《พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

บทที่ 31: วิชาสกัดจุดที่ไม่มีจริงความร้อนรุ่มแผดเผาจากช่องท้องลุกลามไปทั่วสรรพางค์กายอย่างรวดเร็ว ไป๋อวี้เฉินทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง มือหนากำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับยู่ยี่ ใบหน้าคมคายแดงซ่าน เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้าอย่างควบคุมมิได้“ต้องเป็นฝีมือท่านแม่แน่ๆ...” เขาสบถลอดไรฟันด้วยความสับสนปนหงุดหงิดเมื่อหลายวันก่อน ฮูหยินผู้เฒ่าเอาแต่พร่ำบ่นเรื่องอยากอุ้มหลานชาย ทว่าเขาตอบปัดไปแบบอ้อมๆ ว่ายังมิพร้อมจะมีบุตรในตอนนี้ ไม่คิดเลยว่ามารดาผู้ประเสริฐจะจัดการขั้นเด็ดขาด ด้วยการวางยาปลุกกำหนัดขนานแรงในสุรามงคลเช่นนี้! รู้อย่างนี้เขาไม่น่าพลั้งปากตอบไปเช่นนั้นเลยทางด้านเมิ่งซีเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน นางพิงหลังกับเสาเตียง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติที่เริ่มแตกกระเจิง‘ใจเย็นไว้เมิ่งซี... คิดสิคิด ในซีรีส์เวลาพระนางโดนยาปลุกเซ็กส์ เขาแก้กันยังไง...’ นางพึมพำเสียงสั่น ก่อนที่สมองอันพร่ามัวจะนึกออก “ใช่แล้ว! น้ำเย็น! ต้องแช่น้ำเย็น!”เมิ่งซีพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงตรงไปยังหลังฉากกั้นบริเวณอาบน้ำ ทว่าเมื่อชะโงกหน้ามองถังไม้อาบน้ำขนาดใหญ่ นางก็แทบอยากจะกรีดร้องออกมา มันว่างเปล่า! ไม่มี

บทที่ 33: กำไรชีวิตแสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระดาษ ตกกระทบลงบนเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ เมิ่งซีกะพริบตาตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกปวดเมื่อยร้าวระบมไปทั่วร่าง ทว่าเมื่อนางขยับกายแล้วสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเรือนกายกำยำที่นอนเคียงข้าง ภาพเหตุการณ์อันแสนเร่าร้อนจากค่ำคืนที่ผ่านมาก็ไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆนางหันไปมองใบหน้าหล่อเหลายามหลับใหลของไป๋อวี้เฉิน แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามปรากฏรอยเล็บจางๆ ซึ่งเป็นผลงานของนางเมื่อคืนนี้‘ทำลงไปแล้วสินะ... นี่ฉันทำแบบนั้นกับเขาไปแล้วจริงๆ’ เมิ่งซีลอบกลืนน้ำลาย แม้ในโลกที่นางจากมา ความสัมพันธ์ลึกซึ้งจะเป็นเรื่องธรรมดาของหนุ่มสาว แต่สำหรับยุคโบราณนี่ถือเป็นเรื่องใหญ่คอขาดบาดตาย ทว่าพอมองสำรวจเครื่องหน้าฟ้าประทาน ทั้งจมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากหยักได้รูปของสามีหมาดๆ แล้ว...‘กำไรชีวิตชัดๆ! งานดีพรีเมียมขนาดนี้ จะยุคไหนก็ช่างเถอะ ถือว่าคุ้มสุดๆ แล้วเมิ่งซี!’ นางแอบกรีดร้องด้วยความฟินอยู่ในใจในขณะที่นางกำลังนอนชื่นชมความหล่อเหลาเพลินๆ เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าทรงเสน่ห์ยามเช้าก็ดังขึ้น“ตื่นแล้วหรือ?”เมิ่งซีสะดุ้งเฮือก! นางรีบหลับตาปี๋ แสร้งทำเป็นน

บทที่ 35: ชื่อที่คุ้นเคยช่วงบ่ายของวันเดียวกัน รถม้าคันใหญ่ที่ประดับตราสัญลักษณ์จวนแม่ทัพได้มาจอดเทียบหน้าจวนสกุลไป๋ หลินเวย และ แม่ทัพเยว่เฉิน ก้าวลงจากรถม้า แม้จะรู้สึกเสียดายที่อุปสรรคระหว่างทางทำให้ล่าช้าจนพลาดพิธีมงคล แต่หลินเวยก็ตั้งใจนำของขวัญล้ำค่ามามอบให้เพื่อเป็นการแสดงความยินดีไป๋อวี้เฉิน ในชุดผ้าไหมสีเข้มก้าวออกมาต้อนรับแขกผู้มีเกียรติด้วยตนเอง เนื่องจากเมิ่งซีขอตัวกลับไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและจะตามออกมาสมทบในภายหลังเมื่อเผชิญหน้ากับอดีตชายหนุ่มที่เคยมีข่าวลือว่าพึงใจภรรยาของตน แม่ทัพเยว่เฉินก็อดมิได้ที่จะยืดอกขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบของนักรบฉายแววหวงแหนสตรีข้างกายอย่างปิดไม่มิด ทว่าในจังหวะที่จะเอ่ยทักทาย สายตาอันเฉียบแหลมก็สะดุดเข้ากับ ‘รอยริ้วสีแดง’ จางๆ ที่โผล่พ้นคอเสื้อของไป๋อวี้เฉิน รวมถึงรอยข่วนเล็กๆ ที่หลังมือท่าทีหึงหวงของท่านแม่ทัพพลันมลายหายไปในพริบตา เยว่เฉินลอบยิ้มมุมปากอย่างผู้รู้เท่าทัน ‘ดูท่าคุณชายไป๋ผู้นี้จะคลั่งรักฮูหยินของตนมิใช่น้อย ร่องรอยสมรภูมิในห้องหอชัดเจนถึงเพียงนี้ ข้าก็เบาใจไปได้เปลาะหนึ่ง’“เชิญท่านแม่ทัพและฮูหยินด้านในขอรับ” ไป๋อวี้เฉินผายม

