ่นเงินบนศีรษะออกมาแทงสกัดจุดชีพจรเพื่อเร่งขับพิษสลายปราณ ท่าทางของนางเด็ดเดี่ยวและคล่องแคล่วจนทหารกบฏรอบด้านที่ถูกจับถึงกับผงะ!เซี่ยอ๋องยืนขึ้นบัญชาการแทน เพราะท่านแม่ทัพกู้ยามนี้กำลังอ่อนแอ...ทั้งมองไปยังเจิ้งเต๋อด้วยรอยยิ้มเหี้ยม ทั้งแสนเสียดายที่เขาเคยเป็นขุนพลเก่งกาจสมัยเสด็จพ่อยังมีพระชนม์ชีพ“เจิ้งเต๋