《พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

บทที่ 21: ศาลาริมสระบัวตลอดเวลาหลายวันที่เมิ่งซีพำนักอยู่ในจวนสกุลฟู่ นอกเหนือจากการฝึกมารยาทอันแสนทรหดแล้ว ในยามว่างนางยังมักจะถูกอาจารย์ฟู่เรียกตัวไปจิบชาและสนทนาในห้องหนังสืออยู่เสมอแรกเริ่มเดิมที ท่านปราชญ์เพียงต้องการหยั่งเชิงความคิดอ่านของบุตรสาวบุญธรรมผู้นี้ ทว่านานวันเข้า เขากลับพบว่าสตรีตรงหน้ามีมุมมองที่แปลกใหม่และน่าทึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการ การค้าขาย หรือแม้แต่ปรัชญาการใช้ชีวิต เมิ่งซีมักจะหยิบยก ‘ความรู้จากแคว้นของนาง’ ที่เน้นเหตุผลและการปฏิบัติจริงมาแลกเปลี่ยนทรรศนะได้อย่างฉะฉานและมีชั้นเชิง ทำให้ปราชญ์เฒ่าผู้เบื่อหน่ายตำราเดิมๆ รู้สึกเบิกบานใจและเอ็นดูนางราวกับเป็นสายเลือดของตนจริงๆไม่เพียงแต่ท่านปราชญ์เท่านั้นที่รู้สึกพึงพอใจ แม้แต่ ‘ฟางกูกู’ หญิงรับใช้อาวุโสที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเย็นชาที่สุดในเจียงหนาน ก็ยังอดไม่ได้ที่จะลอบมองเมิ่งซีด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงกว่าเดิมแม้การเคี่ยวกรำมารยาทจะหนักหนาจนร่างกายเจ็บปวดเมื่อยล้าเพียงใด ทว่าเมิ่งซีกลับ มิเคย ปริปากบ่นหรือร้องไห้ฟูมฟายให้นางเห็นเลยสักครา หญิงสาวทั้งอดทน เชื่อฟัง และพยายามขัดเกลาตนเองอย่างสุดกำลังความเ

บทที่ 23: รอยยิ้มในศาลาริมสระบัว ฮูหยินผู้เฒ่าและเมิ่งซีพูดคุยกันอย่างถูกคอ แม้เนื้อหาจะวนเวียนอยู่กับเรื่องกวี ตำรา และการเรือน ทว่าการที่เมิ่งซีรู้จักหยิบยกมุมมองแปลกใหม่จากยุคปัจจุบัน มาผสมผสานอย่างแยบยล ก็ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกเบิกบานใจและชื่นชมในสติปัญญาของว่าที่ลูกสะใภ้ผู้นี้อย่างออกหน้าออกตาห่างออกไปมิไกลนัก ร่างสูงสง่าของไป๋อวี้เฉินยืนหยุดนิ่ง ทอดมองภาพสตรีสองวัยภายในศาลาด้วยแววตาที่ทอประกายอ่อนโยนนานเพียงใดแล้วนะ... ที่เขามิได้เห็นมารดายิ้มกว้างและหัวเราะอย่างมีความสุขถึงเพียงนี้นับตั้งแต่ท่านพ่อจากไปและภาระใหญ่หลวงตกอยู่บนบ่าของเขา รอยยิ้มของท่านแม่ก็ค่อยๆ เลือนหายไป นางต้องกลายเป็นคนเคร่งขรึมเจ้าระเบียบเพื่อปกครองคนทั้งจวน ทว่าสตรีที่เขาบังเอิญ ‘เก็บได้’ ระหว่างทางผู้นี้ กลับสามารถทำให้ท่านแม่กลับมามีรอยยิ้มได้อีกครั้งอย่างง่ายดาย‘ช่างเป็นสตรีที่วิเศษนัก... บางที สวรรค์อาจจะจงใจส่งนางมาให้ข้าจริงๆ’ ไป๋อวี้เฉินรำพึงในใจ ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างมิรู้ตัวเมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมาพอสมควร ฮูหยินผู้เฒ่าจึงยกถ้วยชาขึ้นจิบเป็นครั้งสุดท้าย “วันนี้ข้าคุยกับเจ้าจนเพลิน เชียว