บทที่ 37: ปริศนาหยกทะลุมิติหลินเวยประคองเมิ่งซีที่เริ่มตั้งสติได้เดินเลี่ยงออกมายังมุมสงบ เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีบ่าวไพร่คนไหนแอบฟังบทสนทนาที่ 'ผิดยุคผิดสมัย' ของพวกนางได้ทันทีที่นั่งลง หลินเวยก็เปิดฉากซักไซ้ทันที “เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะยัยขวัญ แกมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?”เมิ่งซีถอนหายใจยาว “วันนั้น... ท็อปโทรมาขอเลิกกับฉัน ฉันเพิ่งจับได้คาหนังคาเขาว่ามันแอบนอกใจไปนอนกับน้องเด็กฝึกงาน พอรู้เรื่องฉันก็เลยโทรเรียกแกให้ออกมาดื่มเป็นเพื่อนไง”หลินเวยพยักหน้า รับฟังอย่างตั้งใจ“แล้วตอนที่กำลังจะกลับ แกทำหยกชิ้นหนึ่งร่วงลงพื้น ฉันก้มลงไปเก็บจะยื่นคืนให้แก แต่พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ทั้งแกทั้งถนนก็หายไปหมด รอบตัวฉันกลายเป็นป่าทึบ ฉันเดินเร่ร่อนอยู่หลายชั่วโมงจนเกือบตาย โชคดีที่ไปเจอกับรถม้าของไป๋อวี้เฉินเข้าพอดี”ปัง!หลินเวยทุบกำปั้นลงบนโต๊ะหินอย่างแรงจนถ้วยชาสะเทือน แววตาของฮูหยินแม่ทัพลุกโชนด้วยไฟแค้นแทนเพื่อน “ฉันว่าแล้วเชียว! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! ตอนเรียนตามจีบแกแทบตาย ที่แท้มันก็แค่คนมักมาก พอแกไม่ยอมมีอะไรด้วย ก็เลยหาเรื่องไปกินตับเด็กฝึกงานแทน เลวไม่มีที่ติจริงๆ!”เมิ่งซีหลุบตาลงต่ำ “ไม่ใช่ว่

บทที่ 39: คำถามที่ไร้คำตอบไป๋อวี้เฉินจูงมือเล็กของเมิ่งซีเดินลัดเลาะผ่านระเบียงทางเดินตรงไปยังเรือนอักษรซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัว ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ชายหนุ่มก็หันไปสั่งความกับบ่าวไพร่ด้านนอกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“ห้ามผู้ใดเข้ามาใกล้ที่นี่เด็ดขาด หากไม่มีคำสั่งของข้า... ผู้ใดกล้ารบกวน ข้าจะลงโทษไม่ละเว้น”ปัง!บานประตูไม้ถูกปิดลงพร้อมลงกลอนอย่างแน่นหนา ภายในห้องหนังสือที่เงียบสงบมีเพียงกลิ่นหมึกจางๆ และเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่ยืนเผชิญหน้ากัน ไป๋อวี้เฉินทอดสายตามองสตรีตรงหน้า แววตาของเขารอคอยอย่างอดทนเมิ่งซีสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี “คุณชาย... เรื่องที่ท่านถามเมื่อครู่ ข้าจะเล่าให้ท่านฟังตามตรงเจ้าค่ะ”นางเงยหน้าสบตาเขา “ท่านแม่ทัพเยว่เฉินกล่าวถูกต้องแล้ว ข้าไม่ใช่คนของแคว้นนี้ หรือแม้แต่โลกใบนี้... ข้ามาจากสถานที่ที่ห่างไกลแสนไกล ไกลเสียจนท่านอาจจินตนาการไม่ถึง ข้าไม่รู้แน่ชัดว่าข้ามมิติมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่โลกที่ข้าจากมานั้น แตกต่างจากที่นี่ราวฟ้ากับเหว”ไป๋อวี้เฉินรับฟังอย่างสงบนิ่ง ทว่าฝ่ามือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกลับกำแน่นจนข้อขาว เขาเตรียมใจมาบ้างแ