บทที่ 25: ความริษยาท่ามกลางฝูงชนพลุกพล่านในตลาดเจียงหนาน บรรยากาศรอบกายคนทั้งสามกลับเย็นยะเยือกราวกับถูกแช่แข็ง จางรั่วหลิง ยืนเด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มสาวใช้ อาภรณ์ผ้าไหมสีแดงเพลิงขับเน้นรัศมีคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ทว่าแววตาที่มองเมิ่งซีกลับเต็มไปด้วยความดูแคลนที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มงดงามไป๋อวี้เฉิน ก้าวขึ้นมาข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มผ่อนคลายเมื่อครู่มลายหายไป แทนที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก“มิทราบว่าคุณหนูจางเดินทางมาจากเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดข้าจึงมิได้รับข่าวคราวเลยเล่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นราบเรียบ ทว่ากลับแฝงความห่างเหินอย่างชัดเจนจางรั่วหลิงขยับพัดจีบในมือขึ้นบังริมฝีปากพลางหัวเราะเบาๆ “พี่อวี้เฉินกล่าวล้อเล่นแล้ว ข้าเพียงแต่คิดถึงฮูหยินผู้เฒ่า และเห็นว่าท่านกลับมานานแล้วจึงอยากมาเยี่ยมเยียน... ทว่าท่านพี่ยังมิได้แนะนำให้ข้ารู้จักเลยนะเจ้าคะ ว่าแม่นางผู้นี้คือคุณหนูตระกูลใด?”สายตาคมปลาบตวัดมองเมิ่งซีอีกครั้ง ราวกับจะกรีดมองให้ทะลุถึงรากเหง้า เมิ่งซีที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ลอบเบ้ปากในใจ ‘มาทรงนี้กะจะเช็กประวัติกันชัดๆ เลยนี่นา’ แต่นางยังคงรักษากิริยา ย่อกายคารวะอย่า

บทที่ 27: ลิขิตสวรรค์กลางป่าลึกณ เรือนหลักของจวนสกุลไป๋ บรรยากาศยามเช้าอบอวลไปด้วยความชื่นมื่น ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกตัวไป๋อวี้เฉินเข้าพบแต่เช้าตรู่ ทันทีที่เขาก้าวพ้นธรณีประตู มารดาก็ยื่นเทียบดวงชะตาสีแดงสดให้ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม“อวี้เฉิน แม่นำวันเดือนปีเกิดของเจ้ากับเมิ่งซีไปให้ซินแสตรวจดูมาแล้ว รู้หรือไม่ว่าดวงชะตาของพวกเจ้าสมพงศ์กันอย่างน่าประหลาด!” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ซินแสยืนยันว่านี่คือวาสนาที่สวรรค์ลิขิตมาโดยแท้ ดวงของนางจะช่วยหนุนนำทั้งการค้าและครอบครัวให้รุ่งเรือง เจ้าจงรีบสั่งคนเตรียมข้าวของ เราจะไปสู่ขอนางอย่างเป็นทางการให้เร็วที่สุด”ไป๋อวี้เฉินรับเทียบดวงสีแดงมาถือไว้ เขาจ้องมองตัวอักษรบนกระดาษแล้วนิ่งงันไป ปกติเขาไม่ใช่คนเชื่อถือเรื่องลมฟ้าพยากรณ์ ทว่าพอได้ยินว่าดวงชะตาของเขาผูกพันแนบแน่นกับสตรีที่ “เก็บได้” จากกลางป่า... มุมปากของคุณชายผู้เย็นชาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาอย่างห้ามไม่อยู่“ขอรับท่านแม่” เขาตอบรับสั้นๆ ทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเต็มใจอย่างที่ไม่ได้เห็นมานานไป๋อวี้เฉินเดินออกมาสั่งความกับคนสนิทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ไปเตรียม

บทที่ 29: อดีตที่เลือนหายณ เรือนไม้ไผ่ของสกุลฟู่ เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นเป็นรอบที่สิบของวัน เมิ่งซี นั่งเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายสุดขีดนับตั้งแต่ฮูหยินผู้เฒ่าส่งเทียบวันมงคลสมรสมาให้ นางก็ถูกกักตัวห้ามก้าวออกจากเรือนตามธรรมเนียมโบราณที่ห้ามบ่าวสาวพบหน้ากันก่อนวันแต่งงาน ยิ่งไปกว่านั้น ไป๋อวี้เฉิน เองก็ยุ่งอยู่กับการเตรียมงานและรับมือคู่แข่งทางการค้าจนไม่อาจปลีกตัวมาพบนางได้เลยทว่าการอุดอู้อยู่แต่ในเรือน ก็ทำให้นางได้ใช้เวลาสนิทสนมกับ อาจารย์ฟู่ บิดาบุญธรรมมากขึ้นวันนี้ปราชญ์ชรากำลังนั่งเช็ดกระดานหมากรุกเก่าที่ชานเรือนด้วยแววตาเหม่อลอย เมิ่งซีเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามลอบสังเกตใบหน้าที่ดูร่วงโรยกว่าปกติ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยมานาน“ท่านพ่อ... ข้าขอถามอะไรท่านสักอย่างได้ไหมเจ้าคะ?” เมิ่งซีรินชาส่งให้ชายชรา “ท่านเก่งกาจและเป็นที่เคารพถึงเพียงนี้ เหตุใดตลอดชีวิตที่ผ่านมาท่านจึงครองตัวเป็นโสด ไม่คิดจะมีใครมาดูแลข้างกายบ้างหรือเจ้าคะ?”มือที่กำลังเช็ดกระดานหมากรุกชะงักงันไป นัยน์ตาฝ้าฟางสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะทอดมองออกไปไกลแสนไกล ราวกับกำลังมองลึกลงไ